Feeds:
ប្រកាស
មតិ

Archive for ខែកក្កដា, 2009

សួស្តី​បាទ! មិត្ត​គ្រប់​ភេទ​គ្រប់​វ័យ ពិសេស​មិត្ត​ហ្គេហ៍​ទាំង​អស់​ ដែល​ចូល​ចិត្ត​មក​លួច​អាន​រឿង​ខ្ញុំ​នៅទីនេះ​ តែ​មិន​ហ៊ាន​បញ្ចេញឈ្មោះ​ 😆 ។ អាន​រឿង​ហ្គេហ៍​របស់​ខ្ញុំ​មក​ច្រើន​រឿង​ហើយ គ្រប់​គ្នា​ប្រហែល​ជា​ចូល​ចិត្ត​ខ្លាំង​ណាស់​មែនទេ? ខ្ញុំ​ខ្លាច​​អ្នក​អាន​ទាំង​អស់​គ្នា​គិត​ថា រឿង​​ដែល​ខ្ញុំ​សរសេរ​នេះ​ ជា​រឿង​កុហក​បោក​ប្រាស់ តែ​ការ​ពិត​វា​ជា​បទពិសោធន៍​ដែល​កើត​មាន​ក្នុងជីវិត​ខ្ញុំណ៎ា!(តួក្នុង​រឿង​ មិន​មែន​ម្ចាស់​ប្លក់​ទេ​ 😉 ) ខ្ញុំ​ជា​​ក្មេង​ដែល​បែក​គំនិតមក​តាំង​ពីតូច​ ចូលចិត្ត​លួច​មើល​ប្រុសៗ ឈរ​នោម​នៅ​តាម​ទីសាធារណៈ ហើយ​​​​​ក៏​ត្រូវ​គេ​ដេញចាប់​​គ្រញិចថើប​​​​គ្រប់​ពេល ព្រោះ​ពួកគេ​ដឹងទាន់​​ថា​ខ្ញុំ​លួច​មើល​នោះអី!​ ^^

រឿង​ដែល​ខ្ញុំ​នឹងនិយាយ​នៅ​ពេលនេះ គឺ​ជា​រឿង​ដែល​កើត​ឡើងតាំង​ពីខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង​ម្ល៉េះ។ ពេល​នោះ​​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​ប្រហែលជា​១០ឆ្នាំ​​ រៀន​ថ្នាក់​ទី៥បាទ! ​ខ្ញុំ​មាន​បង​ប្រុស​២នាក់។ បង​ប្រុស​​ធំ​​មាន​មិត្ត​ភក្តិ​ច្រើន​ណាស់ ហើយ​ម្នាក់ៗ​សុទ្ធ​តែសង្ហាៗ​ទាំង​អស់។ ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង​ណាស់ តែ​ក៏​ទទួល​អារម្មណ៍​ដឹង​ថា​ ខ្លួន​ឯង​​ស្រឡាញ់​មនុស្ស​ប្រុសដូច​គ្នា តាំង​ពីពេល​នោះម្ល៉េះ។ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​មើល​​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​បង​ខ្ញុំ​ដោះ​​អាវ ឬស្លៀក​ខោខ្លី​អង្គុយ​ចោង​ហោង​កន្ធែក​ជើង​ធំៗ​ ចូល​ចិត្ត​បំផុត​បាទ! តែ​បង​ៗ​ទាំង​នោះ​ប្រហែល​ជាមិន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ជាហ្គេហ៍​ឬលួច​មើល​ពួកគាត់​ទេ។

តែ​មាន​បង​ប្រុស​ម្នាក់ឈ្មោះបង​គុណ គាត់​ស្និទ្ធស្នាល​នឹង​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ជាងគេ ហើយ​គាត់​ថែម​ទាំង​ដឹង​ទៀត​ថា ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជាប្រុស​ពិត​ប្រាកដ​ ព្រោះ​គាត់​ធ្លាប់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​នេះ​មិន​សូវ​ចូលចិត្ត​លេង​ជា​មួយ​​មនុស្ស​ប្រុស​គ្នាឯង​សោះ។ បង​គុណ​ចូលចិត្ត​​និយាយ​ចំអន់​លេង​ជាមួយ​ខ្ញុំ ដេក​លេង​ជិតៗ​​ខ្ញុំ ហើយ​​ឱប​ខ្ញុំ​តាម​លក្ខណៈ​មនុស្ស​ចាស់​អាណិត​ស្រឡាញ់​កូ​ន​ក្មេង។ នៅ​ពេល​នោះ​បង​គុណ​មាន​អាយុ​ប្រហែល​ជា​២០ឆ្នាំ​ រូប​រាង​គាត់​សង្ហាណាស់ តែ​មាន​ចរិត​ខិល​ខូច​បន្តិច។ ជាមួយ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ គាត់​ជា​មនុស្ស​ល្អ​ណាស់ ព្រោះ​គាត់​ចូលចិត្ត​មក​ពឹង​ពាក់ និង​ស្នាក់អាស្រ័យ​ជា​​​ញឹក​ញាប់​។ ថ្ងៃ​មួយ​នោះ​ នៅ​ផ្ទះខ្ញុំ​មាន​គ្នា​បីនាក់ បង​ប្រុស​ធំ​ បង​គុណ​ហើយ​នឹង​ខ្ញុំ។ បង​ធំ​ដេក​នៅ​ក្នុងបន្ទប់ ចំណែក​ខ្ញុំ​ដេក​មើល​ទូរទស្សន៍​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ជាមួយ​បង​គុណ ហើយ​ថ្ងៃ​នោះ​ភ្លៀង​ក៏​ធ្លាក់​មក​ឈូៗ​ឥត​ឈប់។

បង​គុណ​ដេក​ផ្អៀង​ឱប​ខ្ញុំ​ពីក្រោយ​។ ប្រដាប់​ភេទ​​របស់​គាត់​ស្រាប់​តែ​មក​ប៉ះ​គូទ​របស់​ខ្ញុំ​ រហូត​ទទួល​អារម្មណ៍​ដឹង។ វា​ដូច​ជាក្តៅៗ ទន់ៗ ទល់ៗ ដូច​សត្វ​ដង្កូវ!(តាម​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​ពេល​នោះបាទ!)។ បង​គុណ​ឱប​ខ្ញុំ​យ៉ាង​​ណែន​ ព្រោះ​អាកាស​ធាតុ​​ត្រជាក់ខ្លាំងណាស់​។​​ តែ​ខ្ញុំ​គ្មានដឹង​រងាអី​ទេ ក៏​រត់​ចេញ​មក​លេង​ទឹក​ភ្លៀង​​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ផ្ទះ ស្លៀក​តែ​ខោ​ខ្លី​កំប៉ិតលិតតូច​មួយ ដោយ​បង​គុណជា​អ្នក​​អង្គុយ​មើល​ខ្ញុំ​នៅ​ខាង​មុខ​ផ្ទះ។ ស្នាម​ញញឹម​របស់​គាត់ពេល​នោះខុស​ប្លែក​ពីរាល់ៗថ្ងៃ​ គាត់​ញញឹម​​បែប​​អៀន​ៗ​ហើយ​​ហាក់​​ដូច​ជាមាន​រឿង​អ្វីចង់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​តែ​​​មិន​ហ៊ាន​។ លុះ​ដល់​ខ្ញុំ​លេង​ទឹក​ភ្លៀង​បាន​មួយ​សន្ទុះ​ បង​គុណ​ក៏​ហៅ​​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចូល​ផ្ទះ ហើយ​យក​កន្សែង​ពោះគោ​មក​ជូត​ខ្លួន​ឲ្យ​។

«​រងាទេ?» បង​គុណ​សួរ។

«អត់​ផង! សប្បាយ​ណាស់។»

«​កុំ​ធ្វើ​ឯង​ពូកែ! តិច​ពិបាក​ផ្តាសាយ!»

«​ខ្ញុំ​សុំ​ទៅលេង​ទឹក​ភ្លៀង​បន្ត​បានទេ?»

«​ទៅចុះ​ បើ​មិនខ្លាច​បង​ធំចាប់​វាយ​គូទ!»

ខ្ញុំ​មិន​ខ្លាច​ស្រាប់​ហើយ ព្រោះ​បង​ធំ​ចិត្ត​ល្អណាស់។ ខ្ញុំ​រត់​គេច​ពី​បង​គុណ​ទៅលេង​ទឹក​ភ្លៀង​ត។ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​សង្កេត​ឃើញ​​​មិត្ត​របស់​បង​ខ្ញុំ​ម្នាក់​នេះ​ អង្គុយ​យក​ដៃ​ក្តោបត្រង់​​ប្អូន​ពៅ​​របស់គាត់ ​​ហើយ​​​​ដូច​ជា​​​​​អង្គុយ​ច្របាច់​​វាលេងទៀត​ផង​ ​ថែម​ទាំង​​​ឈ្ងោក​មុខ​មើលរឿយៗ។ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ក៏​ចូល​ទៅសួរ៖

«បងគុណ​កំពុង​​ធ្វើ​អីហ្នឹង?»

«អត់​ទេ…» គាត់​ភ្ញាក់​ឆ្លើយ​មក​មួយម៉ាត់​ខ្លី។

«​ចុះ​ដៃ​កំពុងកាន់​អី?» ^^

«គ្មាន​អីទេ រងា​ហ្នឹងអ្ហ៎ះ! តោះទៅលេង​ទឹក​ភ្លៀង​នៅផ្ទះបង​ទេ?»

«ហេតុ​អី ចាំ​បាច់​ទៅលេង​ផ្ទះបង?»

«ក៏​​ព្រោះនៅ​ផ្ទះ​បង​… អឺ… មាន​ស្រះ​ហែលទឹក​ផង!»

«មែនហ៎? ចឹង​ទៅឥឡូវទៅ!»

«តោះ!»

បង​គុណ​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅលេង​ទឹក​នៅ​ផ្ទះ​គាត់ ដោយ​មុន​នឹង​ទៅ​ក៏​​ចូល​ទៅប្រាប់​បងធំ​ខ្ញុំ​សិន​។ ពេល​សុំ​​អនុញ្ញាត​រៀប​រយ​ហើយ បង​គុណ​​ក៏​នាំខ្ញុំ​ទៅផ្ទះ​គាត់​ដែល​នៅ​មិន​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​ប៉ុន្មាន​ទេ។ លុះ​ពេល​ទៅ​ដល់ គាត់​បែរ​ជា​នាំ​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ដេក​ទៅវិញ។ គាត់​យក​កន្សែង​ពោះ​គោ​មក​ជូត​ខ្លួន​ឲ្យ​ខ្ញុំ ហើយ​បង្គាប់​ឲ្យ​ស្រាត​ខោ​​ចេញ​ ដោយ​ដូរ​មក​ស្លៀក​ខោ​គាត់​ម្តង។ ខោ​នោះធំណាស់​សម្រាប់​ខ្ញុំ។​

«ឯណាស្រះ​ហែលទឹក?» ខ្ញុំ​សួរ​តាម​ទម្លាប់​កូន​ក្មេង។

«បន្តិច​ទៀត​បង​នឹង​នាំ​ទៅ! តែ​យើង​មក​លេង​​ជាមួយ​គ្នាសិន​ណា។»

«លេង​អីគេ?»

«​គឺ​លេង​ធ្វើ​ប្តីប្រពន្ធ​គ្នានោះអី! បង​ធ្វើ​ជា​ប្តី ឯ​អូនឯងធ្វើ​ជាប្រពន្ធ។»

«អឺ…»

ខ្ញុំងក់​ក្បាល​​ទទួល​យល់​ព្រម​ តែ​ក្នុងចិត្ត​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​ អៀន​និងញាប់ញ័រ​យ៉ាង​ខ្លាំង​។ បង​គុណ​ស្រាប់​តែ​ងើប​ឈរ​ឡើងចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ​​ ហើយ​ស្រាត​ខោ​គាត់​ចេញ​អស់។ ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ព្រើត​រន្ធត់​ញ័រ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ នៅ​ពេល​ដំបង​សាច់​របស់គាត់​បះ​ឆ្កឺត​ឡើង​ ស្ទើរ​តែ​ចង្អុល​ប៉ះ​ចំ​ច្រមុះ​ខ្ញុំ។ បង​គុណ​មាន​រោម​ដុះ​​ច្រើន​ណាស់ ប្រដាប់​ភេទ​របស់​គាត់ក៏​ធំ​ទៀត សម្បុរ​ខ្មៅ​ក្រហម​​ ត្រង់​ក្បាល​ឡើងធំត្រមែង​ ហើយ​បិទ​ជិត​ស្អាត​ធេង​ បែប​​មិន​ទាន់​ស្គាល់​រស​ជាតិ​ម្តង​ទេ​មើល​ទៅ។ បង​គុណ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចាប់​វា​លេង​ ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់​វា​ទាំង​ភ័យ​ៗ​​ខ្លាចៗ តែ​ក៏​ច្របាច់​ត្រដុស​ចុះ​ឡើង​ទៅតាម​អារម្មណ៍​រំជើប​រំជួល​។ គាត់​រុញ​ដំបង​សាច់​នោះ​ចុះឡើង​ ហើយ​សួរ​ខ្ញុំ​ថា ចង់​ញ៉ាំ​ការ៉េម​ទេ? ខ្ញុំ​ថា​ចង់! គាត់​ក៏​ប្រាប់​ទៀត​ថា នឹង​ទិញ​ឲ្យ​ញ៉ាំ​តែ​ត្រូវ​បៀម​អូន​តូច​របស់​គាត់​សិន។ ខ្ញុំ​កាន់តែ​មាន​អារម្មណ៍​ភ័យ​ខ្លាច​ឡើងមិន​ហ៊ាន​ធ្វើ​ តែ​គាត់​នៅ​តែ​រុញ​ក្បាល​នាគ​នោះ​ចូល​មក​ក្នុងមាត់​របស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ទទួល​ធ្វើ​ទាំង​អៀនៗ​ខ្លាចៗ​ ហើយ​នៅ​ពេល​វា​ចូលស៊ប់​ដល់​មាត់​របស់​ខ្ញុំ បង​គុណ​ក៏​ចាប់​រែង​ចង្កេះ​គ្រវីចុះ​ឡើង​ថ្នម​ៗ រហូត​អូន​តូចនោះតឹង​ណែន​ពេញ​មាត់​របស់ខ្ញុំ។

បន្តិច​ក្រោយ​មក​ គាត់​ក៏​ទៅដេក​ផ្ងារ​លើ​ពូក ហើយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៅបឺត​ជញ្ជក់​របស់គាត់​តទៀត។ បង​គុណ​បង្រៀន​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ប្រើ​អណ្តាត​គ្រវាស​ចុះ​ឡើងតាម​ក្បាល​វា ខ្ញុំ​ក៏​ចេះ​តែ​ធ្វើ​តាមដែល​គាត់​ប្រាប់​ តែ​​ក៏​ប្រហែល​ជា​​​ធ្វើ​មិន​បាន​ល្អទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​នៅក្មេងហើយ​មិន​ធ្លាប់។ ទោះ​យ៉ាងណា អណ្តាត​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ឥទ្ធិពល​ធ្វើ​ឲ្យ​បង​គុណ​ថ្ងូរ​រហ៊ឹះ​ដែរ។ គាត់​ចាប់​ផ្តើម​រមៀល​ខ្លួន​កញ្ជ្រោល​ពេញ​ពូក​ ហើយខំ​​ប្រឹង​បង្ហើប​​គូទ​​រុញ​ចុះ​ឡើង​កាន់​តែ​ញាប់​ទៅៗ។ បន្តិច​ក្រោយ​មក​ គាត់​ក៏​ស្រែក​ឡើង​ភ្លាត់​សំឡេង ហើយ​ទឹក​សខាប់​ថ្លាៗ​ក៏​បាញ់​ព្រាត​ចេញ​មក​ពេញ​មុខ​ខ្ញុំ។ នេះ​គឺ​ជា​លើក​ទី១​របស់​ខ្ញុំ​ ហើយ​ក៏​​ជា​ថ្ងៃ​ដំបូង​ដែលខ្ញុំ​ស្គាល់​សេច​ក្តី​សុខ​យ៉ាង​រំជើប​រំជួល​ រហូត​នឹក​រក​អ្វី​មក​ពិពណ៌នា​ពុំ​បាន។

តាំង​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​មក​ បង​គុណ​និង​ខ្ញុំ​ ក៏​តែង​តែលប​លួច​មាន​អីៗ​​ជាមួយ​គ្នារហូត​។ នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​ពេញ​វ័យ​ ខ្ញុំ​ក៏​​កាន់​តែ​ចូល​យ៉ាង​ជ្រៅ ហើយ​​ស្គាល់សេចក្តី​សុខ​របៀប​នេះ​​កាន់​តែ​​ច្បាស់។​​​​

Read Full Post »

១. នាង​ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ឆ្លង​កាត់​ការរួម​ភេទ​កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​មុន​នេះ​ ហើយ​នេះ​ក៏​ជា​លើកដំបូង​របស់​នាង​ខ្ញុំជាមួយ​បុរស​ជាសង្សារ។ នាង​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ណាស់​ថា ហេតុ​អី្វវា​ឈឺ​ខ្លាំង​ម្ល៉េះ ដល់​ថ្នាក់​ដូច​គេ​យក​កាំ​បិទទៅចាក់​ពន្លះ​សាច់​ប្រឡាក់​អំបិល​អ៊ីចឹង។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឮគេ​និយាយ​ថា ការ​រួមភេទ​ផ្តល់​សេច​ក្តី​សុខ​ ប៉ុន្តែ​​ពេលជួប​ហេតុ​ការណ៍​ពិត​ នាង​ខ្ញុំ​ចង់​ខ្លាច​មួយ​ជីវិត។ ឥឡូវ​នេះ​នឹក​ឃើញ​ចង់​ញាក់​សាច់ ហើយ​នាង​ខ្ញុំ​សុំ​និយាយ​ដោយ​ត្រង់​ថា បើ​ចុក​ចាប់​ម្ល៉ឹង​ៗ​មិន​បាច់​ក៏​បានដែរ។ នាងខ្ញុំ​សុំ​សួរ​ថា តើ​ការ​រួមភេទ​វា​មាន​រស​ជាតិ​ពិត​ដូច​ម្តេច?​

ចម្លើយ៖ ថ្ងៃ​រួម​ភេទ​ជាលើក​ដំបូងរបស់​ស្ត្រី អាច​ជាថ្ងៃ​ដែល​ឈឺ​ចុក​ចាប់​បំផុត ឬ​ក៏​ផ្តល់​សេច​ក្តី​សុខ​បំផុត ដោយ​វា​អាស្រ័យ​ទៅលើ​ភាគី​បុរស​ថា ជា​អ្នក​មាន​ភាព​ជំនាញ​ឬក៏​អត់​។ បើ​សិន​ភាគី​បុរស​ចេះ​ថ្នាក់​ថ្នម​ផង​នោះ នឹង​ផ្តល់​សេច​ក្តី​សុខ​ពេញ​ទី ប៉ុន្តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​ បើ​ភាគី​បុរស​ពុះកញ្ជ្រោល​ ហើយ​ធ្វើ​អ្វីៗ​តាម​ចំណង់​របស់​ខ្លួន ស្ត្រី​ច្បាស់​ជាទទួល​រង​ការ​ឈឺ​ចាប់​​ក្នុង​ថ្ងៃ​ដំបូង​នោះជាក់​ជា​មិន​ខាន។

ការ​រួម​ភេទ​លើក​ដំបូង​ដែល​បំផុត​របស់​ស្ត្រី គឺ​ត្រូវ​ទទួល​ការ​ថ្នាក់​ថ្នម​យ៉ាងពេ​ញទី ដូច​ជាដៃ​គូ​ត្រូវ​បបោស​អង្អែល​ឲ្យ​បាន​រយៈពេល​យូរ ហើយ​ល្អបំផុត​គឺ​មួយ​ម៉ោង​ឡើង​ទៅ។​ ចំណែក​នៅ​ពេល​ស៊ក​បញ្ចូល​ទៀត​សោត​ ត្រូវ​សន្សឹមៗ​កុំ​តក់​ក្រហល់រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ត្រី​ត្រូវ​ធ្លាក់​ឈាម​ទៀត​នោះ។ សម្រាប់​ការ​រួម​ភេទលើក​ដំបូង​ដោយ​ប្រើ​រយៈពេលត្រឹម​២​ទៅ​១០​នាក់​​នោះ​​ ភាគ​ច្រើន​មិន​ទទួល​ជោគ​សំណាង​ទេ ហើយ​ជាលទ្ធផល​គឺ​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ត្រី​ឈឺ​ចាប់​ រហូត​ខ្លាច​ញញើត​ដូច​ករណីអ្នក​នាង។

តាម​ពិត​ការរួម​ភេទ​លើក​ដំបូង​​ មាន​ទាំង​ការស្រណុក​ស្រួល​និង​ឈឺ​ចាប់​។ បើ​ស្ថិត​ក្នុង​កម្រិត​ធម្មតា ស្ត្រី​អាច​ឈឺ​ចាប់​រយៈ​ពេល២​ទៅ៣​ថ្ងៃ​ បន្ទាប់​ពី​នោះចាប់​ផ្តើម​​មាន​អារម្មណ៍​​រួម​ភេទ​ឡើង​វិញ​ និង​នៅ​ពេល​នោះ​ហើយ​ដែល​ស្ត្រី​នឹង​មាន​សេច​ក្តី​សុខ​បំផុត​។

២. ខ្ញុំ​បាន​រៀប​ការ​ជាមួយ​ភរិយាជាង​មួយ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។ រៀង​រាល់​លើក​ពេល​ដែល​យើង​​រួម​ភេទ​ជាមួយ​គ្នា ភរិយារបស់​ខ្ញុំ​តែ​ង​តែ​ឈាន​ដល់​ចំណុច​កំពូល​ ​ញឹក​ញាប់​ណាស់ គឺអាច​៨​ទៅ១០លើក​ឯណោះ ចំណែក​ខ្ញុំ​តែ​ម្តង​ឯប៉ុណ្ណោះ។ ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ផ្លូវ​ភេទ​បាន​គ្រប់​ពេលតាម​តម្រូវ​ការ។ កាល​ពី​រៀប​ការ​ដំបូង​ៗ ខ្ញុំ​ឈាន​ដល់​ចំណុច​កំពូល​៤​លើក​ ចំណែក​នាងវិញ​រាប់​មិន​អស់ទេ។ ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​សួរ​នាង​ថា បន្ត​ទៀត​បាន​ទេ នាង​ឆ្លើយ​ថា​បាន ហើយ​ហក​សង្គ្រុប​ខ្ញុំ​តែ​ម្តង។

ពេល​រៀប​ការ​ដំបូង​ៗ​ខ្ញុំ​រំភើប​និង​មាន​សេច​ក្តី​សុខ​ណាស់ ប៉ុន្តែ​ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​ភ័យ​ព្រួយ​ពី​សុខ​ភាព​របស់​នាង​ខ្លាច​មាន​បញ្ហា ព្រោះសុខ​ភាព​នាង​មើល​ទៅ​ចាប់​ផ្តើ​ម​ទ្រុឌ​ទ្រោម​​ហើយ។ ខ្ញុំ​ចង់សួរ​ថា តើ​ពេល​រួម​ភេទ ​ស្ត្រី​ឈានដល់​ចំណុច​កំពូល​ញឹក​ញាប់​​អាច​បង្ក​ឲ្យ​មា​នបញ្ហា​ដល់​ស្បូន​ មាត់​ស្បូន​ឬ​ផល​ប៉ះ​ពាល់​អ្វី​ដែលឬទេ? ចំណែក​ការ​មាន​តម្រេក​តណ្ហា​ខ្លាំង និងញឹក​ញាប់​គ្មាន​ទី​បញ្ចប់​បែប​នេះ ចាត់​ទុក​ថា​មាន​ភាព​ខុស​ប្រក្រតី​ដែរ​ឬក៏អត់?

ចម្លើយ៖ ការ​ដែល​ភរិយា​របស់​អ្នក​ ឈាន​ដល់​ចំណុច​កំពូលញឹក​ញាប់ មិន​បាន​ពាក់ព័ន្ធ​ជាមួយ​នឹងការមាន​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​ផ្លូវ​ភេទ​ខ្លាំង​ទេ​ គឺ​គ្រាន់​តែ​នាង​អាច​ឈាន​ដល់​កំពូល​ដោយ​ងាយនិង​ញឹក​ញាប់​ប៉ុណ្ណោះ។

ការ​ឈាន​ដល់​ចំណុច​កំពូលញឹក​ញាប់ តាម​ភាសាអង់គ្លេស​ហៅថាMultipal Algasm ដែលគេ​កម្រ​ជួប​ណាស់​ចំពោះ​ស្ត្រី​។ ទោះបី​ជាយ៉ាង​ណា ក្នុង​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​មួយ​របស់​ប្រទេស​អង់គ្លេស គេ​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា មាន​ស្ត្រី​ពី១០​ទៅ១​៥%​អាច​ឈាន​ដល់​ចំណុច​កំពូល​ ច្រើន​ជាង​មួយ​លើក​ក្នុងការ​រួម​ភេទ​មួយ​ដង​។ ទាំង​អស់​នេះ​បញ្ជាក់​ថា​ ការឈាន​ដល់​ចំណុចកំពូល​លឿន​ ឬ​ឆាប់​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់ៗមិន​ស្មើ​គ្នាទេ។

ចំពោះ​ការ​ឈាន​ដល់​ចំណុច​កំពូល​ យ៉ាងឆាប់​រហ័ស​របស់​ភរិយាអ្នក​ដូច​បាន​រៀប​រាប់​ថា៧​ទៅ​១០​លើក​ក្នុងពេល​​រួមភេទ​ត្រឹម​មួយ​លើក​នេះ មិន​ចាត់​ទុក​ថា​ខុស​ប្រក្រតី​ទេ។ តាម​ក្បួន​បុរាណ​របស់​ប្រទេស​ខ្លះ ​បាន​សរសេរ​ប្រាប់​ថា ស្រ្តី​មួយ​ចំនួន​ពេល​រួម​ភេទ​ម្តង​ៗ​ អាច​ឈាន​ដល់​ចំណុច​កំពូល​៥០​លើក​ក៏​មានដែរ។

សម្រាប់​ការ​ឈាន​ដល់​ចំណុច​កំពូល​ញឹក​ញាប់ តាម​ពិត​មិន​មាន​អ្វី​ខុស​ពី​ប្រក្រតី​ ឬ​ប៉ះ​ពាល់​ដល់​សុខ​ភាព​ទេ ប៉ុន្តែ​ផ្ទុយ​ទៅវិញ​វា​ជា​ជោគ​សំណាង របស់​ស្ត្រី​ទៅវិញ។

៣. ខ្ញុំ​បាទ​អាយុ​៤០​ឆ្នាំ​ ហើយភរិយា​អាយុ​៣៥​ឆ្នាំ។ តាំង​តែ​ពីរៀប​ការ​មកពួក​យើង​​រួម​ភេទ​ជាមួយ​គ្នាញឹក​ញាប់​ណាស់ ប៉ុន្តែ​ឈាន​មក​ដល់​ឆ្នាំ២០០៨-២០០៩​នេះ​ សេចក្តី​​សុខ​​របស់​យើងបាន​រលាយ​បាត់​អស់​រលីង។ ខ្ញុំ​បាទ​ចង់​សួរ​ថា តើ​ការ​អស់​អារម្មណ៍​ផ្លូវ​ភេទ​ជាក់​ស្តែង​ចេញ​មក​ពីអ្វី? ខ្ញុំ​បាទ​ជា​មនុស្ស​ផឹក​ស្រា​ ជក់​បារី​ ហើយ​ពិសេសការ​រួម​ភេទ​នា​ពេល​​នេះ​ ប្រដាប់​ភេទ​ឡើង​រឹង​មិន​ល្អទេ គ្រាន់​តែ​ដាក់​បញ្ចូល​ក៏​អាច​ទន់​រហូត​រួមភេទ​​មិន​កើត​ក៏​មានដែរ។

ចម្លើយ៖ សម្រាប់​ករណី​ផ្លូវ​ភេទ​ចុះ​ខ្សោយ​យ៉ាង​លឿន​បែប​នេះ អាច​កើត​ចេញ​ពី​ករណី​យ៉ាង​ច្រើនដូចជា ការ​កើត​ទុក្ខ​កង្វល់ មាន​អារម្មណ៍​តាន​តឹង និង​ការ​កើត​រោគ​មួយ​ចំនួន​ទៀត។ ចូរ​អ្នក​សាក​ល្បង​ធ្វើ​ការ​ហាត់​ប្រាណ ដើម្បី​បំបាត់​អារម្មណ៍​តាន​តឹង​ចេញ​ពី​ខ្លួន ហើយ​បើ​មិន​បាត់​ក្នុងរយៈពេល​២ទៅ៣​ខែខាង​មុខ​ទេ អ្នក​អាច​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ពិភាក្សា​ជាមួយ​គ្រូពេទ្យ​ឯក​ទេស​ផ្លូវ​ភេទ​ គឺ​ជា​ការ​ប្រសើរ​បំផុត។ ចំពោះ​ករណី​អ្នក​ផឹក​ស្រា​ជក់​បារី​ គួរ​តែ​ផ្អាក ព្រោះ​វា​អាច​ជា​មូល​ហេតុ​ ដែល​នាំ​ឲ្យ​កើត​រោគ​ផ្លូវ​ភេទ​ចុះ​ខ្សោយ​ផង​ដែរ។

៤. នាង​ខ្ញុំ​សព្វ​ថ្ងៃ​អាយុ​១៩​ឆ្នាំ បាន​រៀប​ការ​មួយ​ឆ្នាំហើយ​​ ប៉ុន្តែ​មាន​បញ្ហា​លើ​គ្រែ​ខ្លះជា​មួយ​ស្វាមី​ ព្រោះ​មិន​បាន​ទទួល​សេច​ក្តី​សុខ​ទេ មាន​តែការធុញ​ទ្រាន់និង​នឿយ​នាយ​​ទៅ​វិញ។ ស្វាមី​នាង​ខ្ញុំ​គឺ​ចូល​ចិត្ត​មើល​ភាព​យន្ត​អាសអាភាស ហើយ​ចូលចិត្ត​ប្រើ​ស្ទីល​តាម​ក្បាច់​តាម​ក្នុង​សាច់​រឿង​នោះ​ណាស់។ នាងខ្ញុំ​និយាយ​ឲ្យ​អស់កេរ្តិ៍​ខ្មាស​ទៅ​ចុះ គឺពេល​រួម​ភេទ​ម្តង​ៗ គាត់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចំតិត​ចំតូងនិងកន្ធែកដៃ​ជើង​ យ៉ាងអាក្រក់​មើល​មែនទែន។ នាង​ខ្ញុំ​គ្មាន​សេច​ក្តី​សុខទេ ពិសេស​ពេលគាត់​បង្ខំឲ្យ​បៀម​ប្រដាប់​ភេទ​គាត់​ម្តង​ៗ រោយ​មាត់​ស្ទើរ​ស្លាប់​ទើប​គាត់​អស់​ចិត្ត​ហើយ​ឲ្យ​ឈប់។ នាងខ្ញុំ​មិនចង់​រួមភេទ​បែបនេះ​ទៀត​ទេ តើ​ត្រូវធ្វើ​ដូច​ម្តេច?

ចម្លើយ៖ មាន​បុរស​ខ្លះ​គេ​ចូលចិត្ត​ចម្លង​ស្ទីល ​តាម​ភាពយន្តអាសអាភាស​ពី​តួឯក​ស្រី-ប្រុស​នៅ​ក្នុងសាច់​រឿង ព្រោះ​យល់​ថា​ជា​មេរៀន​ដ៏​ល្អ​សម្រាប់ល្បែង​លើ​គ្រែ​របស់​ពួក​គេ​​​។ តាម​ពិត​ការយ​ល់​ឃើញ​បែប​នេះ​ជា​ការ​យល់​ច្រឡំ ហើយ​ពេល​ប្រើ​មិន​ត្រូវ​តាម​វិធី​នាំ​ឲ្យ​ស្រី្ត​ជួប​ផល​វិបាក​ទៅវិញ។

វា​គឺ​ជា​ការ​លំបាក​ក្នុងការកែ​ប្រែ​រូបគេ​ ពេល​ដែលខួរ​ក្បាលរបស់គេ​ទទួល​វប្បធម៌​បែប​នេះ​ពី​ភាព​យន្ត​បរទេស។ ទោះបី​​យ៉ាង​ណា​អ្នក​ត្រូវ​ព្យាយាម​ធ្វើ​ការ​ណែនាំ ឬ​និយាយ​ដោយ​ត្រង់​ៗ​តែ​ម្តង។ អ្នក​មិន​ត្រូវញញើត​ញញើម​ក្នុងការ​ប្រាប់​ដល់​ស្វាមីទេ ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​បាន​កែ​ប្រែ​ខ្លះ ពិសេស​បើ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​គេ​បើក​ភាព​យន្ត​បែប​នេះ​មើល​មុន​ពេល​រួមភេទ ត្រូវ​ចុច​បិទ​ចោល​ហើយ​ប្រាប់គេ​ថា ជា​ភាព​យន្ត​អាក្រក់​អាក្រី អ្នក​មិន​ចូលចិត្ត​វា​ទាល់​តែ​សោះ​ហើយ​សុំ​រួម​ភេទបែបធម្មតា​វិញ។ ការ​ធ្វើ​បែប​នេះយូរៗ​ទៅ គេ​អាច​ភ្ញាក់​ស្មារតី ហើយ​​​សេច​ក្តី​ប៉ង​ប្រាថ្នា​របស់​អ្នក​នឹង​បានសម្រេច។

Read Full Post »

កណ្តាល​អធ្រាត្រ​នា​រាត្រីថ្ងៃនោះ…

លូអ៊ាន់​បំផាយ​សេះ​​សំណព្វ​ចិត្ត​តាម​ផ្លូវ​ក្រវៀចក្រវៀន​ បត់​បែនចុះឡើង​តាមជ្រលងភ្នំតូច​ធំនិង​​​​​ងងឹត​ស្លុប​ចាក់​ភ្នែកធ្លុះ មាន​តែពន្លឺ​ចន្ទ​ដែល​រះ​មូល​ក្រឡង់​មួយដួង​​ប៉ុណ្ណោះ សម្រាប់​​បង្ហាញ​ផ្លូវ។

ត្របក​ភ្នែក​ទាំង​គូរបស់​គេ​ចាប់​ផ្តើម​ចុះខ្សោយ​ ព្រោះគេ​ជិះ​សេះ​ចេញ​មក​អស់​រយៈ​ពេល​ច្រើន​ម៉ោង​មក​ហើយ ​មិន​ព្រម​ឈប់​សម្រាកសោះ។ លូអ៊ាន់​នៅ​តែ​ខាំធ្មេញ​ប្រឹង​ជំនះបំបោល​​សេះ​បន្ត​ទៅ​ទៀត​ ដោយ​អារម្មណ៍កំពុង​គិត​វិល​វល់​ឥត​ឈប់​។​

រឿង​រ៉ាវ​គ្រប់​យ៉ាងលេច​អណ្តែ​តឡើង ក្នុង​ចរន្ត​គំនិត​របស់អ្នក​ក្លាហាន​​រូប​នេះ។​ គេ​ទទួល​អារម្មណ៍​​ស្មុគស្មាញវិល​វល់​យ៉ាងខ្លាំង ​ចំពោះការ​ខក​បំណង​នូវ​រឿង ​ដែល​ខ្លួន​បានបង់​ចិត្ត​បង់​គំនិតទៅលើ។ បញ្ហា​រាប់​ម៉ឺន​ជំពូកនាំគ្នាសម្រុក​ចូល​មក​​​ផ្ទួន​ៗ រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រអប់​ខួរ​ដ៏​តូច​មួយ​នេះ​ មិន​អាច​ទទួល​រ៉ាប់​រង​ឈ្នះបាន។

កែវ​ភ្នែក​ទាំង​គូរបស់​លូអ៊ាន់​ក៏បិទលក់​ស្លុង ហើយ​ភ្លាមៗ​នោះរាង​កាយ​ដែលបាត់​សតិ​ ក៏​រមៀល​ធ្លាក់​ចេញ​ពីលើ​ខ្នង​សេះ​ ហើយ​ក្បាលផ្នែក​ខាង​ស្តាំ​ក៏​បោក​ទង្គិច​នឹង​ផ្ទាំង​ថ្ម​​ពេញ​មួយ​ទំហឹង​។

រាង​កាយ​របស់​លូអ៊ាន់​ដេក​នៅ​នឹង​ថ្កល់​​លើផ្ទៃ​​ដី​ ផ្ទៃ​មុខ​ទាំង​មូល​ជោគជាំ​ទៅដោយ​ឈាម។ គេ​បើក​ភ្នែកព្រឹមៗ​ឡើង​ មុន​នឹង​លើក​ដៃ​ម្ខាង​ទៅ​ក្តោប​ក្បាលផ្នែក​ខាង​ស្តាំ ​ដោយ​អាការ​ឈឺ​ចុក​ចាប់​។

នៅ​ខណៈ​នោះ​ឯង​ ដែល​កែវ​ភ្នែក​ទាំង​គូរបស់​គេ​ក្រឡេក​ឃើញ បុរស​មាឌ​មាំ​ម្នាក់រត់​មក​ត្រកង​ក្រសោប​យក​រាង​កាយ​របស់គេបីឡើង​។ លូអ៊ាន់​ចាំ​មុខមាត់​របស់​បុរស​នោះ​ យ៉ាង​ច្បាស់​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា គេ​នោះ​គឺ​ជា​ធៀន​យ៉ាង។

លូអ៊ាន់​បិទភ្នែកចុះសន្សឹមៗ​ម្ត​ង​ទៀត ហើយ​ក៏​សន្លប់​បាត់​ស្មារតី​ទៅនៅខណៈ​នោះ។

@@@

សុទ្ធិពង្ស​ក៏​បើក​ភ្នែក​ដឹង​ខ្លួន​ឡើង នៅព្រឹក​ថ្ងៃ​មួយ…

កំលោះ​ក្រឡេក​មើល​​ជុំ​វិញ​ខ្លួន ឃើញ​ថា​ខ្លួន​ឯង​កំពុង​ដេក​សម្រាក​នៅ​លើ​គ្រែ​អ្នក​ជម្ងឺ ហើយ​​ថែម​ទាំង​មាន​ខ្សែសេរ៉ូម​ព្យួរ​រយីង​រយោង​ពេញទាំង​​ខ្លួន​។​ គ្រូ​ពេទ្យ​ម្នាក់​ដើរ​ចូល​មក​ពិនិត្យ​មើល​មុខ​របួស​ នៅ​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​របស់​សុទ្ធិ​ពង្ស​ម្តង​ទៀត​ ដោយ​​សួរបណ្តើរ​​ថា៖

«នៅ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ឈឺត្រង់​ក្បាល​ទៀតទេ?»

«នៅ​ឈឺ​បន្តិច​បន្តួច​បាទ! …អឺ… មាន​រឿង​អី​កើត​ឡើង​ចំពោះខ្ញុំ​លោក​គ្រូពេទ្យ?»

«លោក​ជួប​ឧប្បត្តិហេតុក្រឡាប់​រថយន្ត​ ធ្វើ​ឲ្យ​​ខួរ​ក្បាល​ត្រូវ​ទទួល​ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​យ៉ាងដំណំ ហើយ​​​ក៏​​ត្រូវ​សន្លប់​បាត់​ស្មារតីអស់រយៈ​ពេល​ពីរ​អាទិត្យ​មក​ហើយ។»

«សន្លប់​ដល់​ពីរ​អាទិត្យ​ផង​ឬ លោក​គ្រូពេទ្យ!!!»

«បាទ! ពិត​មែន​ហើយ។ សំណាង​ល្អដែលពេល​កំពុង​កើត​ហេតុ បាន​លោក​អធិការយុទ្ធនា​កំពុង​បើក​រថយន្ត​ឆ្លង​កាត់​ល្មម​ ទើប​អាច​បញ្ជូន​លោក​មក​មន្ទីរ​ពេទ្យ​បាន​ទាន់​ពេល​វេលា។»

សុទ្ធិពង្ស​ក្រឡេក​ទៅមើល​លោក​អធិការ​ប៉ូលីសវ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ ដែលឈរ​នៅឆ្ងាយពីទីនោះបន្តិច​ ហើយ​ខណៈ​ដែលគេ​មើល​ឃើញ​មុខ​មាត់ ​របស់​កំលោះអធិការ​រូប​នោះបាន​​ច្បាស់ គេ​ក៏ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ព្រោះមុខ​មាត់​របស់​អធិការយុទ្ធនា ដូចគ្នាបេះ​បិទ​នឹងធៀន​យ៉ាង​គ្មាន​ខុស​ចន្លោះ​ត្រង់​ណា។

អធិការយុទ្ធនាដើរ​ចូល​មក​ឈប់​ស្ងៀម​នៅត្រង់​គ្រែ​អ្នក​ជម្ងឺ ហើយ​ឈោង​ដៃ​មក​ចាប់​ដៃ​របស់​សុទ្ធិពង្ស​​ក្តោប​យ៉ាង​ណែន​ពោរពេញ​ទៅដោយ​ភាពកក់​ក្តៅ​។ សុទ្ធិពង្សទទួល​អារម្មណ៍​ជ្រួត​ជ្រាប​ដល់​ការ​ប៉ះ​ពាល់រូប​កាយ​ដូច​គ្នានេះ នៅក្នុង​អំឡុង​ពេលដែលគេធ្លាក់​ទៅដល់ ​ពិភព​ថ្មី​មួយ​ទៀត​នៅ​ក្នុង​សុបិន​​។ កំលោះ​នៅចាំ​យ៉ាងច្បាស់ដល់​ហេតុ​ការណ៍​ ដែល​ឃើញ​យ៉ាងប្រត្យក្ស​ដូច​រឿងពិត រឿងរបស់​អ្នក​គុននិយម​ម្នាក់​ដែល​មាន​មុខ​មាត់​ដូចខ្លួន មេទ័ព​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់​ដែលមាន​មុខមាត់​ដូចនរិន្ទ និង​ធៀន​យ៉ាង​ ដែលមាន​មុខ​មាត់​ដូច​អធិការ​យុទ្ធនា។

សុទ្ធិពង្ស​នឹក​ឃើញ​ទៅដល់ឈុត​ឆាក​ស្នេហា​ដ៏​រោល​រាល​ ពោរ​ពេញ​ទៅដោយ​សេចក្តី​សុខរវាង​លូអ៊ាន់​និង​ធៀន​យ៉ាង​ ដែលកំពុង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅយ៉ាង​ស្រើប​ស្រាល​ស្រួលអារម្មណ៍​ ហើយ​បើ​លូអ៊ាន់​មិន​ងើប​​ក្រោក​​ចេញ​ពីសៃវៀន​ប្រយុទ្ធ​មុន​ទេ​ អ្នក​ទាំង​ពីរនឹង​នាំគ្នាទៅដល់​ឋាន​សួគ៌​ប្រាំបី​ជាន់​ជា​មិន​ខាន​។

កំលោះ​ចោល​ខ្សែភ្នែកក្រឡេក​ទៅមើល​ នាយ​អធិការ​រូប​ស្រស់​ម្តង​ទៀត។ អធិការ​យុទ្ធនា​ញញឹម​ឡើង មុន​នឹង​ហុច​របស់​អ្វី​ម្យ៉ាង​ មក​ឲ្យ​សុទ្ធិពង្សព្រម​ជាមួយ​វាចា៖

«នេះ​ជា​របស់​លោក​មែនទេ?»

សុទ្ធិពង្ស​ក្រឡេក​មើល​ទៅ​របស់​នោះ វា​គឺ​ជា​សៀវភៅ​ប្រលោមលោក​ចិន​ រឿង​រន្ទះស្នេហ៍​ដៃ​ទេព។

«បាទ! របស់ខ្ញុំ។»

«រឿង​នេះល្អ​អាន​ណាស់ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត។»

និយាយ​ចប់ ​អធិការ​យុទ្ធនាក៏​សម្លឹង​មុខ​សុទ្ធិពង្ស​មិន​ដាក់​ភ្នែក ដោយ​ទឹក​មុខ​​ញញឹម​ពព្រាយ យ៉ាង​ចម្លែក ហាក់​ដូចជា​គេ​អាច​មើល​ដឹង​មុន​បានយ៉ាង​ច្បាស់​ថា​ នៅក្នុងចិត្ត​របស់​សុទ្ធិពង្ស​ពេល​នេះ​កំពុង​គិត​អ្វី​ ហើយ​ត្រូវ​ការ​មក​ទាម​ទារ​នូវ​អ្វីដែលជាប់​ជំពាក់​​កាល​ពីជាតិ​មុន៕

Read Full Post »

51731-pic-11

កណ្តាល​អធ្រាត្រ​នា​រាត្រីថ្ងៃនោះ…

សុទ្ធិពង្ស​បើក​រថយន្ត​សំណព្វ​ចិត្ត​តាម​ផ្លូវ​ក្រវៀចក្រវៀន​ ​បត់​បែនចុះឡើង​តាមជ្រលងភ្នំតូច​ធំ និង​​​ងងឹត​ស្លុប​ចាក់​ភ្នែកធ្លុះ មាន​តែពន្លឺ​ភ្លើង​ចាំង​ជះ​ពីរថយន្ត​ដែល​បើក​បញ្ច្រាស​ផ្លូវ​គ្នា​ប៉ុណ្ណោះ សម្រាប់​ជាការ​បង្ហាញ​ផ្លូវម្តង​ម្កាល។

ត្របក​ភ្នែក​ទាំង​គូរបស់​គេ​ចាប់​ផ្តើម​ចុះខ្សោយ​ ព្រោះគេ​បើក​រថយន្ត​ចេញ​មក​អស់​រយៈ​ពេល​ច្រើន​ម៉ោង​មក​ហើយ​មិន​ព្រម​ឈប់​សម្រាកសោះ។ សុទ្ធិពង្ស​នៅ​តែ​ខាំធ្មេញ​ប្រឹង​ជំនះបើក​រថយន្ត​បន្ត​ទៅ​ទៀត​ ដោយអារម្មណ៍កំពុង​គិត​វិល​វល់​ឥត​ឈប់​។​

រឿង​រ៉ាវ​គ្រប់​យ៉ាងលេច​អណ្តែ​តឡើង ក្នុង​ចរន្ត​គំនិត​របស់កំលោះ​រូប​នេះ។​ គេ​ទទួល​អារម្មណ៍​ស្មុគស្មាញវិល​វល់​យ៉ាងខ្លាំង ​ចំពោះការ​ខក​បំណង​នូវ​រឿង ​ដែល​ខ្លួន​បានបង់​ចិត្ត​បង់​គំនិតទៅលើ។ បញ្ហា​រាប់​ម៉ឺន​ជំពូកនាំគ្នាសម្រុក​ចូល​មក​​​ផ្ទួន​ៗ រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រអប់​ខួរ​ដ៏​តូច​មួយ​នេះ​ មិន​អាច​ទទួល​រ៉ាប់​រង​ឈ្នះបាន។

កែវ​ភ្នែក​ទាំង​គូរបស់​សុទ្ធិពង្សក៏បិទលក់​ស្លុង ហើយ​ភ្លាមៗ​នោះសំឡេង​លាន់​កក្រើក​ដីក៏ផ្ទុះឮ​ខ្ទរ​ខ្ទារឡើង កណ្តាល​ទ្រូង​ព្រៃ​ដ៏​ស្ងាត់​ជ្រងំ។ តួរថយន្ត​ទាំង​មូល​លិច​កប់​ស្រុញ​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ ឯកញ្ចក់​​ក៏​​ធ្លាក់​បែកជ្រុះខ្ចាត់​ខ្ចាយរាយ​ពេញ​ថ្នល់។

រាង​កាយ​របស់​សុទ្ធិពង្ស អង្គុយ​នឹង​ថ្កល់​នៅ​លើ​ពូក​រថយន្ត​ ផ្ទៃ​មុខ​ទាំង​មូល​ជោគជាំ​ទៅដោយ​ឈាម។ គេ​បើក​ភ្នែកព្រឹមៗ​ឡើង​មុន​នឹង​លើក​ដៃ​ម្ខាង​ទៅ​ក្តោប​ក្បាលផ្នែក​ខាង​ស្តាំ​ដោយ​អាការ​ឈឺ​ចុក​ចាប់​។ កំលោះ​​ក្រឡេក​ភ្នែក​ទៅឃើញសៀវភៅ​ប្រលោម​លោក​​ចិន​ ដែលនាំ​មកជាប់​តាម​ខ្លួន​ជានិច្ច​នោះជ្រុះនៅក្បែរៗ​កាយ​​។ គេ​​ឈោងដៃ​​​ទៅចាប់​វាឡើង​មក ហើយ​ត្របក​​​ភ្នែកក៏​ចាប់​ផ្តើម​បិទ​ចុះ​​សន្សឹមៗ​ម្តង​ទៀត។ ​​ដៃ​​​ដែល​ទើប​តែ​​​ឈោងទៅ​​​អំបាញ់​មិញ​ក៏​ទម្លាក់​​​​ចុះ​ទៅ​ម្ខាង​ខ្លួន តែ​ក៏​នៅ​កាន់​សៀវភៅ​នោះ​ជាប់​មិន​ព្រម​លែង​។ សុទ្ធិពង្ស​សន្លប់​បាត់​ស្មារតី ហើយអារម្មណ៍​ក៏​​ប្រែ​ជា​រវើរវាយ​ លេច​ចេញ​ជារូប​ភាព​រឿង​រ៉ាវ​ផ្សេង​ៗ​​ពេញ​ប្រអប់​ខួរក្បាល​។

@@@

នៅ​កណ្តាល​​​ជួរ​ភ្នំដ៏ធំមហិមា ហើយ​ក្រាស់​ឃ្មឹក​ទៅដោយ​ព្រៃព្រឹក្សាខៀវស្រងាត់ សណ្តូក​ខ្លួន​យ៉ាង​វែង​តាម​បណ្តោយ​ខ្សែទឹកដែលហូរកួចត្របាញ់ក្នុង​មណ្ឌល​មួយ លើ​ទឹក​ដីមករបុរាណដ៏​ធំទូលាយ​មហាសាល… ​មាន​សំឡេង​ជើងសេះដ៏​ខ្លាំង​ក្លា​មាំមួន​ពីរក្បាល កំពុង​រត់​ទន្រ្ទាំជាន់​ផែន​ពសុធា​ដេញគ្នា​យ៉ាង​ប្រកិត​មក​ពីចម្ងាយ។

បុរស​ស្លៀក​ឈុត​ខ្មៅម្នាក់​ ដែលបិទបាំង​មុខមាត់​ជិត​ ហើយ​ដៃម្ខាង​កាន់​ដាវ​យ៉ាង​ណែនកំពុង​​បំផាយ​អាជានេយ្យ​គេច​ខ្លួន​ពីបុរស​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ទៀត​ ក្នុង​​ឈុត​ជាមេទ័ព​ចិន​បុរាណ ដែល​ខំ​ព្យាយាម​​តាម​​ម​កយ៉ាងប្រកិត។

រំពេច​នោះ បុរស​ក្នុង​ឈុត​មេទ័ពប្រញាប់ធាក់ខ្នង​សេះ​ ស្ទុះលោតខ្លួន​ឡើង​លើ​អាកាសដោយ​យុទ្ធ​សិល្ប៍​ដ៏​វិសេសវិសាល មុន​នឹង​បង្វិល​ខ្លួនលោត​ផ្លោះរំលង​បុរសឈុត​ខ្មៅ ហើយ​សម្រាល​ខ្លួន​ទម្លាក់​កាយចុះ​ជាន់​ដី​រួច​​ងាក​មុខ​មកផាំង​ បង្ហាញភ័ក្ត្រ​យ៉ាង​ស្រស់​សង្ហា ដែលមុខ​មាត់​នេះ​ដូចគ្នាបេះបិទ​នឹង​មុខ​របស់​នរិន្ទ។

បុរស​ឈុត​ខ្មៅ​ដែលបិទបាំង​មុខ​មាត់​ជិត បង្គាប់​សេះ​ឲ្យ​ឈប់​នឹង​ថ្កល់មុន​នឹងពិនិត្យ​មើលទៅ​មេទ័ព​រូប​នោះយ៉ាងយក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់។ បុរស​ជាមេទ័ពលើក​​ដៃគារវៈបណ្តើរ​ បង្ហើប​មាត់​សួរ​បណ្តើរ៖

«មិន​ដឹង​ថាអ្នក​ក្លាហានមាន​រឿង​បន្ទាន់​បែបណា ទើបបានជាហ៊ាន​ល្មើសទម្លុះប៉ុស្ត៍ត្រួត​របស់​វ៉ាំង​មីងខ្ញុំ?»

បុរស​ឈុត​ខ្មៅដក​ស្បៃដែលបិទបាំង​មុខ​ចេញ បង្ហាញរូប​ឆោម​ផ្ទៃ​មុខ​យ៉ាង​ស្រស់​មានមន្ត​ស្នេហ៍​ ប្រៀប​ដូច​សុទ្ធិពង្ស​គ្មានខុសត្រង់​ចំណុចណា។

«អ្ហ៎ា!… លូអ៊ាន់! តាមពិត​គឺជាលោក​ទេ?»

វ៉ាំងមីងទទួល​អារម្មណ៍​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាងខ្លាំង​ នៅពេល​បានជួប​មិត្ត​សម្លាញ់​ដែលខ្លួន​ស្គាល់​យ៉ាង​ជិត​ដិត​បំផុត​ពីមុន​មក។ លូអ៊ាន់ដែល​មាន​មុខមាត់​ដូចគ្នាបេះបិទនឹងសុទ្ធិពង្ស បាន​ដើរ​ចូល​មកជិត​ហើយ​ឱបក្រសោប​​​វ៉ាំង​មីងយ៉ាង​ណែន ប្រៀប​ដូច​គូស្នេហ៍​ដែលព្រាត់​បែកគ្នា​យូរ​មក​ហើយ។ ចំហាយ​ក្តៅ​រំជួល​ច្រាល​ចេញ​ពី​រាង​កាយរបស់​បុរស​ទាំង​ពីរ ​ក៏​រត់​រសឹបជ្រួត​ជ្រាប​សព្វពេញកាយរៀង​ៗ​ខ្លួន។

លូអ៊ាន់បង្ហើរ​សម្តី ខ្សឹបដាក់​ត្រចៀក​វ៉ាំងមីង៖

«តោះ! ទៅខាង​ក្រោយ​ភ្នំនោះ។»​

នៅទីនោះ ទាំង​ពីរនាក់ក៏​ខិត​ខំ​ស្វែង​រក​សេចក្តី​សុខ​ដែល​ខ្លួន​ឯង​ប្រាថ្នា យ៉ាង​ត្រេក​ត្រអាលមិន​បង្អន់​ដៃ រហូត​​ពេល​វេលាដ៏ភិរម្យនៃ​​រសជាតិស្នេហា​ បាន​រំកិល​ឡើងដល់​ចំណុច​កំពូល​បំផុត​ ហើយ​ចុង​​បញ្ចប់​​ក៏​នាំ​គ្នា​មក​ដល់​ត្រើយ​សុភមង្គល​ព្រម​ៗ​គ្នា។

លូអ៊ាន់​ងាក​ខ្លួន​មក​កៀក​កើយ​វ៉ាំង​មីង ហើយ​បង្ហើប​មាត់​សួរ​បណ្តើរ​ថា​​​​​​​​​៖

«លោក​នឹងចេញ​​​ទៅបម្រើ​រាជការ ​នៅស្រុក​ផ្សេង​មែនទេ?​»

          «មែនហើយ!»

          «ទៅយូរ​ប៉ុណ្ណា?»

          «នៅ​មិន​ទាន់​ដឹង​ទេ!»

          «ចុះ​លោក​​នឹង​ត្រឡប់​មក​វិញទេ?»

          មិន​មាន​ពាក្យ​តប​អ្វីរបូត​ចេញ​ពីមាត់​របស់​វ៉ាំង​មីង​​ឡើយ​។ លូអ៊ាន់​ស្រវា​ឱប​រាង​កាយ​របស់មេទ័ព​​កំលោះ​យ៉ាងស្អិត​ណែន ហាក់​ដូចជា​មិន​ចង់​ឲ្យ​រូប​​កាយ​នេះ​ ឃ្លាត​ចេញ​ទៅណា​ឆ្ងាយ។

@@@

          លូអ៊ាន់​អង្គុយ​ស្រងាក​ចិត្ត​​អណ្តែត​អណ្តូង​នៅ​ក្បែរ​ជួរ​​ភ្នំ​មាត់​ទឹក​ ដែល​ធ្លាប់​ជា​កម្រាល​ព្រំ​សួគ៌​សម្រាប់​​គេ​និង​វ៉ាំង​មីងសាង​សេចក្តី​សុខ​ជាមួយ​គ្នាយ៉ាង​ត្រេក​ត្រអាល។ ​

ការ​នឹក​រឭក​ទៅដល់​រឿង​រ៉ាវ​នៅក្នុងអតីតកាល​​ បាន​ត្រឡប់​មក​ញាំញីអារម្មណ៍​របស់អ្នក​​គុន​និយម​រូប​នេះ​​យ៉ាង​ខ្លោច​ផ្សា។​​ ពេល​នេះលូអ៊ាន់​​​ច្បាស់​នៅក្នុងចិត្ត​ហើយ​ថា វ៉ាំង​មីង​​ប្រហែល​ជា​ភ្លេច​ខ្លួន​បាត់​ទៅហើយ។ តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​គេ​ចាក​ចេញ​ទៅ គ្មាន​ព័ត៌មាន​ណា​មួយ​អំពីគេ​ឡើយ រហូត​មក​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ។​

«នៅរង់ចាំ​គេ​ម្នាក់​នោះទៀត​ហ៎?»

សំឡេង​ស្រទន់​របស់​បុរស​ម្នាក់​ លាន់​ឡើង​ពីខាង​ក្រោយ​ខ្នង​។ លូអ៊ាន់​ងាក​ទៅមើល​ម្ចាស់​សំឡេង​​នោះ ឃើញ​បុរស​វ័យ​ក្មេងប្លែក​មុខ​​ម្នាក់ ​កំពុង​ឈរ​ញញឹម​ដាក់គេ។

«ខ្ញុំ​ឈ្មោះធៀនយ៉ាង!»

បុរស​ចម្លែករូប​នោះពោល​ឡើងបណ្តើរ ដើរ​មក​អង្គុយ​ចុះនៅក្បែរ​លូអ៊ាន់​បណ្តើរ មុន​នឹង​ញញឹម​យ៉ាងពព្រាយ​ហើយ​និយាយត៖

«លោក​ប្រហែល​ជា​ស្រឡាញ់​គេ​ខ្លាំង​ណាស់​មើល​ទៅ!»

គ្រាន់​តែ​ធៀន​យ៉ាង​ពោល​ចប់​ លូអ៊ាន់​ក៏​បើកភ្នែក​ធំៗ ដោយ​ការ​ចម្លែកចិត្ត។

«ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឃើញ​លោក​និងគេ មាន​អីៗ​ជាមួយ​គ្នា​នៅខាង​ក្រោយ​ភ្នំនេះ។»

ធៀន​យ៉ាង​ពោល​ចប់​ លូអ៊ាន់​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​ខ្មាស​អៀន​យ៉ាងខ្លាំង​ ហើយ​ក៏​រំកិល​ខ្លួន​ងាក​ចេញ​​ឆ្ងាយ​បន្តិច។ ចំណែក​ធៀន​យ៉ាង​វិញ​ បែរជា​​ខិត​ខ្លួន​ចូល​កាន់​តែ​កៀក ​ហើយ​ហុច​មុខ​ដ៏​ស្រស់​​    សង្ហា​ចូល​មក​ជិតទៅៗ​ មុន​នឹងបង្ហើរ​វាចា​ពោលចេញ​មកថា៖

«តម្រា​ស្នេហ៍​របស់​លោក​រោល​រាលហួស​បរិយាយ ខ្ញុំ​ចង់​សាក​ល្បងភ្លក្ស​​រស​ជាតិបែប​នោះ​ពី​លោក​​ខ្លះ…»

លូអ៊ាន់​រារែកចំពោះការ​ប្រាកដ​ខ្លួន​របស់​ធៀន​យ៉ាង ក្រៅ​ពី​មិន​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​បុរស​ចម្លែក​មុខ​រូប​នេះ នឹង​មក​ក្នុងលក្ខណៈ​បែប​ណា តែ​លូអ៊ាន់​ក៏​មិន​បាន​ប្រកែកជំទាស់​ដោយ​ប្រការ​ណាដែរ។ ភាព​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​វ៉ាំង​មីង ក៏​ត្រឡប់​ក្លាយ​ជា​មូល​ហេតុ​នាំ​ឲ្យ​លូអ៊ាន់​ត្រូវ​ការ​ស្វែង​រក​ការ​យល់​ចិត្ត​ ​ដើម្បី​យក​មក​ជំនួសនូវ​​អ្វីដែល​បាត់​បង់​ទៅ។

នៅ​ទីបំផុត​រូប​កាយ​ដ៏​មាំទាំ​​​ទាំង​ពីរ​ក៏​ឱប​ក្រសោប​ចូល​គ្នា​យ៉ាង​ណែន​។ ម្នាក់ៗ​ខិត​ខំ​ផ្តល់​ភាព​កក់​ក្តៅ​​ដល់​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក​ ដោយ​រស​ជាតិ​ស្នេហា​ដ៏​ផ្អែម​ល្ហែម ដែល​មិន​អាច​រក​អ្វី​មក​ប្រៀប​ធៀប​បាន។ ធៀន​យ៉ាង​ប្រើ​ច្រមុះ​និង​មាត់​ថើប​ជញ្ជក់​យ៉ាង​ប៉ិន​ប្រសប់​ លើ​ផ្ទៃ​មុខ​ដ៏​មាន​ស្នេហ៍​របស់​លូអ៊ាន់​បណ្តើរ ប្រើ​​ចុង​ម្រាម​លូក​ស្ទាប​អង្អែល​តាម​រាង​កាយ​ ដែលកំពុង​ញ័រ​រញ្ជួយ​ដោយ​កំសួល​តណ្ហា​បណ្តើរ។ រូប​កាយ​ទាំង​ពីរ​ក៏​រមួល​ចូល​គ្នាយ៉ាង​ស្និទ្ធស្នេហ៍​ ហើយ​បន្ទាបចុះផ្តួល​ផ្តេក​យ៉ាង​តក់​ក្រហល់​លើ​ផ្ទាំង​ថ្ម​ក្បែរ​មាត់​ទឹក​ ដែល​ជា​កម្រាល​​ព្រំ​សួគ៌​ដ៏​មនោរម្យ​ សម្រាប់​សាង​ស្នេហ៍របស់​បុរស​ទាំង​ពីរ។

ធៀន​យ៉ាង​ជម្រុះ​សម្លៀក​បំពាក់​របស់​ខ្លួន​បណ្តើរ លូក​ដៃ​បបោស​អង្អែល​សព្វ​សាច់​រាង​កាយ​របស់​លូអ៊ាន់​ដោយ​ក្តី​ក្រហល់​ក្រហាយ​បណ្តើរ។ ដោយ​សេចក្តីស្រៀវ​ស្រើប​ស្រាល​ និង​ភាព​រំជើប​រំជួល​ញ័រ​អស់​សរសៃ​វិញ្ញាណ​ លូអ៊ាន់​ក៏​បណ្តោយ​​​​រាង​កាយ​ដ៏​​មាំ​មួន​របស់​ខ្លួន​ ឲ្យ​​​ធៀន​យ៉ាង​លុក​លុយ​​ឥតមាន​​ស្តាយ​ស្រណោះ។ អ្នក​ក្លាហាន​កំលោះបង្ហើប​មាត់​ដង្ហក់​​ខ្យល់​ក្តៅ​ភាយ​ៗ​ ចេញ​មក​ដោយ​សេចក្តី​អន្ទះ​អន្ទែង​ ភ្នែកគេ​បើក​ព្រឹមៗ​ហើយ​ដៃ​ចាប់​​ក្រសោប​យោល​យោគ​ រាង​កាយ​របស់​ធៀន​យ៉ាង​ចុះ​ឡើងទៅ​តាម​កំសួល​អារម្មណ៍​ដែលកំពុង​​លង់​លក់​ក្នុង​ភ្នក់​ភ្លើង​ស្នេហា។

តែ​នៅរំពេច​នោះ…

លូអ៊ាន់​ប្រញាប់​បើក​ភ្នែក ហើយ​ស្ទុះ​ងើប​ឡើង​យ៉ាងឆាប់​រហ័ស ​មុន​នឹងដក​ខ្លួន​ចេញ​យ៉ាង​ឆ្ងាយ​ពី​ធៀន​យ៉ាង។ គ្រប់​យ៉ាង​ត្រូវ​បញ្ចប់​ទាំង​កណ្តាល​ផ្លូវ​ ខណៈ​ដែល​ភ្លើង​រាគៈ​កំពុង​តែ​ដុត​រោល​សព្វ​សារពាង្គ។ លូអ៊ាន់​ងើប​ចេញ​ពី​ធៀន​យ៉ាង​ដោយគ្មាន​អាលោះអាល័យ គេ​លោត​ឡើង​លើ​ខ្នង​សេះ​ហើយ​​បំផាយ​ចេញ​ទៅដូច​មនុស្ស​ឆ្កួត​លីលា។ ផ្ទៃ​មុខ​គេ​ស្រោច​ស្រព​ដោយ​ទឹក​ភ្នែក​ ហើយ​​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​​ពេល​នេះ​ ក៏​នៅ​មាន​តែវ៉ាំង​មីង​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ។

លូអ៊ាន់​សម្រេច​ចិត្តធ្វើ​ដំណើរទៅរកវ៉ាំង​មីង​ នៅ​តាម​ស្រុក​​ដែល​គេ​ចុះ​ទៅបម្រើ​ការងារ​​ជូន​រាជការ។ អ្នក​ក្លាហាន​បំបោល​សេះ​​​សំណព្វ​ចិត្ត​តាម​ផ្លូវ​ដែលឆ្លងកាត់​ជួរ​ភ្នំ ដង​ស្ទឹង​ ទន្លេ​… យ៉ាង​ខ្វាត់​ខ្វែង​​ទាំង​ថ្ងៃទាំង​យប់​ ហាក់​មិន​ស្គាល់​ពីភាព​នឿយ​ហត់ ដោយ​​សង្ឃឹមទុក​​យ៉ាងមុត​មាំ​ថា នឹងបាន​ជួប​មេទ័ព​​កំលោះ​​ជាទីស្រឡាញ់​ម្តង​ទៀត ទោះ​បី​ជា​មិន​អាច​អូស​ទាញ​​គេ​ ឲ្យ​ត្រឡប់​មក​រួម​រស់​ជាមួយគ្នា​​ដូច​គ្រា​មុន​​ក៏​ដោយ។

លុះ​លូអ៊ាន់​ធ្វើ​ដំណើរ​មក​ដល់​ប៉ុស្ត៍សង្កាត់​ ​ដែលវ៉ាំង​មីង​ចុះ​មក​ប្រតិបត្តិ​ការរាជការ គេ​ក៏​បញ្ឈប់​សេះ​ ហើយ​ចុះ​ទៅ​​សាក​សួរ​ព័ត៌មាន​ពីទាហាន​យាម​មាត់​ច្រក​​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​ឈរ​ត្រួត​ការណ៍​នៅ​ខាង​មុខ​កុង​ត្រូល​នោះ។ តែ​មិន​ទាន់​នឹង​បាន​សួរ​ផង សំឡេង​បុរស​ម្នាក់ទៀត​​ក៏​លាន់​ឡើង​ពីខាង​ក្រោយ​ខ្នង​របស់គេ។

«មក​រក​ខ្ញុំឬ?»

លូអ៊ាន់​ងាក​មក​មើលក្រោយ​ ឃើញ​វ៉ាំង​មីង​​កំពុង​ឈរដោយ​ទឹក​មុខនឹង​ធឹង ក្នុង​​កាយ​វិការ​បង្ហាញ​​ពី​ភាព​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​។ វ៉ាំង​មីង​កៀក​ស្មាមិត្ត​សម្លាញ់​ ​បណ្តើរ​​​ចេញ​ទៅក្រៅប៉ុស្ត៍យាម​។ ខណៈ​ដែល​កំពុង​ចេញ​ដើរ​ទៅជាមួយគ្នា លូអ៊ាន់​ក៏​និយាយ​នឹង​វ៉ាំង​មីង​៖

«ហេតុ​អី លោក​​មិន​ត្រឡប់​​ទៅរក​ខ្ញុំវិញ​អ៊ីចឹង?»

«មាន​ការងារ​ច្រើន​ណាស់​ ដែលខ្ញុំ​ត្រូវ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​និងដោះស្រាយ… ហើយ​អ្វីៗ​ក៏​ប្រែប្រួល​ខុស​​ពី​ដើម​អស់​​​ដែរ។»

«មិន​ពិត​ទេ! យ៉ាងហោច​ណាស់​ ក៏​នៅ​មាន​ខ្ញុំ​ដែល​មិន​ប្រែចិត្ត​ពីលោក​ដែរ។»

លូអ៊ាន់​ពោល​ចប់​ វ៉ាំង​មីង​ក៏ព្យាយាម​​ដើរគេច។ លូអ៊ាន់​​ដើរ​តាមយ៉ាង​ប្រកិត​ ព្រម​ទាំង​និ​​យាយ​បណ្តើរ៖

«លោក​ប្រញាប់​ទៅណា វ៉ាំង​មីង? ត្រឡប់​មក​និយាយ​គ្នា​ឲ្យ​ដឹងរឿងសិន!»

វ៉ាំង​មីង​​ឈប់​ឈរ​ស្ងៀម​មួយ​សន្ទុះ ហើយ​ងាក​មុខ​មក​ក្រោ​យ ព្រម​ទាំង​និយាយ៖

«លោក​ត្រឡប់​ទៅវិញ​ចុះលូអ៊ាន់​! គ្មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ដែល​លោក​​មក​តាម​ខ្ញុំ​នោះទេ… សូម​ឲ្យ​អ្វី​គ្រប់​យ៉ាង​​រវាង​យើង​ទាំង​ពីរ​ចប់​ត្រឹម​នេះ​ចុះ! គឺ​គ្រាន់​តែ​ចាត់​ទុក​វា​​​ជាសុបិន​មួយក៏​បាន​ដែរ។»

«ខ្ញុំ​មិន​យល់ទេ! ជួយ​ពន្យល់​ខ្ញុំ​ផងបានទេ?»

លូអ៊ាន់​និយាយ​ជាមួយវ៉ាំង​មីង​ដោយ​ទឹកមុខសង្ស័យ។ ខណៈនោះ​ក៏​មាន​នារីរូប​ស្រស់​ម្នាក់​ ដើរ​មក​ឈរ​ក្បែរ​វ៉ាំង​មីង​ ហើយ​ញញឹម​ដាក់គេ។ លោក​មេទ័ព​ក៏​ញញឹម​តប​ទៅនាងវិញ​ មុន​នឹង​ងាក​មុខ​មក​និយាយ​​នឹង​លូអ៊ាន់​៖

«នាង​គឺហុងអឺ ជាប្រពន្ធ​របស់​ខ្ញុំ!»

លូអ៊ាន់​​សម្លឹង​មើល​នារីនោះបន្តិច មុន​នឹង​ងាក​មក​និយាយជាមួយ​វ៉ាំង​មីង​ត៖

«ខ្ញុំ​ល្មម​យល់អ្វីខ្លះ​បានហើយ…»

វ៉ាំង​មីង​សើច​ដោយ​ទឹកមុខ​ស្រស់​ថ្លា ហើយ​​​យក​ដៃ​មក​ទះ​ស្មាលូអ៊ាន់​​ រួច​​និយាយ​បណ្តើរ​​ថា៖

«ខ្ញុំ​ទៅសិន​ហើយណ៎ា!»

លូអ៊ាន់​ញញឹមសម្លឹងមើល​កំលោះមេទ័ព​​ ដើរកៀក​កើយ​ភរិយា​យ៉ាង​ផ្អែម​ល្ហែម​ ចេញ​ពី​ប៉ុស្ត៍​សង្កាត់​​កន្លែង​នោះ។

@@@

នៅមានត…

Read Full Post »

Sobin

ថត​តុ​មួយ​ត្រូ​វ​បាន​ទាញ​ចេញ​មក នៅ​ខាងក្នុងនោះមាន​​ប្រលោម​លោក​គម្រប​​រឹង​មួយ​ក្បាល ដែល​​ក្រប​មុខ​​សរសេរ​​​ចំណង​ជើង​ដាក់​ថា «រន្ទះ​ស្នេហ៍​ដៃទេព»។

          ម្ចាស់​ដៃ​ដែល​ទាញ​ថត​តុ​ កំពុង​ឱន​ទៅ​ចាប់​សៀវភៅ​នោះចេញ​​មក​ មុន​នឹង​ផ្ទាត់​សន្លឹក​សៀវភៅ​ទៅកាន់​ទំព័រ​ដែលខ្លួន​អាន​ដល់​កាល​ពីលើក​មុន ដោយ​​​មាន​ប្រដាប់​ខ្ទាស់​សៀវភៅចំណាំទុក​ផង។

          ម្ចាស់​កែវ​ភ្នែក​ទាំង​គូ​ដែលកំពុង​អាន​សៀវភៅ​នេះ ជា​កំលោះរូប​ស្រស់​មុខមាត់​មាន​ស្នេហ៍ ឈ្មោះ​​​​សុទ្ធិពង្ស។ គេ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ ដែល​ចូល​ចិត្ត​អាន​ប្រលោម​លោក​ចិន ​យក​ស្លាប់​យក​រស់​តែ​ម្តង​ហើយ។ ​ប្រលោម​លោក​រន្ទះ​ស្នេហ៍​ដៃ​ទេព​ ដែលគេ​កំពុងដាក់​ចិត្ត​អាន​នេះ គឺ​ជា​រឿង​ដែលគេឈ្លក់​វង្វេងនិង​​ជាប់​ចិត្ត​ជាប់​ថ្លើម​ជាទីបំផុត។

          សុទ្ធិពង្ស​អាន​វា​ចប់​ច្រើន​ដង​មក​ហើយ រហូត​ចាំ​សាច់​រឿង​ តួអង្គ ពាក្យ​សន្ទនាផ្សេងៗ​ ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់។ តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាងនេះក្តី ក៏​គេ​នៅ​តែ​យក​វា​មក​អានជា​ប្រចាំ​ ដោយ​មិន​ចេះ​ធុញ​ទ្រាន់​​ឡើយ​ ហាក់​ដូច​ជា​សៀវភៅ​នេះ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ជីវិត​របស់​គេ​។

          ខណៈ​នោះ​ទ្វារ​របស់​គេ ក៏​របើក​ឡើងលេច​រូប​បុរស​​រាង​មាំ​ខ្ពស់​សង្ហាម្នាក់ ក្នុង​ឯក​សណ្ឋាន​នាយ​តម្រួត​។ កំលោះ​ម្នាក់​នេះ​ឈ្មោះនរិន្ទ។ ខ្សែភ្នែក​របស់​គេកំពុង​បាញ់​ឆ្ពោះ​មក​រក​សុទ្ធិពង្ស ដែល​កំពុង​ស្លុង​ចិត្ត​អាន​ប្រលោមលោក​ចិន​ ដោយ​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​អ្វីផ្សេងទៀត​នៅ​ជុំវិញខ្លួន។ នរិន្ទ​ពោល​ទៅ​កាន់​មិត្ត​សម្លាញ់៖

          «អាន​ទៀត​ហើយ​ហ៎… អាន​តែ​ប្រលោមលោក​រឿងនេះ មិន​ធុញ​ខ្លះ​ទេអី?»

          សុទ្ធិពង្ស​មិនតប​​ថា​អ្វីនៅបន្ត​អាន​ទៀត រហូត​ទាល់​តែ​នរិន្ទ​អត់​ទ្រាំ​មិន​បាន​​ក៏​មក​ឈរ​នៅនឹង​មុខ​​គេ​ ហើយចាប់​​ទាញ​សៀវភៅ​នោះចេញ​ពីដៃ។

          «នែ៎.. យក​ទៅណា កំពុង​តែ​អាន​ជក់​ចិត្ត​ផង?»

          សុទ្ធិពង្សសម្លឹង​មុខ​នរិន្ទ​ ឃើញ​ក្រសែ​ភ្នែកនិងស្នាមញញឹមពព្រាយ​ ដិត​​នៅ​លើផ្ទៃ​មុខ​​របស់​នាយ​​តម្រួត​កំលោះ​រូប​នេះ។

          «ដៃ​ទេព​នៅ​ក្នុងរឿង មក​ស៊ូ​នឹង​ដៃ​ទេព​របស់​ខ្ញុំ​ម្តេច​នឹង​បាន? តោះ! ​នាំ​គ្នាមក​សាង​​អារម្មណ៍​​សុខ​ស្រួល​ជាមួយ​គ្នាល្អ​ជាង​!»

          ពោល​ចប់​ នរិន្ទ​ឱន​ក្បាល​ទៅ​ថើប​ផ្ទៃ​មុខ​ដ៏​មាន​ស្នេហ៍​ របស់​មិត្ត​សម្លាញ់​​សព្វពេញ​សាច់​ទាំង​អស់​​។ សុទ្ធិពង្ស​ក៏​តប​ត​វិញ​យ៉ាង​កក់​ក្តៅ ម្តង​នរិន្ទ​ថើប​មក ម្តង​គេថើប​តប​ទៅវិញ។ ពេល​នេះ​រាង​កាយ​ទាំង​ពីរ​ត្របាញ់​​ចូលគ្នា​ជារូប​តែមួយ។  ពួកគេ​ឈរ​ឱប​ថើប​គ្នាយ៉ាង​ស្អិត​រមួត ដោយ​អារម្មណ៍​ពុះ​កញ្រ្ជោល។​ ចរន្ត​ឈាម​រត់​ច្រាល​ពេញ​ខ្លួនទៅហើយ​ មាន​ពេល​​​ឯណានឹង​ទប់​​ឈ្នះ​ មាន​តែ​​ស្វែងរក​សេចក្តី​សុខ​ជូន​គ្នា​តែប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ជា​ដំណោះ​ស្រាយ​ល្អ​បំផុត​ សម្រាប់រម្ងាប់​ភ្លើង​តណ្ហា​ដែលកំពុង​ឆេះ​រោល​​រាល​នេះ។ ម្នាក់ៗ​ខិត​ខំ​ផ្តល់​សេចក្តី​សុខ​ជូន​គ្នាយ៉ាងស្កប់​ចិត្ត​ អស់​រយៈ​ពេល​យ៉ាង​យូរ​ ទើប​នាំ​គ្នា​មក​ដេក​នេបនិត្យ​នៅ​លើ​ពូក​ក្រោម​កំណាត់​ភួយ​ដ៏​ទន់​ល្មើយ​ស​ដូចសម្លី។

          សុទ្ធិពង្ស​រំកិល​ក្បាល​មក​ផ្អែក​លើ​ទ្រូង​ដ៏​កក់​ក្តៅ​របស់​នរិន្ទ​ ហើយ​បង្ហើរ​សម្តីសួរ​បណ្តើរ​ថា៖

          «មាន​បទ​បញ្ជាបង្គាប់​ឯងឲ្យ​​ទៅបម្រើ​រាជការ ​នៅឯតាម​ខេត្តមែនទេ?​»

          «មែនហើយ!»

          «ទៅយូរ​ប៉ុណ្ណា?»

          «នៅ​មិន​ទាន់​ដឹង​ទេ!»

          «ចុះ​ឯង​នឹង​ត្រឡប់​មក​វិញទេ?»

          មិន​មាន​ពាក្យ​តប​អ្វីរបូត​ចេញ​ពីមាត់​របស់​នរិន្ទ​ឡើយ​។ សុទ្ធិពង្សស្រវា​ឱប​រាង​កាយ​របស់​នាយ​តម្រួត​កំលោះ​យ៉ាងស្អិត​ណែន ហាក់​ដូចជា​មិន​ចង់​ឲ្យ​រាង​កាយ​នេះ​ ឃ្លាត​ចេញ​ទៅណា​ឆ្ងាយ។

@@@

          ច្រើន​ខែ​កន្លងផុត​ទៅ…

          សុទ្ធិពង្ស​អង្គុយ​អាន​សៀវភៅ​ប្រលោម​លោក​ចិន រន្ទះស្នេហ៍ដៃទេពនៅ​ក្នុង​បន្ទប់​របស់​ខ្លួន​តែ​ម្នាក់​​​​ឯង​។ ខណៈ​នោះ​គេ​ដក​ភ្នែក​ចេញ​ពីសៀវភៅ​ ហើយ​ងាក​សម្លឹង​ទៅមើល​កម្រាល​ពូក​ដ៏​ទន់​ល្មើយ​ ដែល​គេ​និងនរិន្ទ​ធ្លាប់សាង​សេចក្តី​សុខ​ជាមួយ​គ្នាយ៉ាង​ត្រេក​ត្រអាល អស់​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​គ្រា។

ការ​នឹក​រឭក​ទៅដល់​រឿង​រ៉ាវ​នៅក្នុងអតីតកាល​ បាន​ត្រឡប់​មក​ញាំញីអារម្មណ៍​របស់អ្នក​កំលោះ​ម្តង​ទៀត​យ៉ាង​ខ្លោច​ផ្សា។​​ ពេល​នេះសុទ្ធិពង្ស​​ច្បាស់​នៅក្នុងចិត្ត​ហើយ​ថា នរិន្ទ​ប្រហែល​ជា​ភ្លេច​ខ្លួន​បាត់​ទៅហើយ។ តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​គេ​ចាក​ចេញ​ទៅ គ្មាន​ព័ត៌មាន​ណា​មួយ​អំពីគេ​ឡើយ រហូត​មក​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ។​

នៅ​ទីបំផុត​ សុទ្ធិពង្ស​ក៏សម្រេច​ចិត្តធ្វើ​ដំណើរទៅរកនរិន្ទ នៅ​តាម​ខេត្ត​ដែល​គេ​ចុះ​ទៅបម្រើ​ការងារ​​ជូន​រាជការ។ កំលោះរៀប​ចំរបស់របរ គ្រឿងប្រើ​ប្រាស់​និងសំលៀក​បំពាក់ ដាក់​ចូល​ទៅក្នុង​វ៉ាលី​ ហើយ​ថែម​ទាំង​មិន​ភ្លេច​យក​ប្រលោមលោក​ចិន​ ដែលគេ​ស្រឡាញ់​ចូលចិត្ត ​ដាក់​ជាប់​ខ្លួន​ទៅជាមួយ​ផងទេ។

គេ​បើ​ក​រថយន្ត​សំណព្វ​ចិត្ត​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ ដែលឆ្លងកាត់​ជួរ​ភ្នំ ដង​ស្ទឹង​ ទន្លេ​… យ៉ាង​ខ្វាត់​ខ្វែង​​ទាំង​ថ្ងៃទាំង​យប់​ ហាក់​មិន​ស្គាល់​ពីភាព​នឿយ​ហត់ ដោយ​​សង្ឃឹមទុក​​យ៉ាងមុត​មាំ​ថា នឹងបាន​ជួប​នាយ​តម្រួត​កំលោះ​ជាទីស្រឡាញ់​ម្តង​ទៀត ទោះ​បី​ជា​មិន​អាច​អូស​ទាញ​​គេ​ ឲ្យ​ត្រឡប់​មក​រួម​រស់​ជាមួយគ្នា​​ដូច​គ្រា​មុន​​ក៏​ដោយ។

លុះ​សុទ្ធិពង្សធ្វើ​ដំណើរ​មក​ដល់​ប៉ុស្ត៍តម្រួត ​ដែលនរិន្ទចុះ​មក​ប្រតិបត្តិ​ការរាជការ គេ​ក៏​ដើរ​ចូល​ទៅខាង​ក្នុង​ ហើយ​សាក​សួរ​ព័ត៌មាន​ពីបុរស​វ័យ​ចំណាស់​ម្នាក់ តែ​មិន​ទាន់​នឹង​បាន​សួរ​ផង សំឡេង​បុរស​ម្នាក់ទៀត​​ក៏​លាន់​ឡើង​ពីខាង​ក្រោយ​ខ្នង​របស់គេ។

«មក​រក​ខ្ញុំឬ?»

សុទ្ធិពង្សងាក​មក​មើលក្រោយ​ ឃើញ​នរិន្ទ​កំពុង​ឈរដោយ​ទឹក​មុខនឹង​ធឹងក្នុង​​កាយ​វិការ​បង្ហាញ​​ពី​ភាព​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​។ នរិន្ទកៀក​ស្មាមិត្ត​សម្លាញ់​ ​បណ្តើរ​​​ចេញ​ទៅក្រៅប៉ុស្ត៍តម្រួត។ ខណៈ​ដែល​កំពុង​ចេញ​ដើរ​ទៅជាមួយគ្នា សុទ្ធិពង្សក៏​និយាយ​នឹង​នរិន្ទ៖

«ហេតុ​អី មិន​ឃើញ​ឯង​ទាក់​ទង​ទៅខ្ញុំសោះអ៊ីចឹង?»

«មាន​ការងារ​ច្រើន​ណាស់​ ដែលខ្ញុំ​ត្រូវ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​និងដោះស្រាយ… ហើយ​អ្វីៗ​ក៏​ប្រែប្រួល​ខុស​​ពី​ដើម​អស់​​​ដែរ។»

«មិន​ពិត​ទេ! យ៉ាងហោច​ណាស់​ ក៏​នៅ​មាន​ខ្ញុំ​ដែល​មិន​ប្រែចិត្ត​ពីឯងដែរ។»

សុទ្ធិពង្ស​ពោល​ចប់​ នរិន្ទ​ក៏ព្យាយាម​​ដើរគេច។ សុទ្ធិពង្ស​ដើរ​តាមយ៉ាង​ប្រកិត​ ព្រម​ទាំង​និ​​យាយ​បណ្តើរ៖

«ឯងប្រញាប់​ទៅណា រិន្ទ? ត្រឡប់​មក​និយាយ​គ្នា​ឲ្យ​ដឹងរឿងសិន!»

នរិន្ទ​ឈប់​ឈរ​ស្ងៀម​មួយ​សន្ទុះ ហើយ​ងាក​មុខ​មក​ក្រោ​យ ព្រម​ទាំង​និយាយ៖

«ឯងត្រឡប់​ទៅវិញ​ចុះពង្ស! គ្មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ដែល​ឯង​មក​តាម​គ្នានោះទេ… សូម​ឲ្យ​អ្វី​គ្រប់​យ៉ាង​​រវាង​យើង​ទាំង​ពីរ​ចប់​ត្រឹម​នេះ​ចុះ! គឺ​គ្រាន់​តែ​ចាត់​ទុក​វា​​​ជាសុបិន​មួយក៏​បាន​ដែរ។»

«ខ្ញុំ​មិន​យល់ទេ! ជួយ​ពន្យល់​ខ្ញុំ​ផងបានទេ?»

សុទ្ធិពង្ស​និយាយ​ជាមួយនរិន្ទ​ដោយ​ទឹកមុខសង្ស័យ។ ខណៈនោះ​ក៏​មាន​នារីរូប​ស្រស់​ម្នាក់​ ដើរ​មក​ឈរ​ក្បែរ​នរិន្ទ ហើយ​ញញឹម​ដាក់គេ។ កំលោះក៏​ញញឹម​តប​ទៅនាងវិញ​ មុន​នឹង​ងាក​មុខ​មក​និយាយ​​នឹង​សុទ្ធិ​ពង្ស៖

«នាង​ឈ្មោះអមរា ជាសង្សារ​របស់​ខ្ញុំ!»

សុទ្ធិពង្ស​សម្លឹង​មើល​នារីនោះបន្តិច មុន​នឹង​ងាក​មក​និយាយជាមួយ​នរិន្ទត៖

«ខ្ញុំ​ល្មម​យល់អ្វីខ្លះ​បានហើយ…»

នរិន្ទ​សើច​ដោយ​ទឹកមុខ​ស្រស់​ថ្លា ហើយ​​​យក​ដៃ​មក​ទះ​ស្មាសុទ្ធិពង្ស​ រួច​​និយាយ​បណ្តើរ​​ថា៖

«ខ្ញុំ​ទៅសិន​ហើយណ៎ា!»

សុទ្ធិពង្សញញឹមសម្លឹងមើល​កំលោះសង្ហា​ ដើរកៀក​កើយ​សង្សារ​ក្រមុំយ៉ាង​ផ្អែម​ល្ហែម​ ចេញ​ពី​ប៉ុស្ត៍​តម្រួត​កន្លែង​នោះ។

@@@

នៅមានត…

Read Full Post »

១. នាង​ខ្ញុំ​មាន​ចម្លល់​មួយ​ ចង់​ជម្រាប​សួរ​ថា ស្វាមី​របស់​នាង​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​ខុស​ពី​បុរស​ទូទៅ​ គឺ​នៅពេល​មាន​ការ​រួម​ភេទ​ជាមួយ​នាង​ខ្ញុំ​ម្តង​ៗ គឺ​គាត់​ជា​អ្នក​ផ្តើម​មុន​ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ជា​ការ​កត់​សម្គាល់​របស់​នាង​ខ្ញុំ​នោះ គឺ​ថា​គាត់​ប្រើ​រយៈពេល​យូរ​មែន​ទែន​ ពេល​ខ្លះ​ប្រើ​ពេល​​​កន្លះ​ម៉ោង​ទៅ​មួយម៉ោង ហើយ​គាត់​នៅ​តែ​មិន​ទាន់​ដល់​ចំណុច​កំពូល​ទៀត រហូត​ទាល់​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​ខ្ញុំ​មិន​សូវ​មាន​អារម្មណ៍ ហើយ​ហត់​នឿយ​យ៉ាង​ខ្លាំង?

ចម្លើយ៖ ការ​ពិត​ទៅ អ្នក​គួរ​តែ​សប្បា​យចិត្ត​ ព្រោះ​អី​នារី​ភាគ​ច្រើន​តែង​តែ​ជួប​ប្រទះ​បញ្ហា​ផ្ទុយ​គ្នា​ពី​អ្នក មាន​ន័យ​ថា សមត្ថភាព​ផ្លូវ​ភេទ​របស់​បុរស​ភាគ​ច្រើន​តែង​តែ​ស៊ី​ពេល​តិច​ខុស​ពី​ធម្មតា ទាល់​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​នារី​អស់​អារម្មណ៍​អស់​ភាព​សប្បាយ។​ ប៉ុន្តែ​ករណី​ដែល​អ្នក​ជម្រាប​ជម្រាប​ជូន​នេះ​ ក៏​អាច​និយាយ​បាន​ថា វា​មាន​កម្រិត​យូរ​ជ្រុល​ពេក​បន្តិច​ហើយ​។ កត្តា​ទាំង​អស់​នេះ​ អ្នក​ត្រូវ​ត្រួត​ពិនិត្យ​រក​មើល​ដើម​ហេតុ​ថា តើ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គាត់​មិន​ងាយ​បាញ់​ទឹក​អសុចិយ៉ាង​ដូច្នេះ? ដែល​មូល​ហេតុ​វា​អាច​កើត​បណ្តាល​មក​ពី​ស្វាមី​​របស់​អ្នក​ទទួល​ទាន​គ្រឿង​ស្រវឹង​ច្រើន​ពេក​ ឬ​ប្រើ​ថ្នាំ​កុំ​ឲ្យ​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​កុំ​ឲ្យ​ឆាប់​ចេញ​​ទឹក​អសុចិ។ ក្រៅ​ពី​នេះ​ភាព​តាន​តឹង​ក្នុងអារម្មណ៍​ ក៏​ជា​ចំណែក​មួយ​នៅក្នុងល្បែង​លើ​គ្រែ​នេះ​ដែរ។​ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ត្រួត​ពិនិត្យ​រក​មើល​ហើយ​ មិន​ឃើញ​មាន​អ្វីដូច​ដែល​បាន​រៀប​រាប់​មក​ខាង​លើ​នោះ​ទេ បញ្ជាក់​បាន​ថា​ការ​ដុត​រោល​អារម្មណ៍​ស្រៀវ​ស្រើប​របស់​គាត់​នៅ​មិន​ទាន់​ដល់​ចំណុច​តម្រូវ​ការ​របស់​គាត់​នៅ​ឡើយ​ទេ។ ដូច្នេះ​អ្នក​អាច​បន្ថែម​ពេល​និង​បង្កើន​ការ​កម្តៅសាច់​ដុំ ដោយ​អ្នក​គឺ​ជា​អ្នក​ប្រតិបត្តិ​ឲ្យ​គាត់​ ដោយ​បបោស​អង្អែល​ដាស់​អារម្មណ៍​ កត្តា​សំខាន់​អ្នក​ត្រូវ​ប្រតិបត្តិ​ឲ្យ​ចំ​ចំណុច​រំញោច​អារម្មណ៍​របស់គាត់​ ចំណុច​ដុត​រោល​អារម្មណ៍​មាន​ច្រើន​ចំណុច​ដូច​ជា​នៅក្បាល​សុដន់​ទាំង​សងខាង ឬស្ទាបអង្អែល​ត្រង់​ម្តុំ​ចំណុច​ Frenulum។ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​បាន​ផល​ជាង​គេ​នោះ​គឺ Oral Sex ប្រសិន​បើ​អ្នក​រួញ​មាត់ អ្នក​អាច​សម្រាក​ដោយ​ប្រើ​ដៃ​ជំនួស​វិញ​ក៏​បាន។ ការ​ប្រតិ​បត្តិ​បែប​នេះ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​បាន​ឈាន​ទៅ​ដល់​ចំណុច​នៃតម្រូវ​ការ​ ហើយ​ពេល​ដែល​គាត់​ជា​អ្នក​វាយ​លុក​វិញម្តង គឺ​គាត់​ច្បាស់​ជា​ប្រើ​ពេល​មិនយូរ​ពេក​ទេ នឹង​ទៅដល់​ចំណុច​កំពូល​ជា​មិនខាន។

២. ខ្ញុំ​និង​ភរិយា​រៀប​ការ​ជាមួយ​គ្នា៧ឆ្នាំ​មក​ហើយ។ យើងមាន​កូន​ស្រី​ម្នាក់​ជាមួយ​គ្នា​ និង​នៅ​តែ​ស្រឡាញ់​គ្នា​ល្អូកល្អឺននៅឡើយ។ តែ​យើង​មាន​បញ្ហារឿង​​លើគ្រែ ព្រោះ​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​អី​ៗ​ជាមួយ​នាង​តែ២-៣នាទីគឺ​ត្រូវ​បញ្ចប់​ហើយ។ ខ្ញុំ​មិន​អាចទប់​ចិត្ត​បាន ហើយ​ឆាប់​​ចេញ​ទឹក​កាម​ណាស់។ ខ្ញុំ​បារម្ភ​ខ្លាច​បញ្ហា​នេះ​ បំផ្លាញ​នូវសម្ពន្ធ​ភា​ព​ និង​សុភមង្គល​គ្រួសារ​យើង​។ ឥឡូវ​នេះ​ភរិយា​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​បដិសេធការ​រួម​ភេទ​ហើយ ដោយ​នាង​រអ៊ូ​ថា​ នាង​មិន​ដែល​ស្រួលផង។ តើ​ខ្ញុំ​គួរ​ធ្វើ​យ៉ាងណាទៅ?

ចម្លើយ៖ អ្នក​ក៏​មិន​ខុស​ពី​បុរស​ទូទៅក្រោម​មេឃ​លើ​ដី​នេះ​ដែរ ដែល​តែង​តែ​ជួប​ប្រទះ​​បញ្ហា​ឆាប់​ហូរ​ចេញ​ទឹក​កាម​ខ្លាំង​ពេក​ និង​ពុំ​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្រ្តីឡើង​ដល់​ឋាន​សួគ៌​ក្នុង​ពេល​រួមភេទ។ ករណី​នេះ​ បើ​ម្តង​ពីរ​ដង​មិន​ជា​អ្វី​ទេ តែ​បើ​បន្ត​រាប់​ខែ​រាប់​ឆ្នាំអាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ត្រី​រសាប់​រសល់​មួម៉ៅ​ធុញ​ទ្រាន់​និង​ឈាន​ទៅរក​បញ្ហាក្នុងទំនាក់​ទំនង​គូស្រករ​បាន។ ដូច្នេះ​ប្តី​ប្រពន្ធ​ទាំង​ពីរ​ចាំបាច់​ត្រូវ​មា​នការ​អត់​ធ្មត់​និង​យោគយល់​គ្នា។ ចូរសាក​ល្បង​ផ្តល់​សេចក្តី​សុខ​​ដល់ភរិយាដោយ​មិន​បាច់រួមភេទប្រមាណ​មួយ​ខែ​លមើល៍ ដើម្បី​កាត់​បន្ថយ​សម្ពាធ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ និង​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ការ​ឆាប់​ហូរ​ចេញ​ទឹក​កាម។ អ្នក​អាច​ជំនួសការ​រួម​ភេទ​ដោយ​ការ​ប៉ះ​ពាល់​ប្រលោម​អង្អែលឱប​រឹត​គ្នា​ ធ្វើ​ឲ្យ​ភរិយាកើត​មាន​ចំណង់​ជាមុន​សិន។ មាន​បច្ចេក​ទេស​ផ្សេង​ៗ​ដែល​​អ្នក​អាច​ធ្វើឲ្យ​ភរិយាមាន​សេច​ក្តី​សុខ​បាន ដោយ​មិន​ចាំបាច់​រួម​ភេទ។ ចូរ​​ស្វែងរក​បច្ចេក​ទេស​ទាំង​នោះនៅក្នុង​សៀវភៅ​ភេទវិទ្យានានា ហើយ​បើ​អ្នក​មាន​ការ​យល់​​ដឹងនឹង​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ភរិយា​មាន​សេច​ក្តីសុខ​ស្រួល​ ដោយ​ពុំ​ចាំបាច់​រួម​ភេទ ហើយ​ពេ​ល​នោះ​បញ្ហា​ឆាប់​ហូរ​ចេញ​ទឹក​កាម ពុំ​មែន​ជា​បញ្ហា​​ធំដុំ​តទៅ​ទៀត​ទេ។ យើង​សូម​រំឭក​ថា ស្រី្តគ្រប់​រូប​មាន​ចំណុច​ខ្សោយ​ម្យ៉ាង​គឺមិន​អាច​ទ្រាំទ្រ​បាន​ទេ ប្រសិន​បើ​បុរស​ប្រលោម​ស្នេហ៍​នាង​ដោយ​អណ្តាត។

៣. ខ្ញុំ​បាទ​អាយុ​២៦ឆ្នាំ។ ខ្ញុំ​បាទ​ធ្លាប់​បានរួម​សង្វាសផ្លូវភេទ​ជាមួយ​ដៃ​គូជា​ច្រើន​ដង​មក​ហើយ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ច្រឹបចុង​ស្បែកលិង្គ​ទេ ដូច្នេះ​ហើយ​ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​អាប្អូន​តូច​របស់​ខ្ញុំ​ មាន​ក្លិន​អាក្រក់ ព្រោះ​កំណក​កំអែល​ទឹក​កាមឬទឹក​រំអិល​បានដក់​នៅ​គន្លាក់​ក្បាល​លិង្គ​របស់​ខ្ញុំ ធ្វើ​ឲ្យ​ធុំក្លិន​ស្ទើរ​ទ្រាំ​មិន​បាន ពេល​ខ្ញុំ​មាន​ធ្វើ​Oral Sexជាមួយ​សង្សារ​ខ្ញុំ​ម្តងៗ​ ដោយ​នាង​ចេះ​តែ​រអ៊ូមិន​ឈប់​ពីបញ្ហា​នេះ។ តើ​ខ្ញុំ​គួរ​ធ្វើ​យ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ជាធម្មតា​ក្លិន​ខ្លួន​របស់​មនុស្ស​ប្រុស​គឺ​មិន​ដូច​គ្នា​ទេ ព្រោះ​វា​អាស្រ័យ​លើ​កត្តា​ជា​ច្រើន​យ៉ាង​ ក្នុង​នោះ​រួម​មាន​ទាំង​ចំនួន​រោម​ដែល​ជា​អ្ន​កស្តុក​ក្លិន​នេះ​បាន​យូរ​បំផុត ក្រៅពី​នេះ​ក៏​នៅ​មាន​អត្រា​នៃ​ការ​ផលិត​ញើស​ និង​ការ​រក្សា​អនាម័យ​ផង​ដែរ។ បើ​សិន​លោក​​ខ្លាច​រអាក្រែង​ចិត្ត​ដល់​ដៃ​គូរួម​សង្វាស​របស់​លោក លោក​គួរសាក​ល្បង​ដុស​សម្អាត​ឲ្យ​បាន​សព្វ​កន្លុកកន្លៀត​ ដោយ​ប្រើ​ទឹក​ថ្នាំ​សម្លាប់​មេរោគ​ប្រភេទ​ខ្សោយ​ៗ​ នោះ​ក្លិន​ទាំង​នោះ​នឹងរលាយ​បាត់​បន្តិច​ម្តងៗ​ ប៉ុន្តែ​បើ​លោក​ព្យាយាម​ធ្វើ​បែប​នេះ​ហើយ នៅ​តែ​មិន​បាត់​ក្លិន​អាក្រក់​នេះ​ទៀត​ វិធី​តែ​ម្យ៉ាង​គត់​គឺលោក​ត្រូវ​កាត់​ច្រឹប​ស្បែកចុង​លិង្គ​នោះ​ចេញ​ ទើប​ជា​មធ្យោបាយ​ល្អ។

Read Full Post »

**ការ​ដាស់​តឿន៖ រឿង​នេះ​ជា​រឿង​ហ្គេហ៍​បាទ! ពាក្យ​ពេចន៍​ដែល​ប្រើ​ក្នុងរឿង​នេះ ជា​​ភាសា​ដែល​​អាសអាភាស​បន្តិច​បន្តួច​ហើយ​ ដូច្នេះ​បើ​នរណា​មិន​ចូល​ចិត្ត​ សូម​កុំ​អាន​អី ព្រោះ​ជួន​កាល​​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ដល់សតិ​​អារម្មណ៍​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​បាន​។

ប្រុសក្លែងក្លាយ

កាល​ខ្ញុំ​មក​រៀន​នៅ​ភ្នំពេញ​ដំបូង​ ខ្ញុំ​ចូ​លចិត្ត​ទៅ​ដេក​នៅ​ផ្ទះ​ជួល​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​រឿយ​ៗ​ ព្រោះ​ខ្លាច​ចិត្ត​​នឹង​ដេក​នៅ​​ជាមួយ​​​បង​ប្អូន​ពេក ទើប​ចេះ​តែ​គេច​ៗ​ទៅ។ វិចិត្រជា​មិត្ត​តែ​ម្នាក់​របស់​ខ្ញុំ​ គេ​​​មាន​រូប​រាង​ខ្ពស់​សង្ហា​មុខ​មាត់​ស​ស្អាត​ហើយ​ញញឹម​ស្រស់​ គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ណាស់។ ​គេ​រៀន​នៅ​សាលា​តិចណូ… ហើយ​ខ្ញុំ​ស្គាល់​គេ​​ជិត​៤​​ឆ្នាំមក​​ហើយ។​ ខ្ញុំ​ឧស្សាហ៍​ទៅ​ដេក​ផ្ទះ​គេ​​​​ញឹក​ញាប់​​ណាស់​ តែ​យើង​មិន​ដែល​មាន​អីៗ​នឹង​គ្នា​ទេ ព្រោះ​វិចិត្រ​ជា​ប្រុស​ពេញ​អង្គ​​ ខ្ញុំ​មិន​​ហ៊ាន​​ជា​មួយ​គេ​ទេ។

          ​តែ​ក្រោយ​មក​ ខ្ញុំ​ក៏​ផ្លាស់​ប្តូរ​គំនិត​នេះ​វិញ​ គឺ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ក្លាហាន​ដើម្បី​ស្វែង​រក​សេច​ក្តី​សុខ​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯងខ្លះៗ​​។ សូម​បញ្ជាក់​​ថា គ្រែ​ដេក​របស់​វិចិត្រ​​តូច​ណាស់ ដូច្នេះ​ដេក​គ្នា​ពីរ​នាក់​ ខ្ញុំ​ដេក​មិន​សូវ​លក់​ប៉ុន្មាន​ទេ ព្រោះគ្រែ​តែង​បញ្ចេញ​សំឡេង​ងីតងតៗ​ ពេល​យើង​បម្រះ​ម្តង​ៗ ហើយ​ហេតុ​ផល​មួយ​ទៀត​ ក៏​ព្រោះ​ខ្ញុំ​ដេក​ជាមួយ​វិចិត្រ​នេះ​​ឯង វា​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​កើត​អារម្មណ៍​ ហើយ​​ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​សាក​ដូច​គ្នា។ តែ​​អ្វី​ដែល​នឹក​ស្មាន​មិន​ដល់ ក៏​កើត​ឡើង​…​ នៅ​យប់​មួយ​នោះ វិចិត្រ​ដេក​យក​ជើង​គង​ខ្ញុំ ស្រាប់​តែ​ជើង​របស់​គេ​ក៏​ប៉ះ​ចំអាអូន​តូច​របស់ខ្ញុំ​ល្មម។​ ប្រុស​ពៅ​ខ្ញុំ​មាន​នៅ​ស្ងៀម​ឯណា​ វា​ក៏​ងើប​ខឹង​បះ​ឆ្កឺ​ត​តែ​ម្តង​ ហើយ​វិចិត្រ​ក៏​យក​ជើង​ចេញ​វិញ និង​បន្ត​​ដេក​តាម​ធម្មតា​។ បន្តិច​ក្រោយ​មក​ គេ​ក៏​លូក​ដៃ​មក​ចាប់​ប្អូន​តូច​ខ្ញុំ​ទៀត តែ​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្វើ​ជា​ដេក​លក់​មិន​​ដឹង​ខ្លួន។ រឿង​ថ្ងៃ​នោះ​ ក៏​ចប់​ត្រឹម​តែ​ប៉ុណ្ណេះ​ តែ​មួយ​ខែ​ក្រោយ​មក​ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ឱកាស​មក​ដេក​នៅ​ផ្ទះ​របស់​វិចិត្រ​ម្តង​ទៀត។ ខ្ញុំ​ព្យាយាម​គិត​ហើយ​គិត​ទៀត​ ហេតុ​អីក៏​គេ​យក​ដៃ​មក​ចាប់​របស់​ខ្ញុំ​? បើ​មើល​ៗ​ទៅ គេ​ជា​ប្រុស​សុទ្ធ​សាធហ្នឹង!

លើក​ក្រោយ​នេះ​ ខ្ញុំ​ថែ​ម​ទាំង​បាន​ទិញ​ស្រាបៀរ​​បួន​ប្រាំ​កំប៉ុង​​យក​មក​ទៀត​ ហើយ​ក៏​នាំ​គ្នា​ផឹក​រហូត​ដល់​យប់​ជ្រៅ​។ ពេល​អស់​ស្រា​បៀរ​ យើង​ម្នាក់ៗ​ក៏ធ្លាក់​ភ្នែក​​ស្រវឹង​​រៀង​ៗ​ខ្លួន ខ្ញុំនិងគេ​​​ក៏​ដេក​ច្រងេង​ច្រងាង​ពេញ​នោះ។ លើក​នេះដល់​ពេល​​ខ្ញុំ​​ធ្វើ​ជា​អ្នក​លុក​លុយ​ម្តង​ហើយ ព្រោះ​​កាល​គ្រា​មុន​គេ​ចាប់​របស់​យើងហ្វ្រី​ៗ​​ណ៎ា… ឲ្យ​ព្រម​យ៉ាងម៉េច​បាន? ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ដោយ​​ធ្វើ​ជា​បម្រះ​ យក​ដៃ​ទៅ​ដាក់​លើ​​ក្បាល​ពោះ ដ៏​រាប​ស្មើ​របស់​វិចិត្រ។ ខ្ញុំ​ដាក់​​ដៃ​ចោល​លើ​ពោះ​គេ​ប្រមាណ​​១០​នាទី គឺ​ធ្វើ​ដូច​ជា​ដេក​លក់​ហើយ រួច​ខ្ញុំ​ក៏​រំកិល​ដៃ​ចុះ​    សន្សឹមៗ​មក​បរិវេណ​ថ្ងាស​ក្រោម​ ដោយ​ព្យា​យាម​យក​ដៃ​ទៅ​ស្ទាប​អង្អែលនិង​បបោស​តិច​ៗ​ លើ​ក្បាល​​​នាគ​រាជ​​​ដែល​គិត​ថា​​កំពុង​​សម្ងំ​​យក​ពិស​ មិន​ព្រម​អើត​ចេញ​មក​មើល​លោក​​ខាង​ក្រៅ​សោះ​​។ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ដូច​ជា​ដេក​មមើ​មិនដឹង​ខ្លួន​អ៊ីចឹង តែ​ហួស​ពី​ការ​ស្មាន​ទុក វិចិត្រ​​​ប្រហែល​​ជាកំពុង​​​​ស្រក់​ទឹក​មាត់​ចង់​ដូច​គ្នាហើយ​មើល​ទៅ​ ព្រោះ​ប្រុស​ពៅរបស់​គេ​ងើប​ក្បាល​​ឡើង​ឆ្កឹង​ចាំ​ជា​ស្រេច​។​ ដល់​រឿង​រ៉ាវ​ទៅ​ជា​ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ក៏​​ញាប់​ញ័រ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ហើយ​ចាប់​ផ្តើម​សង្កេត​ឃើញ​ថា នាគ​រាជ​​របស់​វិចិត្រ​​​កន្រ្តាក់ខ្លួន​ទ្រើកៗ​ទៀត​ផង​ ព្រោះវា​ងក់​ក្បាល​ផ្ងក់ៗជា​រយៈ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ខ្ញុំ​ក៏​ដឹង​ភ្លាម​ថា វិចិត្រ​នៅ​មិន​ទាន់​ដេក​លក់​ដូច​គ្នា។ ខ្ញុំ​​​ចាប់​ផ្តើម​ចាប់​​​ប្រុស​ពៅ​របស់​គេ​​មក​ច្របាច់​ថ្នមៗ​​ចុះ​ឡើង ហើយ​វា​ក៏​តប​​ស្នង​​​មក​វិញ ​ដោយ​ការ​ងក់​ក្បាល​ផ្ងក់​ៗ​មក​ទង្គិច​ប៉ះ​នឹងដៃ​ខ្ញុំ​រហូត។ មិន​បណ្តោយ​ឲ្យ​នៅ​ស្ងៀមយូរ​ ​ដៃ​ខ្ញុំ​ក៏​ស្រវា​ទៅឱប​ចង្កេះ​វិចិត្រ​ ហើយ​ខ្សឹប​ប្រាប់​គេ​​ឲ្យ​ខិត​ចូល​មក​កៀក​ខ្ញុំ​​។ វិចិត្រ​ខិត​ចូល​មក​ភ្លាម​យ៉ាង​ងាយ រួច​ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ដោះ​​​​អាវ​​​គេ​ចេញ​បន្តិច​ម្តងៗ​ ឯ​ដៃ​ស្តាំ​ក៏​នៅ​តែបន្ត​ច្របាច់​ប្អូន​ប្រុស​គេ​ជាប់​ជានិច្ច​។ វិចិត្រ​ប្រហែល​​ជា​​ស្រៀវ​ខ្លាំង​ណាស់​ហើយ​​ ព្រោះ​គេ​ចាប់​ផ្តើម​បញ្ចេញ​សំឡេង​និង​ខ្យល់​ដង្ហើម​ដង្ហក់​ខ្លាំងឡើង​ៗ​សូរ​ស៊ីតៗៗ… បន្ទាប់​មក​ខ្ញុំ​ក៏​​ប្រើ​ច្រមុះ​និងបបូរ​មាត់​ទៅ​ថើប​លិទ្ធ​​ត្រង់​កញ្ចឹង​ក ទង​ត្រចៀក​ ហើយ​បន្ត​ចុះ​មក​បឺត​ក្បាល​ដោះរបស់​គេ​ស្រាល​ៗ​ វិចិត្រ​ក៏​កាន់​តែ​បញ្ចេញ​សំឡេង​ខ្លាំង​ឡើងរឿយៗ​ ដៃ​ស្តាំ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​តែ​ច្របាច់​អង្អែល​ប្អូន​តូច​របស់គេ​មិន​ព្រម​លែង​។ ផ្លាស់​ពី​ការ​ស្ទាប​ច្របាច់​ពី​ខាង​ក្រៅ​ខោ​ ដៃ​ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ទាញ​សម្រាត​ខោ​នោះ​ចេញ​បន្តិច​ម្តងៗ​​ ហើយ​ក៏​ប្រលែង​លេង​នឹងប្អូន​តូចជាថ្មី​នៅ​ពី ​ក្រៅ​​លីអូ​វិញ​ម្តង។ ឯ​មាត់​ខ្ញុំ​នៅ​រក្សា​លិទ្ធ​ជញ្ជក់​ក្បាល​ដោះ​ ដ៏​សែន​ក្រអូប​ក្រអែប​របស់​គេដដែល។ ម្តង​ខ្ញុំ​​ថើប​ជញ្ជក់​ខាង​ស្តាំ ម្តង​ខ្ញុំ​ងាក​មក​ថើប​ខាង​ឆ្វេង ហើយ​ផ្លាស់​ប្តូរ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅមកចុះឡើង​ រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​វិចិត្រ​ត្រូវ​ថ្នូរ​រហ៊ឹសឥត​ដាច់​សូរ ហើយ​ដង្ហើម​ចាប់​ផ្តើម​ដង្ហក់​ញាប់​ឡើង​ៗ​ ដោយ​អាការ​ស្រៀវ​ស្រើប​។ ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ទាញ​លី​អូ​​​ចេញ​ យក​មក​គ​រ​ចោល​នៅ​ចុង​ជើង​ ព្រម​ជាមួយ​នឹង​បបូរ​មាត់​ក៏​ផ្លាស់​ទី​ពីក្បាល​ដោះ​ ចុះ​មក​សន្សឹមៗ​ថើប​ជញ្ជក់​ត្រង់​បរិវេណ​ក្បាល​ពោះ​វិញ​ម្តង។ ក្បាល​ពោះ​គេ​ស៊ិច​ស៊ី​មិន​ធម្មតា​ទេ រន្ធ​ផ្ចិត​មាន​រោម​ដុះ​រង្វើលៗ​… នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​ថើប​និង​យក​អណ្តាត​គ្រវាស​ចុះ​ឡើង​កាន់​តែ​ញាប់ ​ផ្នត់​សាច់​ដុំ​ពោះ​គេ​ក៏​ធ្វើ​ចលនា​ផឺត​ផត​ៗ​ ទៅតាម​កំសួល​អារម្មណ៍។ មាត់​ខ្ញុំ​​រំកិល​បណ្តើរៗ​ចុះ​មក​ក្រោម​​ ហើយ​មក​ឈប់​ស្ងៀម​ត្រង់​ចន្លោះ​ភ្លៅ​​។ ​ខ្ញុំ​​យក​មាត់​និង​ច្រមុះ​សង្កត់​ត្បុល​ចូល​ទៅ​ត្រង់​នោះ វិចិត្រ​ស្រាប់​តែ​​កន្ត្រាក់​ខ្លួន​ងើយ​មក​មើល​ខ្ញុំ​ ហើយ​ក៏​ដាក់​ក្បាល​ដេក​ចុះ​ត។ ខ្ញុំ​មិន​បង្អង់​យូរ​ ក៏​យក​មាត់​ក្រសោប​ពង​ស្វាស​របស់​គេ​ លិទ្ធជញ្ជក់​ចុះឡើង​ទាំង​លើ​ទាំង​ក្រោម រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​ស្រែក​ថ្នូរអ្ហ៎ះ..អ្ហ៎ា..អ្ហ៎ាៗៗចេញ​មក ដែល​កាន់​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​ចិត្ត​ ហើយ​ប្រញាប់​ចាប់​នាគ​រាជ​របស់​គេមក​កាន់​​ភ្លាម។ ទាំង​កាន់​ទាំង​ឃើញ​នឹង​ភ្នែក​ស្រស់​ៗ​បែប​នេះ​ អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​កាន់​​តែ​កញ្ជ្រោល​​ឡើង​ច្រាល​អស់​ពេញ​ប្រាណ។ ក្បាល​នាគ​របស់​វិចិត្រ​បើក​ចំហស្អាត​ណាស់​ ហើយ​រីក​ធំ​ត្រមែងៗ​គួរ​ឲ្យ​ចង់​បឺត​ជញ្ជក់។ ដំបូង​ខ្ញុំ​យក​បបូរ​មាត់​ទៅប៉ះ​តិចៗ​ ហើយ​​វា​ក៏​កញ្ជ្រោល​តប​ស្នង​មក​វិញ​ទះ​ប៉ះ​នឹង​បបូរមាត់​ខ្ញុំ។ នៅ​ពេល​ដាក់​វា​ចូល​ដល់​ក្នុង​មាត់​ អណ្តាត​ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើការ​ដោយ​លិទ្ធ​គ្រវាស​ចុះ​ឡើង​ ពេញ​ក្បាល​ត្រមែង​នោះ។ វិចិត្រ​​ក៏ចាប់​ផ្តើម​បង្ហូរ​ទឹក​រំអិល​តិចៗ​ចេញ​មក ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​ប្រៃ​តិចៗតែ​រសជាតិ​ល្អ​ណាស់​​! ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​នៅតែ​បន្ត​ចាប់​អង្អែល​ពង​ស្វាស​របស់​គេ​ ហើយ​មាត់​ក៏​ចេះ​តែ​ជញ្ជក់​បឺត​ប្រុស​ពៅ​ចុះឡើង​ យូរៗ​ម្តង​ក៏​ប្រើ​ធ្មេញ​ខាំញិញ​តិចៗ​ ទាល់​តែ​វិចិត្រ​ហើប​ចង្កេះ​ពី​គ្រែ​រែងគ្រវី​ឥត​ឈប់។ បាន​ប្រហែល​ជា១០នាទី និស្សិត​សាលា​តិច​ណូ​ក៏​យក​ដៃ​មក​ចាប់​ទាញ​ក្បាល​​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មុជងើបៗ​រូត​ត្រដុស​នឹង​ដំបង​គ្រញូងរបស់​គេ​។ ទាញ​ចុះ​ទាញ​ឡើង​បាន​ប្រហែល​​៤,៥ដង​ ដំបង​ដ៏​រឹង​មាំរបស់​គេ​ក៏​ចូលកប់​​ជិត​ដល់​បំពង់​ក​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ទឹក​អម្រឹត​ខាប់ៗ​ក៏​ព្រួស​ចេញ​មក​ពេញ​មាត់​​។ ក្លិន​ច្រាល​ល្អណាស់! ខ្ញុំ​ចាត់​ការ​លេប​​ទឹក​អម្រឹត​នោះ​មិន​ឲ្យ​ស្រក់​ទៅ​ណា​មួយ​តំណក់ ព្រោះ​ស្តាយ​របស់​ល្អ… អូឡាក់​ហ្ស៊ីនបែប​នេះ​​រក​ឯ​ណា​​បាន​​! ^^ ខ្ញុំ​បឺត​ជញ្ជក់​ក្បាល​នាគ​របស់គេ​ រហូត​ទាល់​តែ​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​ថា ទឹកអម្រឹត​នោះ​ត្រូវបាន​ខ្ញុំ​បឺត​អស់​ទៅហើយ។ បន្តិច​ក្រោយ​មក​វិចិត្រ​ក៏​ងើប​មក​បឺត​ជញ្ជក់ដោះ​របស់​ខ្ញុំម្តង​​ ហើយ​យក​ដៃ​មក​ប្រឆឹក​ប្អូន​តូច​ខ្ញុំ​ចុះឡើង។ ដោយ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ទ្រាំ​ទ្រ​នឹង​ភាព​ស្រៀវ​ស្រើប​នេះ​បាន​យូរ​ ​ទឹក​អម្រឹត​ខ្ញុំ​ក៏​ព្រួស​ចេញ​មក​ភ្លាមៗ​ ហើយ​វិចិត្រ​ក៏​យក​កន្សែង​មក​ជូត​​ផ្តិត​វា​ចេញ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​។

          ​រឿង​ក៏​មាន​តែ​ប៉ុណ្ណេះ​! បើ​ពេញ​ចិត្ត​ឬយល់​ទាស់​យ៉ាង​ណា​ ក៏​សុំ​សរសេរ​មតិ​យោបល់​​មក​ចុះ ខ្ញុំ​នឹងព្យាយាម​​កែ​ប្រែ​ជាក្រោយ។ អរគុណ​សម្រាប់​កម្លាំង​ចិត្ត​ដែល​ប្អូនៗ​បងៗ​ នាំ​គ្នា​តាមដាន​អាន​រឿង​ហ្គេហ៍​ទាំង​ឡាយរបស់​ខ្ញុំ។ ថ្វី​បើ​សរសេរ​មិន​សូវ​ល្អ តែ​ស្ថិតិ​អ្នក​​ដែល​​​ចូល​អាន​រឿង​មុន​​ក៏​មិន​តិច​ឯណា? ពេល​នេះ​កំពុង​ស្វែង​រក​មិត្ត​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន​ ព្រោះ​ចង់​ឲ្យគេ​ជួយ​កែ​សម្រួល​រឿង​ឲ្យ​កាន់​តែ​ល្អ!

Read Full Post »

be love

«នៅ​ទេ… កំពុង​ចាំ​ឲ្យ​​គេ​ ​មក​ដាក់​ពាក្យ!»

រតនា​និយាយ​ហើយ ងាក​មក​មើល​ភាគី​ម្ខាងទៀត​យ៉ាង​ពេញ​ភ្នែក ខ្សែ​ភ្នែក​បញ្ជាក់​ប្រាប់​រឿង​រ៉ាវ​​ក្នុងចិត្ត​ដែលគេ​មើល​មិន​ធ្លុះ។

«ចុះឯង​វិញ រៀប​ការ​អង្កាល់?» រតនាខ្លួន​​ឯង​ក៏​សាក​ល្បង​សួរចំណោទ​ ដែល​នៅ​ជាប់​ជំពាក់​ក្នុងចិត្ត។ គូសន្ទនា​ម្ខាង​ទៀត គិត​ឃើញ​អ្វី​ម្យ៉ាង​​ក៏​តប​ទៅ​ថា៖

«ក៏​ឆាប់​ៗ​នេះហើយ! ប្រហែល​ជា​មិនដល់​ប៉ុន្មាន​ខែ​ទៀតទេ…​»

បេះ​ដូង​របស់​រតនា​​ ត្រូវ​កាត់​ផ្តាច់​ជ្រុះ​ជា​ជម្រៀក​ភ្លាមៗ… នេះមិត្ត​សម្លាញ់​របស់​យើង​ និង​ជា​មនុស្ស​ដែល​យើង​លួច​ស្រឡាញ់​ កំពុង​តែ​ជិត​រៀបការ​ហើយ​ហ៎?

«ចូលរួម​ត្រេក​អរ​ផងចឹង! កុំ​ភ្លេច​ផ្ញើ​សំបុត្រ​អញ្ជើញ​ទៅ​ផងណ៎ា!»

«​មិន​ភ្លេច​ទេ មនុស្ស​សំខាន់​បែប​នេះ!» វិបុល​និយាយ​ដោយ​ក្រសែ​ភ្នែកញឹមៗ។

តាម​ផ្លូវ​ដែល​រថយន្ត​បើក​បរ​ចេញ​ទៅ រតនា​អង្គុយ​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ដូច​គល់​ឈើ​ មិន​ព្រម​មាត់​ក​អ្វី​សោះ។ សម្តី​ដែល​សម្លាញ់​​គេ​និយាយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ទឹក​ជន់​លិច​មាត់… ខុស​ប្លែក​ពី វិបុល​​ ដែល​​​បើក​ភ្លេងស្តាប់​យ៉ាងរីក​រាយ។​

«ទៅញ៉ាំ​នៅ​កន្លែង​ដើម​ឬយ៉ាងណា?» វិបុល​ផ្តើម​សួរ។

«ក៏​ល្អ! ព្រោះ​ចង់​ដឹងថា នៅ​ឆ្ងាញ់​ដូច​ដើម​ទៀត​ឬអត់?»

បន្ទាប់​ពីនោះ ម្នាក់​ៗ​ក៏ស្ងាត់​ស្ងៀម​ទៅ… តែ​ត្រឡប់​មក​រអ៊ូ​រង៉ូវ​ នៅ​ក្នុង​គំនិត​រៀងៗ​ខ្លួន​។ ម្នាក់​កំពុង​ធ្វើ​ចិត្ត​ដែល​អ្នក​ម្ខាង​ទៀត​នឹងរៀប​ការក្នុងពេលឆាប់​ៗ​នេះ​។ ចំណែក​ម្នាក់​ទៀត​ កំពុង​ទស្សន៍​ទាយ​អារម្មណ៍​​នៅ​ក្នុងចិត្ត​របស់​ភាគី​ម្ខាង ថាគេ​​គិត​យ៉ាងណា​ចំពោះ​សម្តី​ដែល​ខ្លួន​​និយាយ​សាក​ចិត្ត។

«ថ្ងៃ​នេះ​ មើល​ទៅ​ឯង​ដូច​ជា​ស្ងាត់​ៗ​យ៉ាង​ម៉េច​មិន​ដឹង តាំង​ពី​បើក​ឡាន​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​អ៊ំ​​មក មិន​ឃើញបបួល​គ្នា​និយាយ​សោះ?»

«គ្មាន​រឿង​អីទេ! គ្រាន់​តែ​កំពុងគិតថា​ នឹង​រក​ផ្ទះ​ស្នាក់​នៅ​ឯ​សៀម​រាប​យ៉ាងម៉េច?»

«​មិន​ឃើញ​មាន​អី​គួរ​ឲ្យ​ខ្វាយ​ខ្វល់​ផង! គ្នា​មាន​មិត្ត​ភក្តិ​នៅ​ទីនោះ​ឲ្យ​គគោក… កុំ​ព្រួយ​​អី​ ចាំ​គ្នា​សាក​ឲ្យ​ពួក​គេ​រកឲ្យ​។​» វិបុល​និយាយ​ ខណៈ​ដែលគេ ក៏​​កំពុង​គិត​ផែន​ការ​អនាគត​ជា​ថ្មី​​។ ពេល​នេះ​គេ​យល់​ឃើញ​ថា គួរ​តែ​ដល់​ពេល​ដែលគេ​ត្រូវ​ផ្លាស់​ទៅ​​ធ្វើ​ការ​នៅ​សៀម​រាប​ហើយ ព្រោះ​គេ​ប្រហែល​ជា​អត់​ទ្រាំ​មិន​បាន​ ដែល​ត្រូវ​មក​នៅ​កាន់​តែ​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា​ដល់ថ្នាក់​នេះ។

មក​ដល់​មុខ​ផ្សារ​អូរឫស្សី ក្លិន​ឈ្ងុយ​ចម្រុះ​បែប​ ព្រម​ជាមួយ​សំឡេង​ឆាឆៀវៗ​ក៏​រសាត់​ចេញ​ពី​រទេះលក់​ចំណី​ផ្សេងៗ​។ នរណា​ដែល​បាន​ស្រង់​​ក្លិន​ និង​សំឡេងប្រទាក់​ចិត្ត​បែប​នេះ ទោះ​ជា​មិន​ចង់​ក៏ត្រូវ​តែ​​នឹក​ឃ្លាន​ដែរ។​ ក្តៅៗ​ទាន់​ៗ​​​ចិត្ត… មិន​ថា​សាច់គោ​អាំង​, នំប៉័ង​ប៉ាតេ, ពង​ទាកូន, គុយ​ទាវ បបរ, បាយ​ឆា​ មីឆា…

«អូ… ម៉ូយ​ចាស់​តើ! បាត់​មុខ​បាត់​មាត់​យូរ​ហើយ… កំលោះៗ​អស់​ទៅ​ កាន់តែ​សង្ហា!​ ថ្ងៃ​នេះ​នាំ​គ្នា​មក​រំឭក​អនុស្សាវរីយ៍​មែន​ទេ?» អ៊ំប្រុស​ម្ចាស់​រទេះ​រុញ សួរ។

វិបុល​ញញឹម ងាក​ទៅ​មើល​រតនា​ឃើញ​ធ្វើ​មុខ​ស្រពោន។ គេ​ប្រញាប់​តប​ទៅ​ អ៊ំ​ចុង​ភៅ​នោះ​វិញ៖

«ដោយ​សារ​មី​ឆា​លោក​អ៊ំ​នេះហើយ ទោះ​ពួក​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​ទី​ណា ក៏​មិន​ភ្លេច​ទីនេះ​ដែរ​ ដល់​ខួប​មួយ​ឆ្នាំ​ត្រូវ​តែ​វិល​មក​ជួប​លោក​អ៊ំ​ឲ្យ​ទាល់​តែ​បាន!»

វិបុល​និយាយ​ហើយ​ក៏​សើច ឯអ៊ំ​ម្ចាស់​តូប​ក៏​ញញឹម​ទទួល ព្រម​ជាមួយ​សំណួរ​ថ្មី​៖​

«​បើ​អ៊ំ​ស្មាន​មិន​ខុ​ស​ទេ… ក្មួយ​ទាំង​ពី​រ​ ពិត​ជា​មិន​ញ៉ាំ​អ្វី​ផ្សេង​ក្រៅ​ពី​មីឆា​ទេ មែន​ទេ?»

«មាន​ស្រាបៀរ​​ទេ​អ៊ំ សុំ​​បួន​ប្រាំ​កំប៉ុង​ផង!» រតនានិយាយ​ ដោយ​រក្សា​ទឹក​មុខ​ស្មើ​    ដដែល។​

«ស្អីគេហ៎ះ? រាល់​ដង​​ក្រែង​ឯង​មិន​ធ្លាប់​ញ៉ាំ​បៀរ​ទេ មិន​មែន​ឬ? ចុះ​លើក​នេះ​ កើត​អី ឬអត់?» វិបុល​សួរ​ដោយ​ក្តី​ភ្ញាក់​ផ្អើល ព្រោះ​រាល់​លើក​មិត្ត​របស់​គេ មិន​ចូល​ចិត្ត​​ផឹក​គ្រឿង​​ស្រវឹង​ឡើយ។

«គ្មាន​អី​ទេ គ្រាន់​តែ​ចង់​សាក​ផឹក​មើល​​ប៉ុណ្ណោះឯង!» ធាតុ​ពិត​​ រតនា​ចង់​ផឹក​ដើម្បី​ឆ្លង​​ភាព​កំលោះឲ្យ​មិត្ត​ទៅ​វិញ​ទេ និង​ផឹក​ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​ភ្លេច​រឿង​នេះ​ផង។​

ក្រោយ​ពី​អ្នក​រត់​តុ​​ លើកស្រា​​បៀរ​មក​ដាក់​ជូន​រួច​រាល់​ហើយ រតនា​ក៏​​ផឹក​យកៗ​ដោយ​គ្មាន​ប្រណី បណ្តោយ​ឲ្យ​វិបុល​អង្គុយ​ញ៉ាំ​មី​ឆា​តែ​ម្នាក់​ឯង។ មី​ឆា​ចាន​ពិសេស​ ដែល​ទន្ទេញ​ជាប់​មាត់​ថា​ចង់ញ៉ាំៗ ក៏​ត្រឡប់​ជា​មិន​បាន​ទទួល​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ពីរតនា​សូម្បី​បន្តិច​។

ពេល​វេលា​កន្លង​ទៅ ព្រម​ៗ​ជាមួយ​នឹង​កំប៉ុង​ស្រាបៀរ​ ដែល​គេ​លើក​ដាក់ៗ​ដូច​ផឹក​ទឹក​ ក៏​បណ្តាល​ឲ្យ​រតនា​ឡើងមុខ​ក្រហម​ ហើយ​ក្បាល​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ងីងើ រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​វិបុល​កើត​ក្តី​បារម្ភ។

«គ្នា​គិត​ថា យើងគួរ​តែ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ទៅហ្អេ៎… មើល​ទៅឯង​ដូច​ជា​មិន​ស្រួល​ហើយ?»

«ឯង… ជូន… យើង… ទៅ… សណ្ឋាគារ… ណ៎ា!…» រតនា​និយាយ​ក្ងួរ​ចេញ​មក​ដោយ​​ភាព​ស្រវឹង។

វិបុល​មិន​និយាយ​អ្វី​ត ក៏​ងើប​ទៅ​គ្រា​មិត្ត​ចេញ​ពី​តុ នាំ​ខ្លួន​បញ្ចូល​​ក្នុង​រថយន្ត​រួច​បើក​សំដៅ​ទៅសណ្ឋាគារ​។​ ចំណែករតនា​ គ្រាន់​តែ​បាន​មក​ដល់​ក្នុងរថយន្ត​ ក៏​ដេក​លក់​ដូច​ស្លាប់លែង​ដឹង​អ្វីទាំង​អស់។ ពេល​រថយន្ត​បើក​មក​ដល់​មុខសណ្ឋាគារ វិបុល​ព្យាយាម​ដាស់​មិត្ត​​របស់​គេ តែ​រតនា​នៅ​តែ​មិន​ដឹង​សតិ។ កំលោះ​ក៏​ចុះ​ទៅ​សួរ​​អ្នក​ត្រួត​ពិនិត្យ​​បញ្ជី​ចូល​ ហើយ​យក​កូន​សោ​នាំ​រតនា​ឡើង​ទៅលើ​បន្ទប់។ ពេល​ចូល​មក​ដល់​ក្នុង​បន្ទប់​ វិបុល​ក៏​ ​​ដាក់​​រតនា​សន្សឹម​ៗលើ​គ្រែ​ដេក។ សំឡេង​មមើក៏​លាន់​ឡើង៖

«បុល! ត្រេក​អរ​ផង​ណ៎ា… ដែល​ឯង​ជិត​រៀប​ការ… ចូលរួម​ត្រេក​អរផង!»

កំលោះ​ស្តាប់​ហើយស្រឡាំងកាំង ព្រោះ​ការ​ដែល​មិត្តរបស់​ខ្លួន​ ​ញ៉ាំ​ស្រាបៀរ​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ​ ក៏​មក​ពី​ខ្លួន​ឯង។​

«​បន្តិច​ទៀត​ ខ្ញុំ​នឹង​ទៅនៅ​សៀម​រាប​ហើយ! យើង​ប្រហែល​ជា​មិន​បាន​ជួប​គ្នា​ទៀត​ទេ… សុំ​ឲ្យ​ឯង​មាន​សេច​ក្តី​សុខ​ណា មនុស្ស​ល្អរបស់​ខ្ញុំ! មិត្ត​សម្លាញ់​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​បំផុត!»

វិបុល​ឱន​មុខ​ចុះសន្សឹម​ៗ​​ …បបូរ​មាត់​របស់​គេ​ក៏​​ផ្តិតយក​ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​​លើ​ថ្ងាស​​របស់​មិត្តយ៉ាង​ថ្នមៗ​។ បន្ទាប់​មក ​កំលោះ​ក៏​យក​កន្សែង​មក​ជូត​ខ្លួន​​ឲ្យ​មិត្ត​សម្លាញ់​ ដែល​គេ​លង់​​ស្នេហ៍មក​ជា​យូរ​ហើយ តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​បាន​ស្គាល់​​គ្នា​គ្រា​​ដំបូង​​…

ព្រឹក​ស្អែក​ឡើង​ រតនា​ដឹង​ខ្លួន​ដោយ​អាការៈ​ឈឺ​ក្បាល​យ៉ាងខ្លាំង​។ គេ​ចាប់​ផ្តើម​ញី​ភ្នែក​ ហើយ​ប្រឹង​សម្លឹង​មើលទៅជុំ​វិញ​បន្ទប់ ឃើញ​វិបុល​ដេក​អង្កុញ​ជើងកំប្រោនៗ​លើ​សាឡុងយ៉ាង​លំបាក ព្រោះ​ភាព​ត្រជាក់​របស់​ម៉ាស៊ីន​ត្រជាក់​ ដែល​បើក​ចោល​ក្នុងបន្ទប់ ធ្វើ​​ឲ្យ​គេ​រងា។​ រតនា​ងើប​ក្រោក​ចេញ​ពី​គ្រែយឺតៗ​ ហើយ​យក​ភួយ​ទៅគ្រប​ដណ្តប់​ឲ្យ​វិបុល​យ៉ាង​ថ្នមៗ​ តែ​ពេល​ភួយ​ប៉ះ​ដល់​រាង​កាយ ​​មិត្ត​របស់​គេ​ក៏​ភ្ញាក់​ដឹង​ខ្លួន​ឡើងភ្លាមៗ។

«ភ្ញាក់​យូរ​ហើយឬ?»

«អត់​ទេ… ទើប​តែ​ភ្ញាក់​នេះ​​ឯង។ ឃើញ​ឯង​ដេក​រងា​ឱប​ដៃ គ្នា​ក៏​ងើប​យក​ភួយ​មក​ ដណ្តប់​ឲ្យ​។»

រតនា​សន្សឹមៗ​ទប់​​ខ្លួនឯង​​តិចៗ​ ទៅអង្គុយ​លើ​គ្រែ​ដោយ​អាការវិល​មុខ។​​​ ស្រាប់​តែ​គេ​​ក៏​ងើប​ឡើង​រត់​សំដៅ​បន្ទប់ទឹក​យ៉ាង​ទាន់​ហន់ ហើយ​ក្អួត​វ៉កៗ​ក្នុងបង្គន់​យ៉ាង​ខ្លាំង។ វិបុល​រត់​ទៅ គក់​ខ្នង​ឲ្យ​មិត្ត​ថ្នមៗ​… ក្រោយ​ពី​ក្អួត​អស់​ហើយ គេ​ក៏​ឲ្យ​រតនា​ខ្ពុល​មាត់​ ហើយ​ក៏​​គ្រាសន្សឹមៗ​​មក​ដាក់​លើ​គ្រែ។

«មិន​ធ្លាប់​ផឹក ហើយ​ទៅផឹក​ធ្វើ​អី?!!» វិបុល​បន្ទោស​មិត្ត។

«គ្មាន​អី​​ទេ… គ្រាន់​តែ​ចង់​ផឹក​ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្វីៗ​នៅ​ក្នុងចិត្ត​បាន​ធូរ​ស្រាល​ខ្លះ!» រតនា​និយាយ​ កែវ​ភ្នែក​​ដិត​ដាមដោយ​​ភាព​ក្រៀម​ក្រំ។

«​បើ​ឯង​មាន​អ្វី​ចង់​ប្រាប់​គ្នា ឯង​អាច​និយាយ​ប្រាប់​បាន​ណ៎ា!» វិបុល​និយាយ​ដូច្នេះ​ព្រោះ​ ​យប់​មិញ​ពាក្យ​មមើ​របស់​សម្លាញ់​ ក៏​​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​កាត់​យល់​បានថា​ អ្នក​ដែល​គេ​កំពុង​គ្រា​នេះ គិតយ៉ាង​ម៉េច​ជាមួយ​គេ។

«គ្មាន​រឿង​អីទេ! ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ប្រាប់​ហើយ​តើ ថា​គ្មាន​អី​ពិត​មែន!»

«​ការ​លាក់​រឿង​ទុក​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​តែ​ម្នាក់​ឯង មិន​មែន​ជា​ផ្លូវ​ដោះ​ស្រាយ​ល្អ​ទេណ៎ា!» វិបុលនិយាយ​ដាស់​តឿន​ រួច​ក៏​ដើរ​ទៅអើត​មើលទេស​ភាព​តាម​មាត់​បង្អួច ដោយ​បង្កប់​ភាព​ឈឺចុក​​ចាប់​នៅ​ក្នុង​ក្រសែ​ភ្នែក។ មិត្ត​របស់​គេ​មាត់​រឹងមែន​ទែន មិន​ព្រម​និយាយ​ការ​ពិត​សោះ ខុស​អំ​ពី​ខ្លួន​គេ​ ដែលពេល​នេះ​នៅ​ក្នុង​​ប្រលង់​​ភ្នែក ​កំពុងតែ​មាន​តំណក់​ទឹក​ថ្លាៗ​ រមៀល​ធ្លាក់​ចុះ​មក​ដោយ​សេចក្តី​ខូចចិត្ត។

ក្រោយ​ពី​បាន​ដេក​សម្រាកបន្តិច​មក​ រតនា​ក៏​​​ស្វាង​ស្រវឹង​​ដោយ​មាន​វិបុល​ដែល​សុំ​ច្បាប់​ការ​ងារ​មក​ចាំ​មើល​ថែ​ដោយ​ក្តី​បារម្ភ​ ទោះ​បី​ជាត្រូវ​​ដេញ​ឲ្យ​ទៅធ្វើ​ការ​យ៉ាងណា​ក៏​មិន​ព្រម​ទៅ។

«​ឲ្យ​គ្នា​បាន​មើល​ថែ​ឯងខ្លះ​ផង​… ឯង​ចាំ​មិន​បាន​ហ៎ កាល​សម័យ​យើង​នៅ​រៀន​ គ្នា​ត្រឡប់មក​ផ្ទះ​វិញ​ស្រវឹង​ មិន​មែន​ឯង​ឬ​​ជា​អ្នក​មើល​ថែគ្នា? លើក​នេះ​បណ្តោយ​ឲ្យ​គ្នា​បាន​មើល​ថែ​ឯង​ម្តង​ទៅ!» វិបុល​និយាយ​ជាមួយ​សម្លាញ់​ រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​រតនា​ទន់​ចិត្ត។

«​ភ្ញាក់​ហើយ​ឬ? នៅ​ឈឺ​ក្បាល​ទៀត​ទេ?» វិបុល​ផ្តើម​សួរ​ នៅ​ពេល​ឃើញ​រតនាបើក​ភ្នែក​ឡើង។

«ខ្ញុំ​ដេក​យូរ​ប៉ុណ្ណាហើយ? ហ៊ឺ… អរគុណ​ឯង​ច្រើន​ណា ដែល​បារម្ភ។»​

«មិន​អី​ទេ…»

«​ចុះបើ​​ឯង​​​នៅ​មើល​ថែ​គ្នា​​បែប​នេះ សង្សារ​ឯង​មិ​ន​រក​រឿង​ទេអេះ?​»

«​គេ​មិន​ថា​អីទេ ព្រោះ​គេ​យល់​ចិត្ត​​​ខ្ញុំ​ច្បាស់​ណាស់!» វិបុល​បង្ខំ​ចិត្ត​កុហក​ព្រោះ​សង្សារ​គេ​ពិត​មែន​​ ទើប​តែ​ទូរស័ព្ទ​មក​ឡូឡា​អំបាញ់​មិញ​នេះ​ឯង។​ គេ​នៅ​គិត​មិន​ឃើញ​សោះ​ឡើយ​ ថា​គួរ​​​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​តទៀត​ល្អ ព្រោះវា​ជាកំហុស​របស់​គេ​ខ្លួន​ឯង​ ដែល​ទៅ ទាក់​​ទង​មនុស្ស​ស្រី​ដើម្បី​បំភ្លេច​មិត្ត​សម្លាញ់​ម្នាក់​នេះ​ចោល។

​​ក្នុង​ពេល​ដែល​រតនា​ព្យាយាម​ងើប​​ចេញ​ពីគ្រែ ​វិបុល​ក៏​ចូល​​ទៅជួយ​គ្រា តែ​ដោយ​​​សារ​មិន​បាន​ទប់​ជំហរ​ស្រួល​បួល​ ​រតនា​ក៏​​ភ្លាត់​ស្នៀត​ដួល​ទៅលើ​គ្រែ​ម្តង​ទៀតព្រម​​​ជាមួយ​​នឹង​​​កំលោះវិបុល​​​ ក៏​រលំ​ដេក​លើ​គ្នា​តែ​ម្តង​។​ ច្រមុះ​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ បែរ​មក​ចំ​ទិស​ដៅ​​រក​គ្នា​ស្ទើរ​តែ​ប៉ះ​ទៅហើយ។ វិបុល​សម្លឹង​មិត្ត​សំឡាញ់ ដោយ​ក្រសែ​ភ្នែក​​​យ៉ាង​ចម្លែក ហើយ​នៅទី​បំផុត​គេ​ក៏​មិន​អាច​ហាម​ឃាត់​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង​បាន… កំលោះ​រូប​ស្រស់​ក៏​ឱន​មុខ​សន្សឹម​ៗ​ថើប​មិត្ត​របស់​ខ្លួន​យ៉ាង​ត្រេក​ត្រអាល។ រតនា​ព្យាយាម​រើ​បម្រះ​ តែ​ក៏​មិន​បាន​សម្រេច​ ព្រោះ​មនោសញ្ចេតនា​ និង​សេច​ក្តី​ត្រូវ​ការ​ដែល​កប់​យ៉ាង​ជ្រៅ​នៅ​ក្នុងចិត្ត​ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​​ព្រម​ចុះ​ចាញ់​។​ ទី​បំផុត​ គេ​ក៏​ព្រម​រួម​កា​យ​រួម​ចិត្ត​តែ​មួយ​ ជាមួយ​មិត្ត​សម្លាញ់​។ ចរន្ត​ឈាម​រត់​ច្រាល​ពេញ​ខ្លួន​អស់​ទៅ​ហើយ! វិបុល​សន្សឹមៗ​​​ប្រលេះ​​ឡេវ​អាវ​របស់​រតនាចេញ​ ហើយ​ឱន​មុខ​ចុះ​ប្រើ​មាត់​និង​ច្រមុះ​ថើប​ឈ្មុស​​ឈ្មុល​​យ៉ាង​វក់​វី​ពេញ​សាច់​ដុំ​ដើម​ទ្រូង។ រតនា​មាន​​​ដើម​ទ្រូង​ស៊ិចស៊ី​ស្អាត​ណាស់ ទាំង​ស​ទាំង​ហាប់​ណែន ហើយ​ថែម​ទាំង​មាន​រោម​តូចៗ​ ​ដុះ​តាម​ចន្លោះ​ទ្រូង​​រាយ​ជា​ខ្សែ​ បន្ត​ចុះ​មក​រហូត​ដល់​រន្ធ​ផ្ចិត។ កាយ​វិការ​របស់​វិបុល​ ធ្វើ​ឲ្យ​ដៃ​គូ​​របស់​ខ្លួន​ស្រៀវ​ស្រើប​ញ័រ​រញ្ជួយ​អស់​ទាំង​ប្រាណ​។ វិបុល​បន្ត​ប្រើ​អណ្តាត​បបោស​​អង្អែល​ថ្នម​ៗ​តាម​ចង្អូរ​ដើម​ទ្រូង​ ហើយ​ខិត​ចុះ​មក​ក្រោម​សន្សឹម​ៗតាម​សាច់​ដុំ​ក្បាល​ពោះ​។ មក​ដល់​ត្រង់​នេះ​ អណ្តាត​របស់​គេ​ហាក់​ជក់​ចិត្ត​មិន​ព្រម​ទៅ​ណា​សោះ ជា​ពិសេស​ត្រង់​រន្ធ​ផ្ចិត​ដែល​មាន​រោម​ដុះ​វែង​ៗ​ខៀវ​ស្រងាត់​ ឃើញ​ហើយ​ពិត​ជា​ព្រិល​ភ្នែកទ្រាំ​មិន​បាន​ទេ។ ទី​បំផុត​កំលោះ​វិបុល​ក៏​សម្រាត​ខោ​របស់​រតនា​ចេញ​បន្តិច​ម្តងៗ​ ហើយ​ចាប់​ផ្តើម​ប្រើ​មាត់​ចាត់​ការ​ប្អូន​តូច​របស់​មិត្ត​សម្លាញ់ ដែល​កំពុង​ដំឡើង​ឫទ្ធិ​ស្ទើរ​តែ​ប្រេះ​ខោ​ទៅហើយ​នោះ​​ មិន​ឲ្យ​ឃ្នើស​ចិត្ត​ទាន់ឡើយ​។

«បុល!… គ្នាស្រៀវ… ណាស់!» រតនា​បញ្ចេញ​សំឡេង​ថ្ងូរតិចៗ​។

«មិន​អី​ទេ… បន្តិច​ទៀត​សាច់​ឈាម​យើង នឹង​ច្របាច់​ចូលគ្នា​តែ​មួយ!» វិបុល​ឱន​ទៅ ខ្សឹប​ដាក់​ត្រចៀក​រតនា​តិចៗ។

បន្ទាប់​ពីនោះ​ វិបុល​ក៏​ប្រើ​អណ្តាតនិង​មាត់​​ធ្វើ​ចលនា​ចុះ​ឡើង​ ប្រឡែង​លេង​នឹង​ប្អូន​តូច​របស់​រតនាជា​បន្ត​។ មាត់​និង​អណ្តាត​គេ​ប៉ិន​ប្រសប់​​ណាស់ គ្រប់​ចលនា​សុទ្ធ​តែ​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​ភ្ញោច​អារម្មណ៍​ររបស់​ភាគី​ខ្លួន​មិន​តិច​ទេ។ នៅពេល​ដែល​ចំណី​ក្នុង​មាត់​កាន់​តែ​  ពង្រី​ក​ខ្លួន​អស់ពេញបន្ទុក​ អណ្តាត​វិបុល​ក៏​កាន់​តែ​គ្រវី​គ្រវាស​ចុះ​ឡើង​ញាប់​ស្អេក។​​ គេ​សង្កត់​ធ្មេញ​ខាំ​ញេញ​តិចៗ​លើ​ក្បាលអា​​​អូន​តូច​ រហូត​រតនា​ត្រូវ​កន្ត្រាក់​ដៃ​ជើងញ័រ​ខ្លួន​ចំប្រប់​​​​។​ រតនា​កាន់​តែ​ថ្ងូរ វិបុល​កាន់​តែ​រូត​បៀម​ដក​ចេញ​ដាក់​ចូល ​ចុះ​ឡើង​កាន់​តែ​ញាប់​។ ដោយ​សារ​​ភាព​​ស្រៀវ​ស្រើប​ខ្លាំងពេក​ រតនា​​ក៏​ស្រែក​ថ្ងូរ​ឲ្យ​រហ៊ឹម​ខ្លាំង​ឡើង​ៗ​ ហើយ​ចាប់​បោច​សក់​ក្បាល​វិបុល​ខ្ញុកខ្ញូវ​ ទៅ​តាមអារម្មណ៍​ពុះកញ្ជ្រោលដ៏​រោល​រាល។ យូរ​ៗ​ម្តង​គេ​រុញ​ក្បាល​វិបុល​ចេញ​ហើយ​ទាញ​ចូលមក​​វិញ​រឿយៗ​ បត់​បែន​ទៅ​តាម​សំទុះ​នៃ​ចំណង់​  តណ្ហា។​

បណ្តោយ​ឲ្យ​ដៃ​គូ​​រុក​រាន​បាន​មួយ​សន្ទុះ​ធំ រតនា​ក៏​ត្រឡប់​ខ្លួន​ឡើង​មក​ជម្រុះ​​ខោ​អាវ​​ដែល​នៅ​សេសសល់​ជាប់​ខ្លួន​វិបុល​ចេញ​ទាំង​អស់ ហើយ​ប្តូរ​មក​ធ្វើ​ជា​អ្នក​វាយ​សម្រុក​វិញ​ម្តង​។ នេះ​ជា​លើក​ទី១​ហើយ​ ដែល​គេ​ឃើញ​រូប​រាង​អាក្រាត​ ដ៏​ស៊ិច​ស៊ី​របស់​វិបុល​។ សាច់​ដើម​ទ្រូង​ណែន​ហាប់​ រំ​លេច​ដោយ​គ្រាប់​ញើស​តូច​ល្អិតៗ​។ ក្បាល​ពោះ​មាន​ផ្នត់​ រន្ធ​ផ្ចិត​មាន​រោម​​ជា​ខ្សែ​ពណ៌​ខៀវ​ស្រស់​​ដុះ​បន្ត​ពី​ថ្ងាស​ក្រោម​។ រតនា​ស្ទើរ​តែ​ស្រឡាំង​កាំង​នៅ​ពេល​បាន​យល់​អាច្រមក់​របស់​មិត្ត​ខ្លួន​ …នឹក​ស្មាន​មិន​ដល់​សោះ ​ថា​វិបុល​មាន​ប្អូន​ពៅ​​ធំ​ហើយ​វែង​យ៉ាង​នេះ​! រតនា​ទ្រាំ​លែង​បាន​ទៀត​ហើយ​ គេ​មុជ​ក្បាល​យ៉ាង​តក់​ក្រហល់​ទៅ​បឺត​ជញ្ជក់​មាត់​របស់​សម្លាញ់​ចិត្ត​ ​ហើយ​ដៃ​ក៏​សម្រូត​ចុះ​មក​ចាប់​ឈ្លី​ប្រុស​ពៅ​ដែល​កំពុងខឹង​​ងើប​ក្បាល​ផ្ងក់​ៗ​ រង់​ចាំ​ការ​លួង​លោម​។ ដោយ​អារម្មណ៍​កំពុង​តែ​ពុះ​កញ្ជ្រោលស្រាប់​​ដូច្នេះ រតនាចាត់​ការ​វិបុល​គ្មាន​ប្រណី​ដៃ​ឡើយ​។ គេ​ថើប​ជញ្ជក់​ឈ្លេ​ច​​ឈ្លី​មាត់​វិបុល​យ៉ាង​យូរ​ រួច​ហើយ​ក៏​យក​អណ្តាត​មក​លិទ្ធ​នៅ​ចន្លោះ​ក​ ទង​ត្រចៀក​ និង​ដើម​ក​ ហើយ​រំកិល​មុខ​​ទាប​ចុះ​មក​ខាំ​​ក្រញី​តិច​ៗ​ លើ​សាច់​ដុំ​ដើម​ដៃ​និងដើម​ទ្រូង​ រហូត​​ចេញ​​ស្នាម​ក្រហម​ពេញ​សាច់។ ​វិបុល​​មិន​អាច​ទប់​សំឡេង​មិន​ឲ្យ​ថ្ងូរ​ចេញ​មក​បាន​នោះ​ទេ ដង្ហើម​គេ​ដង្ហក់​ហើយ​​ថ្ងូរ​រហ៊ឹះ ហ៊ីតហតៗ… យ៉ាង​មិន​ដាច់​សូរ។

ម្នាក់ៗ​ប្តូរ​គ្នា​ត្រឡប់​ចុះ​ឡើង​ ម្តង​ធ្វើ​ជាអ្នក​វាយ​សម្រុក​ម្តង​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ទទួល ដោយ​មិន​ព្រមនាំ​ខ្លូន​ប្អូន​តូច ​​ញាត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​រាង​កាយណាមួយ​​រៀង​ៗ​ខ្លួន។ តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ ក៏​ពួក​គេ​ទាំង​ពីរ​មាន​សេច​ក្តី​សុខ​រក​អ្វី​ប្រៀប​ផ្ទឹម​ពុំ​បាន​ដែរ ដែល​​​បានជួយផ្តល់​អារម្មណ៍​សុខ​ស្រួល​ដល់​​គ្នាទៅ​វិញ​ទៅ​មក។​ ទី​បំផុត​គូស្នេហ៍​ឥត​ព្រាង​ទុក​ទាំង​ពីរ​ ក៏​បញ្ចេញ​​សេចក្តី​សុខ​មក​ក្រៅ​ព្រម​ៗ​គ្នា…

ក្រោយ​ពី​ហេតុការណ៍​នោះ​កន្លង​ផុត​ទៅ រតនា​ក៏​ប្រញាប់​ក្រោក​​ចេញ​ពី​វិបុល​ភ្លាម​ៗ​ ហើយ​បែរ​ខ្នង​ឱន​មុខ​ជ្រប់​និយាយ៖

«គ្នា​សុំទោសវិបុល! គ្នា​សុំ​ទោស​ គ្នាមិន​បាន​តាំង​ចិត្ត​ទេ!» រតនា​និយាយ​ផង​យំផង។

វិបុល​ឃើញ​កាយ​វិការ​របស់​មិត្ត​ដូចនោះ ក៏​ងើប​មក​ទាញ​កាយ​រតនា​ឱប​ពី​ក្រោយ​យ៉ាង​ណែន​ក្នុងផែន​ទ្រូង។

«រតនា គ្នា​ស្រឡាញ់​ឯងណ៎ា! ដែល​គ្នា​ធ្វើ​ទៅ​នេះ​ ក៏​ព្រោះ​គ្នា​ស្រឡាញ់​ឯង។»

រតនា​ងើប​មុខ​សម្លឹងមិត្ត​ភាំង​ ដូច​​មិន​ជឿ​​នឹងខ្សែ​ភ្នែក៖

«មិន​ពិត! គ្នា​មិន​ជឿ​ថា ឯង​នឹងមក​ស្រឡាញ់​គ្នា​ទេ!»

«​ការ​ពិត​គ្នា​លង់​ស្រឡាញ់​ឯង តាំង​ពីយូរ​ណាស់​មក​ហើយ… ប្រហែល​ជា​​ចាប់​ផ្តើម​ស្រឡាញ់​តាំង​ពី​នៅ​ក្មេងៗ​ផង​ក៏​មិន​ដឹង! គ្នា​ស្រឡាញ់​គ្រប់​បែប​យ៉ាង​ដែល​ជា​របស់​ឯង… គ្នា​ចង់​នៅ​ក្បែរ ចង់​កៀក​កើយ​នៅ​ជិតៗ​នឹង​ឯង​គ្រប់​ពេល… តែ​ឯង​តែង​ព្យាយាម​គេច​ចេញ​​ពី​គ្នា​ទៅកាន់​តែ​ឆ្ងាយ​រាល់​ៗលើក!»

នេះ​ហើយ​ ជា​ហេតុ​ផល​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​រតនា​ផ្លាស់​ទៅ​នៅ​ផ្ទះ​ជីដូន​ឯតាម​ខេត្ត មិន​មែន​គេ​ផ្លាស់ទៅ ​​ព្រោះ​ចិត្ត​ចង់​ទៅ​នៅ​នោះ​ទេ។

«ពិតឬបុល? …ឯង​ស្រឡាញ់​គ្នាពិតមែនហ៎?»

«​ពិត​ណាស់! គ្នា​ស្រឡាញ់​ឯង​ពិត​មែន តែ​គ្នា​ក៏​ត្រូវ​សុំ​ទោស​ឯង​ដែរ ដែល​គ្នា​ទៅ​ទាក់​ទងនឹងនីតា ព្រោះ​នាង​ក៏​ជា​មិត្ត​ជិត​ស្និទ្ធ​របស់​គ្នា ​ហើយ​ម្យ៉ាង​ថែ​ម​ទាំង​ដឹងទៀត​ថា គ្នា​​ស្រឡាញ់​ឯង!»

នៅ​ពេល​វិបុល​និយាយ​ចប់ រតនា​ក៏​ញញឹម​ចេញ​មក​ដោយ​ភាព​សប្បា​យ​រីករាយ។ សេចក្តី​សង្ឃឹមដែល​សង្ឃឹម​ទុក ក៏​ក្លាយ​ជាការ​ពិត។ បេះ​ដូង​ដែល​ធ្លាប់​នៅ​ក្បែរ​ៗ​គ្នា​ក៏​ក្លាយ​ជា​​បេះ​ដូង​តែ​មួយ​ទៅ​ហើយ។

«អរគុណណ៎ា​ដែល​ស្រឡាញ់​គ្នា!» រតនា​និយាយ។

«គ្នា​ក៏​ត្រូ​វ​អរគុណ​ឯងដូចគ្នា ដែល​ព្រម​ទទួល​មនុស្ស​និស្ស័យ​មិន​ល្អ​ដូច​​គ្នានេះ​!»

និយាយ​ចប់ វិបុល​ក៏​ប្រើ​បបូរ​មាត់​ខ្លួន​ថើប​លើ​បបូរ​មាត់​រតនា ​យ៉ាងផ្អែម​ល្ហែម ហើយ​​ចាប់​​ត្រកង​នាំ​ទៅដេក​លើ​គ្រែ​។​ ម្នាក់​ៗ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​បន្ថែម​សេចក្តី​សុខ ​​ដោយ​រស​ជាតិ​ស្នេហា​ចំពោះ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក៕

អរគុណ​មិត្ត​អ្នក​និពន្ធ​ម្នាក់ ដែល​បាន​ជួយ​កែ​សម្រួល​រឿងនេះ។

Read Full Post »

«មាន​សំបុត្របាទ!»

          អ្នក​រត់​សំបុត្រ​ចុច​កណ្តឹង​ហៅ​នៅ​មាត់​ទ្វារ ធ្វើ​ឲ្យ​រតនាដែល​កំពុង​អង្គុយ​អាន​សៀវភៅនៅ​ខាង​ក្នុង​ផ្ទះភ្ញាក់​ព្រើត​ តែ​ក៏​ក្រោក​ឡើង​ដើរចេញ​​ទៅមាត់​ទ្វារដោយ​ធម្មតា​។

«ចុះ​ហត្ថលេខា​ទទួល​សំបុត្រ​ផង​! តើ​បង​ជា​ម្ចាស់​សំបុត្រ​នេះ​ផ្ទាល់​មែន​ទេ?​»

ម្ចាស់​ផ្ទះ​ងក់​ក្បាល​ទទួល​សំបុត្រ ហើយ​ឈ្ងោក​ចាប់​ប៊ិច​ចុះ​ហត្ថលេខាក្នុង​ឯកសារ​ ព្រោះ​ថា​បើ​មិន​មែន​ជា​សំបុត្រ​របស់​គេ​ តើ​ជា​សំបុត្រ​របស់​នរណា បើ​គេ​នៅ​ផ្ទះនេះ​តែ​ម្នាក់​ឯង​៥​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ក្រោ​យ​ពី​ជីដូន​របស់​គេ​ចែក​ឋាន​ទៅ​ ឬ​បើ​មាន​ក៏​អាច​ជា​សំបុត្រ​របស់​ម្តាយ​ដែល​ទើប​តែ​ផ្លាស់​ទៅ​នៅ​ជាមួយ​ក្មួយស្រី​ឯកោះ​កុង។

សំឡេង​ទោចក្រយានបាន​រត់​ចេញ​ទៅ​ឆ្ងាយ​ហើយ គេ​ក៏​ឱន​មុខ​អាន​សំបុត្រ​។ បើ​តាម​សង្កេត​មើល​ទឹក​មុខ​របស់​អ្នក​ទទួល​សំបុត្រ​ ក៏​អាច​កាត់​យល់​បាន​ថាសំបុត្រ​​មួយ​ច្បាប់នេះ​​ហើយ​ដែលគេ​ទន្ទឹង​រង់​ចាំជាយូរ​ណាស់​មក​ហើយ។

ក្បាល​សំបុត្រ​បញ្ជាក់​ប្រាប់​ថា អ្នក​ផ្ញើ​មក​ជា​អគ្គ​នាយក​ប្រតិ​បត្តិ​ប្រចាំ​មន្ទីរ​ពេទ្យ​បង្អែក​ខេត្ត​សៀម​រាប។ នេះ​ហើយ​ជា​សំបុត្រ​ដែល​គេ​រង់​ចាំ​ បន្ទាប់​ពី​ការ​ប្រឡង​វាស់​ស្ទង់​សមត្ថភាព ប្រឡង​ដោយការ​សម្ភាសន៍​ និង​ប្រកាស​លទ្ធផល​រួច​រាល់​ហើយ។ ថ្ងៃចូល​ខ្លួន​ទៅ​បង្ហាញ​មុខ​ឲ្យ​​ក្រុម​ការ​ងារ​ នឹង​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ក្នុង​រយៈពេល​មួយ​ខែ​ខាង​មុខ​នេះ។ ក្នុង     ​ខណៈ​ដែល​រតនាកំពុងគិតនៅក្នុង​ចិត្ត​ គេ​ក៏​កំពុង​នឹក​ថា​​ តើ​គួរ​​ជួលផ្ទះ​នៅ​ទីនោះ​​ដោយ​របៀបណា?​​ ​ហើយ​ផ្ទះ​នេះ​ទុក​ចោល​ឬយ៉ាង​ម៉េច? យ៉ាង​ណាៗ​គេ​ក៏​ត្រូវ​រក​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​ឲ្យ​បាន​មុន​សិន​ដែរ​ មុន​នឹង​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ការ​ងារ​ ហើយ​រឿង​ដែល​សំខាន់​គេក៏​​ត្រូវ​ចាត់​ចែង​រឿង​ផ្ទះ​នៅទី​នេះ​ឲ្យ​រួច​រាល់​ជាមុន​សិន​។ រតនា​អាច​នឹង​ទៅ​ពឹង​ពាក់​អ៊ំ​ប្រុស​នៅ​ឯ​ភ្នំពេញ​​ឲ្យ​ជួយ​រ៉ាប់​រង​ មើល​ថែ​រក្សា​ផ្ទះ​កេរ​តំណែល​នេះ​ក៏​បាន ព្រោះ​មា​នតែ​គាត់​នេះ​ហើយ​ដែល​នៅ​ជិត​ជាង​គេ ណាមួយ​គាត់​ក៏​ឧស្សាហ៍​ឡើង​ចុះភ្នំពេញ​-កំពង់​ចាម ញឹក​ញាប់​​ដែរ។ បន្ទាប់​ពីចាត់​ការ​រឿង​នេះ​ចប់ រតនា​អាច​នឹង​ប្រើ​ពេល​វេលា​នេះ​ ដើម្បី​សារ​ភាព​រឿង​ដែលខ្លួន​លាក់​ទុក​ក្នុង​ចិត្តម​ក​ជាយូរ​ហើយ​ក៏​ថា​បាន។ កំលោះ​គិត​ថាគេ​ត្រូវ​តែ​ឡើង​ទៅ​ភ្នំ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​ពីរ ដើម្បី​បាន​ជួប​មុខ​មនុស្ស​ដែល​ខ្លួន​ចង់​ជួប​ មុន​នឹង​អាច​គ្មាន​ឱកាស​បា​នជួប​គ្នា​ទៀត។

កណ្តាល​ភាព​កក​ស្ទះរថយន្ត​ក្នុង​ក្រុង​ភ្នំពេញ វិបុលដែល​កំពុង​អង្គុយ​បញ្ជា​ចង្កូត​រថយន្ត​របស់​ខ្លួន​ក៏​ជា​ម្នាក់​ក្នុងចំនោម​អ្នក​បើក​បរ​ទាំង​ឡាយ​ ដែល​កំពុង​បន្ត​កន្ទុយ​គ្នារំកិល​រថយន្ត​នៅ​លើ​ផ្លូវ​មួយ​ខ្សែ​នេះ។ ភ្នែក​របស់​គេ​កំពុង​ផ្តោត​លើ​រថយន្ត​ជប៉ុន​មួយ​គ្រឿង​​ដែល​ចត​នៅ​ខាង​មុខ​ខ្លួន​ ថា​តើ​នឹង​រំកិល​ទៅមុខ​នៅ​ពេល​ណា តែ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​វិញ​បែរ​ជា​នឹក​ទៅ​ដល់​មិត្ត​សម្លាញ់​ម្នាក់​ដែល​ធ្លាប់​លេង​ជាមួយ​គ្នា​កាល​នៅ​ពីក្មេងៗ។

ពេល​នេះ​មិន​ដឹង​ថា​រតនា​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ​ហើយ? …មិន​ដឹង​ថា​គេ​នៅ​នឹក​រឭក​មក​ដល់​គ្នាឬអត់​?… នឹក​ឃើញ​កាល​លេង​ជាមួយ​គ្នា, ពេល​ទៅ​​រៀន​គួរ​បន្ថែម,​ គ្រា​ដែល​ប្រលង​ចូល​មហាវិទ្យាល័យ​តែមួយ​ជាមួយ​គ្នា​តែ​នៅដេប៉ាតេម៉ង់​ផ្សេងគ្នា​ និង​នឹក​ដល់​ពេល​​​ដែល​រតនា​មក​ប្រាប់គេ ​ឲ្យទៅ​ចូល​រួម​បុណ្យ​សព​យាយ​របស់​ខ្លួន​ ហើយ​ប្រាប់​ថា​នឹង​ផ្លាស់​ទៅនៅ​កំពង់​​ចាម​ជារៀង​រហូត…

រំពេ​ច​​នោះ ​គេស្រាប់​តែ​មាន​អារម្មណ៍​នឹក​ដល់​មិត្ត​ជិតស្និទ្ធ​ របស់​ខ្លួន​ខ្លាំង​ឡើង​ៗ​។ ក្រោយ​រៀន​ចប់​បាន​២ឆ្នាំ ក៏​មិន​ដែល​បាន​នៅ​ជិត​គ្នា​ទៀត​ដែរ គ្មាន​ឱកាស​នឹង​បាន​ទៅ    ភ្លក្ស​រស​ជាតិ​មី​ឆា​ផ្សារ​​អូរឫស្សី ​​​ដែល​ម្ចាស់​ខ្លួន​គេ​ធ្លាប់​ប្រាប់​ថា ចង់​ញ៉ាំ​ជាមួយ​គ្នាដូច​កាល​គ្រាមុន​ដែលឲ្យ​តែ​ចេញ​ពីរៀន​នាំ​គ្នា​ទៅញ៉ាំ​រាល់ៗ​ពេល។ រតនា​ធ្លាប់​ប្រាប់​ថា ញ៉ាំមី​ឆា​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់​បែប​នោះ  មា​នបរិយាកាស​ល្អ​ជាង​ទៅញ៉ាំ​ក្នុង​ហាង​ថ្លៃៗ ដែល​ស្អាត​តែ​ការ​រៀប​ចំ​ឯបរិយាកាស​បែរ​ជាស្អុះ​ស្អាប់​​ ​ ​គ្មាន​​ខ្យល់​ចេញ​ចូល​ ​ ​ ​និង​ទទួល​អារម្មណ៍ថា​   ថប់ៗមិន​ស្រឡះ​ក្នុង​ចិត្ត។

ក្រៅ​ពី​នោះ​​… វា​ជា​អារម្មណ៍​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ ដែលមិន​ដឹង​ថា​ចាប់​ផ្តើម​កើត​មាន​តាំងពីពេល​ណា​មក? អារម្មណ៍​នោះកប់​ទុក​នៅក្នុង​ចិត្តយូរ​មកហើយ ហើយ​​ក៏​មិន​ធ្លាប់​ល្បាយ​ចេញ​​មក​ក្រៅម្តង​ណា​ដែរ… ​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​ខ្វល់​ខ្វាយ​ចិត្ត​និង​កើត​ទុក្ខ​គ្រប់​ពេល​ដែល​មាន​​​នារីៗមក​និយាយលែបខាយ​ផ្តោះ​ផ្តងនឹង​​ខ្លួន​​​​  ហើយ​គេ​ក៏​ត្រូវ​ស៊ូទ្រាំ​បន្ត​ការ​រាប់​អាន​ ទាំង​ដែល​គេ​មិន​បាន​ពេញ​ចិត្ត​បន្តិច​សោះ និង​មាន​អារម្មណ៍ថា​​ស្មុគស្មាញ​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង​យ៉ាងខ្លាំង ព្រោះ​​មិន​ហ៊ាន​ក្នុង​ការ​មក​ទទួល​ស្គាល់​យក​ការ​ពិត​បែប​នេះ។​​

គិត​ចុះ​គិត​ឡើង​ គំនិត​ក៏​រត់​មក​ដល់ការ​សម្រេចចិត្តមួយ… ចុង​សប្តាហ៍​នេះ​នឹង​បើក​រថយន្ត​ទៅ​រក ទៅ​សារភាព​ឲ្យ​វា​ចប់​រឿង​ចប់​រ៉ាវ​ទៅ! តែ​រំពេច​នោះ​ទូរស័ព្ទ​ក៏​លាន់​ឡើង​។ វិបុល​លូក​ដៃ​ទៅចាប់​យក​ទូរស័ព្ទ​ពីហោប៉ៅ​ខោម​កទទួល… គ្រាន់​តែ​ឃើញ​លេខ​ទូរស័ព្ទ​នោះ បេះ​ដូង​របស់​គេ​ស្ទើរ​តែ​លោត​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ​ទ្រូងទៅហើយ។

«អាឡូ! ម៉េច​ក៏​បាត់​មុខ​មាត់​យូរ​ម្ល៉េះ?»

«អេ៎… លេខ​គ្នា​ក៏​មា​នដែរ​តើ! ចង់​និយាយ​ម៉េច​មិន​តេ​មក?»

«អឺ… ចុះ​យ៉ាង​ម៉េចក៏​តេ​មក​ពី​ព្រឹក​ម្ល៉េះ?»

«នេះ​ព្រឹកហ៎? មើល​នាឡិកា​មើល៍ ម៉ោង​ប៉ុន្មាន​ហើយ?»

«ក៏​ទើប​តែ​ម៉ោង​៨កន្លះ​នេះ​ឯង!»

«អើ… នៅខាង​គ្នា​ ពេល​ថ្មើរ​នេះ​គេ​ហៅ​ថ្ងៃ​ចាំង​គូទហើយ!»

«អឺៗ!!… ចាំង​គូទ​ក៏​ចាំង​គូទ ចុះ​តេ​មក​នេះ​មាន​ធុរៈអ្វីហ៎?»

«គ្មាន​រឿង​អីទេ… ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​សីល គ្នា​​ទើប​តែមក​ពី​ធ្វើបុណ្យ​ដាក់​បាត្រ​ឯវត្ត ហើយ​​កំពុង​ឲ្យ​បង​ប្អូន​ជូន​ទៅបេនឡាន!»​

«ស្អីគេ នេះ​ឯង​ចង់​ឡើងមក​ភ្នំ​ពេញ​ហ៎?»

វិបុល​និយាយ​ដោយ​សំឡេង​ភ្ញាក់​ផ្អើល កំពុង​តែ​គិតចង់​ទៅ​លេងគេ​​ល្មម​ ស្រាប់​តែ​ គេក៏​ត្រូវ​ឡើង​មក​ជួប​គេ​ដល់​ភ្នំ​ពេញ។

                «មែន​​ហើយ! គ្នា​មាន​ដំណឹង​ល្អ​ត្រូវ​ប្រាប់​ផង​ណ៎ា!»

          «ដំណឹង​ស្អី? ប្រាប់​ឥឡូវ​មក! ប្រាប់​មក! ប្រាប់មកៗៗៗ!!!»

                «សុំលាក់​ទុក​សិន…  ជួប​គ្នា​ល្ងាច​នេះ​នៅ​ផ្ទះ​អ៊ំ​របស់គ្នា​ណ៎ា!»

                សេវា​ក៏​ដាច់​ទៅ… កំលោះ​អង្គុយ​ថ្មឹងៗលើ​ពូក​​រថយន្ត​… ទោះបី​ជា​គេ​ខំ​បិទ​បាំង​អារម្មណ៍​ដូច​ដែល​ធ្លាប់​ធ្វើ​រហូត​មកជាង​១០ឆ្នាំ​ហើយក៏​ដោយ​​ ក៏​អារម្មណ៍​នោះ​មិន​ដែល​សាប​សូន្យ​ទៅ​ណា​ដែរ។​ វិបុល​ប្រឹម​ភ្នែក​បង្ហើរ​ស្នាម​ញញឹមដោយ​ពន្លឺភ្នែកស្រស់​ថ្លា ទោះ​បី​​ជា​ស្ទះ​ចរាចរណ៍​ប៉ុណ្ណា​ ក៏​គេ​លែង​រសាប់​រសល់ទៀត​ដែរ។

          ក្រោយ​ពី​ធ្វើ​ការ​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ វិបុល​ក៏​ប្រញាប់​បើក​រថយន្ត​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​។ មក​ដល់​ហើយ​ ក៏​ប្រញាប់​បើក​បន្ត​ទៅផ្ទះ​របស់​អ៊ំ​រតនាមួយ​រំពេច។

          «ហេតុ​អី​ក៏​ចេញ​ពី​ធ្វើ​ការ​ឆាប់​ម្ល៉េះ​ថ្ងៃ​នេះ​ ឮអ៊ំប្រុស​ប្រាប់​ថាការ​ងារ​​ឯង​ទាល់​តែ​ម៉ោង​៧,៨​យប់ឯណោះ​​ បាន​មក​ដល់​ផ្ទះ​ មិន​អ៊ីចឹង​ហ៎?»

          «ចុះ​ថ្ងៃ​នេះ​នរណា​ប្រាប់​ថា​ មាន​រឿងសំខាន់​ចង់​និយាយ​ប្រាប់​នោះ ទើប​ខំ​ប្រញាប់​មក​ ហើយ​នឹង​អាល​នាំ​ទៅប៉ាវ​មី​ឆា​នៅ​ផ្សារ​អូរឫស្សី?» វិបុល​និយា​យ​ហើយ​ក៏​អង្គុយ​ចុះ​ក្បែរ​ៗ​នឹងរតនា បន្ទាប់ពី​គេ​លើក​ដៃ​សំពះ​​គួរ​សម​ ជាមួយ​នឹង​បង​ប្អូន​របស់​មិត្ត​សម្លាញ់​ហើយ​។

          «ក៏​ល្អ​… តែ​ថា​ថ្ងៃ​នេះ​អាច​នឹង​មិន​បាន​ទៅ​​ផង​ក៏​មិន​ដឹង​ ព្រោះ​ត្រូវ​ប្រញាប់​ត្រឡប់​ទៅកំពង់​ចាម​វិញ​ផង​។​»

          «ឱះ! ចុះ​​ឯងមិន​ស្នាក់​​នៅ​ទីនេះ​មួយយប់​ពីរ​ទេ?»

          «ខ្ញុំ​ក៏​បាន​កក់សណ្ឋាគារ​រួច​រាល់​ហើយដែរ តែ​ថា​បើ​ការ​ងារ​រួច​រាល់ហើយ​​ ក៏​​ខ្ជិល​នឹង​នៅយូរ ណាមួយ​មិន​ចង់​ឲ្យ​អ៊ំ​ពិបាក​រឿង​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​ផង​!»

          «ចុះ​ឯង​មក​ដេក​ផ្ទះ​គ្នា​ក៏​បាន​តើ ម៉េច​ចាំ​បាច់​ទៅ​ចំណាយលុយ​ ដេក​សណ្ឋា​គារ​ថ្លៃៗ​ធ្វើ​អី?»

          «មិន​អី​ទេ ព្រោះ​មិន​ចង់​រំខាន​ គ្រាន់​តែ​មក​លេង​និង​មក​មាន​ធុរៈ​បន្តិច​បន្តួច​ រួច​រាល់​ក៏​ទៅវិញ​ហើយ!»

          រតនានិយាយប្រាប់​តាម​ត្រង់ ព្រោះ​គេ​គ្រាន់​តែ​មក​ដើម្បី​ចុះ​បញ្ជីឈ្មោះ​ ឲ្យ​អ៊ំ​ប្រុស​គេ​មើល​ថែ​រក្សា​ផ្ទះ​កេរ​​នោះជំនួស​តែ​ប៉ុណ្ណោះ មុន​នឹង​គេ​ចាក​ចេញ​ទៅ​បម្រើ​ការ​ងារ​នៅ​ខេត្ត​សៀមរាប។

«ចុះ​សណ្ឋាគារ​នៅ​ម្តុំ​ណា​ដែរ​? ចាំ​គ្នា​ជូនទៅ!»

«​នៅ​មិន​ឆ្ងាយ​ទេ ជិតៗ​នេះ​ឯង!»​

ហើយ​វិបុល​ក៏​ងាក​ទៅ​សន្ទនា​ ជាមួយនឹង​​សាច់​ញាតិ​របស់​រតនា មុន​នឹង​បបួល​មិត្ត​សម្លាញ់​​ទៅ​ញ៉ាំ​មីឆា។

«លោក​អ៊ំ!  ព្រឹក​ស្អែក​ក្មួយ​នឹង​​ទៅ​ចុះ​បញ្ជីថ្មី​ជូន​លោក​អ៊ំ​ហើយ មុន​នឹង​​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​​ សូម​ជួយ​ចុះ​ហត្ថលេខា​ទទួល​កម្មសិទ្ធិ​លើ​ឯកសារ​នោះ​ផង​។»

រតនា​និយាយ​ជាមួយ​អ៊ំ​ប្រុស​ ដែល​កំពុង​អង្គុយ​ទទួល​ទាន​តែ​នៅ​ក្បែរ​នោះ។

«ផ្ទះ​យាយ​នៅ​កំពង់​ចាម​នោះឬ?» អ៊ំគេ​សួរ។

«បាទ! …តែ​ថា​ ផ្ទះនេះ​នឹង​ទុក​ទំនេរ​ចោល​ទៀត​ហើយ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ប្រឡងជាប់​ជា​គ្រូពេទ្យ​បង្គោល​នៅសៀម​រាប។»

រតនា​និយាយ​ចប់ រាង​កាយ​របស់​វិបុល​ក៏​កន្រ្តាក់ឡើង​​​​ភ្លាមៗ ដោយ​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​។

«ទៅ​ប្រឡង​ពីអង្កាល់ហ៎ះ មិន​ឃើញ​មក​ប្រាប់​គ្នា​បន្តិច​សោះ!??» កូន​ប្រុស​ច្បង​របស់​ម្ចាស់​ផ្ទះ​សួរឡើង ដោយ​ត្រេក​អរ​​។

«ប្រឡង​កាល​ពី​ខែ​មុន​នេះឯង! ដំបូង​គិត​ថា​មិន​កើត​ការ​អី​ទេ តែ​ទី​បំផុត​ក៏​ប្រឡង​ជាប់។»

«ចុះបើ​អ៊ីចឹង​ នឹង​ទៅ​ស្នាក់​នៅ​ឯណាទៅ បើ​នៅ​សៀម​រាបគ្មាន​បង​ប្អូន​យើង នៅ​ទី​នោះ​ផង?» កូន​ប្រុស​បន្ទាប់​ដែល​ស្និទ្ធ​ស្នាល​នឹង​រតនា ព្រម​ទាំង​វិបុល​ជាង​គេ ក៏​​សួរ​ឡើង។

«ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​ស្នាក់​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ ឬ​បើ​មិន​អ៊ីចឹង​ក៏​ជួល​ផ្ទះ​នៅ​ដោយ​ខ្លួន​​ឯង​ ព្រោះ​នៅ​ទីនោះ ប្រាក់​ខែ​ក៏​គួរ​សម។»

«​មិន​បាន​ជួប​គ្នា​ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ មិន​ដឹង​សោះ​ថា ក្មួយ​អ៊ំ​ជិតក្លាយ​ជា​គ្រូពេទ្យ​​អ៊ីចឹង​សោះ! …មាន​អ្វី​ខ្លះ​ទៀត​ ដែល​អ៊ំ​មិន​បាន​ដឹងហ៎ះ?»

«ពេល​នេះ​ក្មួយ​រៀន​ចប់​ពេទ្យ​ឧត្តម​ហើយ និង​កំពុង​បន្ត​រៀន​យក​វេជ្ជ​បណ្ឌិត​ទៀត គិត​ថា​នឹង​ចុះ​​ធ្វើ​ការ​ងារ​បណ្តើរ​ៗ​សិនក៏​ល្អ​ ព្រោះ​បាន​បទ​ពិសោធន៍ជាក់​ស្តែង​​ច្រើន​ ដែល​អាច​ជួយ​ដល់​​ការ​រៀន​ផង​​។​»

សម្តី​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ អ៊ំ​ស្រី​របស់​រតនា ដែល​អង្គុយ​ធ្វើ​មុខ​ជិន​ឆ្អន់​យូរ​ហើយ​នោះ បាក់​មុខ​ ព្រោះ​កូន​ក្មួយ​​ម្នាក់​ទៀត ដែល​​គាត់​តែង​រំឭក​ឈ្មោះនិង​សរសើរ​មិន​ដាច់​ពី​មាត់​នោះ រៀន​ចប់​ត្រឹម​បរិញ្ញាប៉ុណ្ណោះ ហើយ​មិន​ព្រម​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ងារ​អីទេ  រហូត​ទាល់​តែ​ឪពុក​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​​ឲ្យ​ទៅ​ប្រឡងយក​មេធាវី ថែម​ទាំង​រៀន​ចប់​មក​ទាំង​ប្រផិត​ប្រផើយ​ទៀត ហើយ​ការ​ដែល​ជាប់​នោះ ក៏​ព្រោះ​មាន​ឪពុក​ជា​មេធាវី ​ដ៏​​មានកេរ្តិ៍​​ឈ្មោះម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ​ឯង។

ខុស​ប្លែក​ពី​កំលោះ​រតនា ដែល​មាន​ឪពុក​ត្រឹម​ជា​កូន​ឈ្នួលក្រុម​ហ៊ុន​ធម្មតាៗ​​ម្នាក់ តែ​ពេល​គាត់​ស្លាប់​ទៅ​ ពីរនាក់​ម្តាយ​កូន​ក៏​ក្លាយ​ជា​សេដ្ឋីមុខថ្មីភ្លាមៗ​ ព្រោះ​ឪពុក​របស់​គេ​ជួប​ប្រទះ​នឹង​ឧប្បត្តិហេតុ​រថយន្ត​បុក​ខ្ទេច​ខ្លួន​ ហើយ​ក៏​បានទទួល​ប្រាក់​សង​ពី​អ្នក​បង្ក​ហេតុ​, ប្រាក់​ធានា​ជីវិត​ពី​ក្រុម​ហ៊ុន, និង​ប្រាក់​​ការ​ពារ​ជីវិត​ ដែល​ឪពុក​គេ​ធ្វើ​ចោល​ជាមួយ​ក្រុម​ហ៊ុន​ធានា​រ៉ាប់​រង​ ជា​ច្រើន​លាន​ដុល្លា​ទៀត។

«អូហូ…! ពូកែ​យ៉ាងនេះ មិន​ដឹង​ថា​ជិត​រៀប​ការ​ ឬ​មាន​នារី​ណា​ក្នុង​ដួង​ចិត្ត​ហើយ​ឬនៅ?»

វិបុល​ស្តាប់​ហើយ ក៏​កាត់​ចង្វាក់សួរ។ ក្នុង​ចិត្ត​នឹកខ្លាច​ចម្លើយ​ ដែល​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​បេះដូង​ខ្លួន​ត្រូវ​​ខ្ទេច​ខ្ទាំ តែ​គេ​ក៏​ចង់ដឹង​។ ទោះ​បី​ជាមួយ​ខែ​ម្តង ​ដែល​គេ​បើក​ឡាន​ទៅលេង​​រតនា… ទោះជា​ទៅ​រាល់​ដង​ មិន​ឃើញ​មាន​នារី​ណាចូល​ទៅជិត​ដិត​ច្រើន​ ក្រៅ​ពី​អ៊ំ​ចាន់​​ដែល​ជា​មេផ្ទះនិង​ជា​ញាតិ​ដ៏​ជិត​ស្និទ្ធ​របស់​រតនាក៏​ដោយ តែ​គេ​ក៏​នៅ​តែ​ចង់​ដឹង​ថា​ មនុស្ស​ដែល​ខ្លួន​​ស្រឡាញ់ មាន​គូកំណាន់​​នៅ​ក្នុងបេះដូង​ហើយ​ឬនៅ។

នៅ​មាន​ត…

Read Full Post »