Feeds:
ប្រកាស
មតិ

Archive for ខែមករា, 2010

លុបចេញហើយ!!!

មានត…

Read Full Post »

លុបចេញហើយ!!!

Read Full Post »

លុបចេញហើយ!!!

Read Full Post »

លុបចេញហើយ!!!

Read Full Post »

Hotguy សរសេរ

«សុំទោសអូន បងបានប្រាប់វុធថាបងនឹងទៅភ្លាម ស្អែកបងនឹងត្រឡប់មកវិញ។ អូន​ឲ្យកូនញ៉ាំទឹកដោះគោផង… មិញបងមិនទាន់បានឆុងឲ្យវាទេ។»

រាជងាកទាញដៃចេញពីវត្តី នាងឈរស្ដូកស្ដឹងមើលប្ដីបាត់ស្រមោល ទឹកភ្នែកចេះតែហូរលើផែនថ្ពាល់ឥតដាច់។ តូច​តន់​លុតជង្គង់ចុះក្បែរជើងគ្រែយំម្នាក់ឯង។

…វុធគេងក្បែរឱបរាជយ៉ាងខ្វិត ច្រមុះរំកិលចុះឡើងលើស្បែករបស់រាជ ហាក់ដូចជាចង់រក្សាក្លិន​​ស្នេហ៍ទុក​មិន​ឲ្យ​ឃ្លាត​បង់។ រាជមើលមុខវុធទាំងភាពងឿងឆ្ងល់។

«ថ្ងៃនេះអូនឯងប្លែកណាស់ មានរឿងអីកើតឡើងមែនទេ?»

«…គ្មានរឿងអី​ទេ គ្រាន់តែមិនដឹងជាយ៉ាង​ម៉េច អូនចង់នៅក្បែរបងយប់នេះ។»

រាជសម្លឹង​មុខវុធស្ទើរលេប។ កំលោះ​ថើបត្របកភ្នែករបស់វុធរួចឱបវុធគេង។ វុធនៅក្នុងរង្វង់ដៃរាជសញ្ជឹងគិត…

…ពន្លឺថ្ងៃពេលព្រឹកបានទម្លុះ​កាត់បង្អួច រាជភ្ញាក់ពីដំណេក គេ​ឆ្ងល់ព្រោះមិនឃើញវុធនៅក្បែរដូចសព្វដង។ អ្នក​​ប្រុស​ស្មានតែវុធទៅទិញអាហារពេលព្រឹក។ រាជក្រោកឡើងស៊កអាវចូល ក្រដាសមួយសន្លឹកស្រាប់តែជ្រុះចេញពីហោប៉ៅមក បុរស​ឆ្ងល់ម្ដងទៀតរើសយកមកអានរួចស្រឡាំងកាំង។

«ខ្ញុំនឹងឃ្លាតពីបងមួយរយៈ កុំស្វែងរកខ្ញុំអី! ​ខ្ញុំចង់នៅម្នាក់ឯងរិគិតពីអ្វីៗដែលបានកន្លងផុតទៅ។ អូនស្រលាញ់បង!»

រំពេចនោះរាជឆក់យកទូរស័ពមកcallទៅវុធ។​ វុធពេលនេះកំពុងតែនៅព្រលានយន្តហោះត្រៀម​​​​​​​​​ទៅសិង្ហបុរី។

«Ring… Ring… Ring…»

«…អាឡូ!»

«វុធធ្វើអីហ្នឹង? ហេតុអីបានជាទុកក្រដាសបែបនេះឲ្យបង? មានរឿងអីអូនឯងមិនអាចប្រាប់បងឬ? ឥឡូវអូននៅឯណា?»

«ខ្ញុំនៅព្រលាន ខ្ញុំនឹងទៅនៅសិង្ហបុរីជាមួយពូមីងខ្ញុំមួយរយៈ។»

«អូនឯងនៅទីនោះហើយកុំទៅណា ចាំយើងជួបគ្នាហើយសឹមគិតទៀត!»

«…មិនបាច់ទេ​ បងមិនចាំបាច់… ទីត… ទីត… ទីត…»

រាជរត់ចេញពីសណ្ធាគារ ហៅម៉ូតូឌុបជិះទៅអាកាសយានដ្ឋានអន្តរជាតិភ្នំពេញ។ គេ​រត់ដូចមនុស្សឆ្កួត មិនខ្វល់ពីអ្វីកើតឡើងជុំវិញខ្លួននោះទេ។

«Ring… Ring… Ring…»

«អាឡូ!…»

«បងមកដល់ហើយ អូនឯងនៅឯណា?»

រាជនិយាយទូរស័ព្ទ​បណ្ដើរ ខំដើររកវុធបណ្ដើរ តែវុធបានចូលក្នុងបន្ទប់ check-in រួចហើយតែគេ​​នៅមិនទាន់បានឡើងទៅជាន់លើមួយទៀតទេ ព្រោះខ្លួនគេ​ក៏ចង់ឃើញរាជម្ដងទៀតមុនចាកចេញ​។ វុធបានមើលឃើញរាជកំពុងឆ្លេឆ្លានៅខាងក្រៅ។

«បងមិនបាច់ខំប្រឹងរកខ្ញុំទេ ខ្ញុំមិនជួបបងទេ!»

«សូមអូនឲ្យបងដឹងមូលហេតុនៃការចាកចេញនេះ បងពិតជាមិនយល់ទាល់តែសោះ!»

«…បងរាជ!​ខ្ញុំបានគិតច្បាស់លាស់ហើយ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តថាត្រូវតែធ្វើដូច្នេះ​!»

«តែអូនឯងគិតពីរឿងអី? តើបងបានធ្វើអីឲ្យអូនមិនសប្បាយចិត្ត?»

«បងស្ដាប់ខ្ញុំ! ពេលដែលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមប្រលូកក្នុងសង្គមនេះ ខ្ញុំទទួលការឈឺចាប់យ៉ាងច្រើនតែព្រហ្មលិខិតបានបណ្ដាលឲ្យខ្ញុំស្គាល់បង… បងបានផ្ដល់ឲ្យខ្ញុំនូវសុភមង្គលពិតប្រាកដ និង ធ្វើឲ្យជីវិតរបស់​ខ្ញុំមានន័យខ្លាំងណាស់។ ស្នេហារបស់បងចំពោះខ្ញុំគឺជារបស់មានតម្លៃ​បំផុត។»

«បើអ៊ីចឹង​ម៉េចបានអូនចង់ទៅចោលបង?»

«ខ្ញុំបានរស់នៅយ៉ាងសប្បាយចិត្ត និង ធ្លាប់គិតថាអ្វីៗនឹងបានប្រសើរ… តែខ្ញុំច្រឡំហើយ ពួកយើងទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែច្រឡំ! គ្មានទេសេចក្ដីសុខសម្រាប់​យើង ព្រោះយើងជាGay! ស្នេហារបស់យើង​ទាំងពីរក៏ជាដើមហេតុនៃការឈឺចាប់ សម្រាប់​មនុស្សបីនាក់ បងឯង បងវត្តី​ ហើយនិងខ្ញុំ។»

«តែអ្វីៗនៅokតើ ពួកយើងនៅមានសេចក្ដីសុខតើ!»

«វាពិតជាសេចក្ដីសុខទេបង? ខ្ញុំធ្លាប់គិតថាស្នេហារបស់យើងប្រពៃណាស់ តែម្ដងទៀតខ្ញុំបានច្រឡំព្រោះចំពោះសង្គមនេះ ចំពោះជីវិតដែលពួកយើងកំពុងពើបប្រទះគឺជាកំហុសឆ្គងមួយ។ វាជាការមិនត្រឹមត្រូវសម្រាប់​បងឯង បងវត្តី ហើយនិងខ្ញុំដែលពួកយើងអាត្មានិយមនឹងសេចក្ដីស្នេហារបស់ខ្លួន ការពារស្នេហារបស់ខ្លួនហួសហេតុធ្វើឲ្យវាដើរខុសផ្លូវ។ ព្រោះតែការចង់បានសម្រេច​នូវបំណង​ផ្ទាល់ខ្លួន​ទើបបងនិងបងវត្តីយកគ្នា នោះគឺជាកំហុសមួយរុញច្រានពួកយើងជួបនឹងការឈឺចាប់នេះ វាកាន់​តែធ្ងន់ធ្ងរឡើងៗដល់ថ្ងៃមួយវាសឹងតែដោះមិនចេញ។ ៣នាក់យើងស្មានតែទទួលយកបាននូវជីវិតបែបនោះ ប៉ុន្តែពេលដែលយើងរកឃើញថា វាមិនងាយដូចការដែលបានគិតនោះ គឺវាបានហួសពេលទៅ   ហើយ។ បងវត្តីស្រលាញ់បង​ តែបងមិនស្រលាញ់គាត់ នោះគឺជាការឈឺចាប់ឥតស្រាកស្រាន្ត​ដែលភរិយា​ និង ម្តាយម្នាក់ត្រូវទទួលយក។ បងឯងអាត្មានិយមណាស់ ដែលមិនអាចចែករំលែកសូម្បី​តែសេចក្ដី​ស្នេហាដ៏តិចតួចសម្រាប់​គ្រួសារ។»

«កុំនិយាយអ៊ីចឹង!​ បងនឹងcareវត្តី ហើយនិងសិលាឲ្យបានច្រើនជាងនេះ។ អូនកុំគិតច្រើនពេក!»

«បងគ្រាន់តែcare តែបងមិនស្រលាញ់ពិតប្រាកដនោះទេ។ បងរាជ… ឥឡូវនេះបងមានគ្រួសារ បងត្រូវធ្វើអ្វីៗឲ្យ​អស់ពីចិត្តដើម្បីគ្រួសារបង។ កុំអាត្មានិយមគិតតែពីផលប្រយោជន៍​ខ្លួនឯងនោះ! ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំត្រូវតែឃ្លាតពីបង ដើម្បីឲ្យបងអាចផ្ដល់នូវអ្វីៗទាំងអស់ជារបស់បងសម្រាប់​គ្រួសារ ដែលពួកគាត់ជាមនុស្សដែលកំពុងតែត្រូវការបងជាទីបំផុត។»

«អ៊ីចឹងអូនមិនគិតដល់បងទេឬ? អូនមិនចង់ឲ្យបងបានសុភមង្គល? បងគ្មានថ្ងៃមានសេចក្ដីសុខទេ ដរាបណាអូនឃ្លាតពីបងនោះ! កុំធ្វើអ៊ីចឹងអីណា!»

«មិនអាចទេបង! អូនស្រលាញ់បង ហើយអូនដឹងថាបងក៏អ៊ីចឹងដែរ។​ តែយើងត្រូវបង្ខំចិត្តធ្វើដូច្នេះ។ ពួកយើងមិនអាចមានសុភមង្គលពិតប្រាកដ រស់នៅត្រូវគិតដល់មនុស្សជុំវិញខ្លួន!»

«ហេតុអីពួកយើងមិនអាចមានសុភមង្គលពិតប្រាកដ? ពួកយើងរស់នៅដោយមានសេចក្ដីសុខហើយតើ!»

«សុភមង្គលពិតប្រាកដគ្មានទេការថ្នាំងថ្នាក់ ប្រចណ្ឌ​ ឬឈឺចិត្ត។ សេចក្ដីសុខរបស់យើងតែជាគំនរទុក្ខអ្នក​ដទៃមិនអាចរាប់ជាសុភមង្គលពិតប្រាកដបានឡើយ!»

«នឹងមានដំណោះស្រាយ! កុំទុទិដ្ឋិនិយមអីអូន ជឿបងចុះ!»

«ដំណោះស្រាយណាក៏សំដៅទៅរកភាពទាល់ច្រក និងការឈឺចាប់តែប៉ុណ្ណោះ។ វាគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់​យើងទាំង៣នាក់! ពួកយើងគ្មានទេឱកាសដើម្បីស្រាយចំណងនេះ។ ដោយសារ…»

«ដោយសារពួកយើងជាGay ឬ?»

«ពិតមែន… ព្រោះយើងជាGay គ្មានទេច្រកចេញសម្រាប់មនុស្សដូចពួកយើង…អូនសុំទោស! ក្នុងកាលៈទេសៈ​នេះ អូនត្រូវតែរំដោះខ្លួនឯង ហើយក៏ជួយបងនិងបងវត្តី រកបានច្រកចេញពីភាពទាល់​
​​​​ច្រកនេះ។ បងត្រូវតែមើលថែបងវត្តីឲ្យបានល្អ… ព្រមទាំងសិលាផង ដើម្បីពេលវាធំឡើងក្លាយ​ជា​
​​មនុស្ស​ប្រុសពេញ​លក្ខណៈ មានសុភមង្គលពិតប្រាកដ ជៀសវាងដូចឪពុករបស់វា កុំឲ្យប្រវត្តិសាស្រ្តផ្ដើមត្រឡប់មកវិញទៀត។»

«កុំទៅណាចោលបងវុធ! កុំធ្វើដូច្នេះដាក់បង!»

«…សូមទោសបង ដល់ម៉ោងboardingហើយ ខ្ញុំ​ត្រូវទៅហើយ។ មិនបាច់ខំប្រឹងរកខ្ញុំទេ ពួកយើងនឹងឈឺចាប់ តែវានឹងកន្លងផុតទៅ ហើយអ្វីៗនឹងរៀបរយ។ លាហើយ!»

«វុធកុំទៅ ៗ!… ទីត… ទីត… ទីត…»

វុធបិទទូរស័ព្ទ​យំមើលទៅរាជ។ រាជយំបណ្តើរ​ ខំអើតមើលរកវុធក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់បណ្ដើរ។ ពេល វុធ​ឡើងជណ្ដើរយន្ដឆ្ពោះទៅជាន់ទី១ ​ឃើញទិដ្ឋ​ភាពខាងក្រៅបែបនោះ គេ​ចង់រត់ទៅរករាជតែមិនអាចទេ! ពេលនោះរាជចាប់ផ្ដើមឃើញវុធ តែគេ​មិនអាចស្ទុះរត់តាមបានទេ ក្រៅតែពីឈរសម្លឹង​មើលនិងបង្ហូរទឹកភ្នែកតែប៉ុណ្ណោះ។ វុធឡើងយន្ដហោះហើយក៏ដោះស៊ីមទូរស័ព្ទ​ចោល។

«អ្វីៗនឹងបានប្រសើរ! បងនឹងយល់ហេតុអីបានអូនធ្វើដូចនេះនៅថ្ងៃណាមួយ!»

វេលាថ្ងៃត្រង់ រាជបើកទ្វារដើរចូលផ្ទះទាំងល្វើយ។ គេអង្គុយចុះបានមួយស្របក់ធំទើបចាប់អារម្មណ៍​ថាបាត់វត្តី ព្រមទាំងកូនទៀត។ កំលោះ​ដើររកជុំវិញ ក្នុងផ្ទះបាយអាហារថ្ងៃត្រង់លើតុបានរៀបស្រេចសម្រាប់​រាជ តែនៅមិនឃើញវត្តី ស្រាប់តែរាជប្រទះឃើញក្រដាស១សន្លឹក គាបក្រោមចានបាយ​។

«បងរាជអូនបានគិតច្រើនលើកច្រើនសាហើយ វាលំបាកណាស់សម្រាប់អូនដែលត្រូវសរសេរនូវពាក្យពេចន៍​ទាំង​នេះដល់បង។ អូនមានសេចក្ដីសុខណាស់ពេលដែលបាននៅក្បែរបង បានទទួលការយកចិត្តទុកដាក់និង ថែរក្សាពីបង។ តែអូនគ្មានទេសុភមង្គល ព្រោះបងមិនបានចែករំលែកនូវចំណែកណាមួយនៃបេះដូងសម្រាប់អូនឡើយ។ អូនធ្លាប់សង្ឃឹមថាពេលវេលានឹងជួយអូនឈានចូល ក្នុង​​ចិត្តរបស់បង។ ពេលមានសិលាសេចក្ដីសង្ឃឹមនោះបានទ្វេដង តែចុងក្រោយអូនទទួលស្គាល់ថានោះជារឿងទៅមិនរួច។ អូនតែងតែច្រណែននឹងស្នេហារបស់បងសម្រាប់វុធ រូបវុធសណ្ឋិតក្នុងដួងចិត្តបងគ្រប់ពេលវេលា។ អូនតែងតែប្រាប់ខ្លួនឯងថាស្នេហាGayមិនស្ថិតស្ថេរទេ តែបងបានស្ដែងឲ្យអូនឃើញច្បាស់ថាការគិតនោះគឺខុសទាំងស្រុង។ ទោះចិត្តមិនចង់ តែអូនពិតជាទទួលស្គាល់ថាស្នេហារបស់អ្នកទាំងពីរពិតជាខ្លាំងក្លា និង ប្តូរផ្តាច់ណាស់! ដល់ថ្នាក់គ្មានទេឱកាស​សម្រាប់អូនជ្រៀតចូលនោះ។ សោកស្ដាយក្រៃដែលស្នេហានោះបានធ្វើឲ្យពួកយើងឈឺចាប់ អូនអាណិតអ្នកទាំងពីរដែលមិនបានរស់នៅជាមួយគ្នាពេញលក្ខណៈ តែអូនក៏អាណិតខ្លួនឯងផងដែរដែលបានស្រលាញ់Gay ទន្ទឹងការរស់នៅប្រកបដោយសុភមង្គលមួយដែលអូនគិតថានឹងបាន។ អូនគិតថាគ្មានជម្រើសណាក្រៅពីម្នាក់ក្នុងចំណោម​​ពួកយើងត្រូវចាកចេញ ដើម្បីអ្វីៗបានប្រសើរឡើងនោះទេ ហើយអ្នកនោះគ្មានពីណាក្រៅពីអូននេះឡើយ។ អូនបានទិញសំបុត្រយន្ដហោះតាំងពីសប្ដាហ៍មុនម្ល៉េះតែនៅរារែកនៅសង្ឃឹមក្រែងមានហេតុផលខ្លះដែលអាចនៅវិញបាន។ តែម្សិលមិញពេលអូនអង្វរបងឲ្យនៅវិញ បងបានជ្រើសរើសយកវុធដូច្នេះអូនដឹងខ្លួនឯងថាគ្មានហេតុផលអីដែលត្រូវនៅវិញឡើយ។ វុធនិយាយត្រូវណាស់ ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់គឺត្រូវធ្វើឲ្យគេមានសុភមង្គល ដូច្នេះអូនចង់ឲ្យបងមានសុភមង្គលនោះ អូនមិនចង់ស្រលាញ់ តែបែរជាឈឺចាប់គ្រប់ពេលវេលា ព្រោះតែសេចក្ដីស្រលាញ់របស់ខ្លួនតទៅទៀតទេ អូនត្រូវតែរកច្រកចេញសម្រាប់ខ្លួនឯង អូននឹងនាំសិលាទៅអាមេរិកនៅជាមួយម៉ាក់មួយរយៈ។ បងក៏ត្រូវរំដោះខ្លួនឯងដែរ មិនចាំបាច់ខ្លាចចិត្តអូនទេ។ រស់នៅតាមធាតុពិតរបស់ខ្លួនដូចពីមុន កុំរស់ក្នុងឆាកល្ខោននេះទៀត! ពេលបងអាននូវលិខិតមួយនេះ ប្រហែលជាអូនឡើងយន្ដហោះហើយ។ អូនសង្ឃឹមថាបងនិងវុធបានសេចក្ដីសុខ សុភមង្គល​​​ អូនពិតជារំពឹងដូច្នេះមែន បានដូច្នោះទើបអូនបានធូរស្បើយក្នុងចិត្ត។ មិនចាំបាច់ស្វែងរកអូនទេ បើមានឱកាសអូននឹងនាំកូនមកលេងបង។វត្តី»

…រាជអានសំបុត្រដោយផ្អែកនឹងជញ្ជាំង គេ​អានដូចមនុស្សគ្មានព្រលឹងក្នុងខ្លួន រួចសើចម្នាក់ឯងដូចមនុស្សឆ្កួត ទីបំផុតយំ… យំដូចកូនក្មេង។ ពេលនេះរាជគ្មានសល់អ្វីទាំងអស់ គ្មានគ្រួសារ គ្មានស្នេហា។ អ្វីៗបានរលាយផុតទៅព្រោះតែកំហុសរបស់គេ​ នាំមកនូវលទ្ធផលមួយដែលមិនអាចកែប្រែ និងយកវិញបាន។ នេះគឺអ្វីដែលរាជត្រូវទទួល គេ​គួរតែដឹងថាមិនអាចមានទេសុភមង្គលដែលតាមពិតវាគ្មានសិទ្ធិនិងចាប់កំណើតមក!

END

Read Full Post »

លុបចេញហើយ!

Read Full Post »

Hotguy សរសេរ

«…ហេតុអីបានបងសំណូមពរខ្ញុំ… រឿងហ្នឹងទៅវិញ?»

«…បងដឹងថានិយាយរឿងនេះចេញវាមិនសមទេ… តែបងត្រូវតែនិយាយព្រោះបង…»

«…?»

«…ថ្ងៃដែលបងសម្រេច​ចិត្ត​​រៀប​ការជាមួយបងរាជ បងគិតត្រឹមតែធ្វើយ៉ាងណាឲ្យបាននៅក្បែរគាត់ហើយបងនឹងបានសេចក្ដីស្រលាញ់ពីគាត់ពុំខាន។ ពេលនោះបងគ្មានអារម្មណ៍​ច្រណែនទេបើទោះ​​​​​ជាដឹងថាគាត់ស្រលាញ់វុធឯង ព្រោះបងគិតថាស្នេហារបស់Gayមិនគង់វង្ស​ឡើយ។ បន្ទាប់មករូប​គាត់ក៏ក្លាយជា​របស់បង តែបានត្រឹមតែសម្ប​កខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ រាជពេលណាក៏គិតដល់វុធឯងដែរ បើទោះជាគាត់នៅតែមិនភ្លេចថែរក្សាបង តែនោះគ្មានតម្លៃ​​ទេ វាហាក់ដូចជាឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នាណាស់ បងបាន​ខំជ្រកក្នុងបេះដូងគាត់សូមតែមួយជ្រុងតូច តែវានៅតែទៅមិនរួចដដែល។ សូម្បី​​តែក្រោយពេលមានសិលាហើយ បើទោះគាត់ចំណាយពេលច្រើនជាងមុននៅក្បែរបង តែបងនៅតែមានអារម្មណ៍​ថាកាន់តែឃ្លាតឆ្ងាយទៅៗ បងពិបាកចិត្តនិងឈឺចាប់ណាស់ បងគឺជាស្រ្តីម្នាក់ បងក៏ចេះប្រចណ្ឌ​ដែរ។ ទោះជាដឹងមុនហើយថាអ្វីៗនឹងក្លាយជាយ៉ាងនេះ តែគ្រប់ពេលដែលបងបានឃើញគាត់ទៅរកវុធ បងច្រណែននិងអស់សង្ឃឹមមែនទែន។ បងប្រចណ្ឌនឹងវុធ… បងទ្រាំលែងបានហើយ! សូមមេត្តាប្រគល់បង​រាជឲ្យបងវិញ សូមវុធអាណិតដល់បងផង ពិសេសគឺសិលាដោយជួយពួកបងឲ្យក្លាយជាគ្រួសារពេញ​លក្ខណៈ​នឹងគេ។ បងមិនអាចរស់នៅដូច្នេះទៀតទេ បងទ្រាំតទៅទៀតលែងបានហើយ…»

«…ម៉េចបងឯងមានគំនិតអាត្មានិយមដូច្នេះទៅវិញ?»

វត្តីយំខ្សឹកខ្សួល វុធទម្លាក់​កែវទឹកលើតុទាំងកំហឹងរួចស្រែកឡើង។ មនុស្សម្នានៅទីនោះងាកមកមើលគ្រប់ៗគ្នា។ វត្តីមើលមុខវុធទាំងស្រឡាំង​កាំង។

«…បងឯងស្មានតែខ្ញុំ​រស់នៅរាល់ថ្ងៃបែបនេះសប្បាយ​ចិត្តណាស់ឬ? ខ្ញុំ​ក៏មិនខុសពីបងឯងដែរ ខ្ញុំ​ប្រចណ្ឌ! ខ្ញុំ​ឈឺចាប់! ឯកោ! និងពេលខ្លះអស់សង្ឃឹមក្នុងជីវិត តែខ្ញុំ​ខំពុះពារដោយមានជំនឿលើស្នេហារបស់ខ្លួន។​ ខ្ញុំ​ក៏ប្រាថ្នាឲ្យបងឯងចាកចេញពីជីវិតគាត់ ដើម្បីឲ្យយើងទាំងពីរនាក់អាចនៅជាមួយគ្នាបាន តែខ្ញុំ​មិនអាចធ្វើ​បាន​ទេ… ខ្ញុំ​សុខចិត្តនៅ​ដូច្នេះព្រោះតែខ្ញុំ​ចង់ឲ្យបងរាជបានសប្បាយចិត្ត! គាត់ជាមនុស្សឈឺចាប់បំផុតក្នុងចំណោម៣នាក់យើង។ បងឯងហើយនិងខ្ញុំ​បានត្រឹមតែផ្ដល់សំពាធឲ្យគាត់ប៉ុណ្ណោះ… បងឯងបានជ្រើសរើសផ្លូវរបស់ខ្លួនដូច្នេះត្រូវតែទទួលយកវា ហេតុអីមិនបន្តទៅមុខបែរជាអង្វរករខ្ញុំ​ទៅវិញ? មែនហើយ! ប្រហែលជាពួកយើងគិតខុស ដែលបានជ្រើសរើសនូវផ្លូវមួយនេះ ដើម្បីបានលទ្ធផល​ទៅជាបែបនេះវិញ។ ពួកខ្ញុំ​ជា Gay ពួកខ្ញុំ​ក៏ជាមនុស្សដែរ! ពួកខ្ញុំ​ក៏មានសេចក្ដីស្នេហា ហើយទាំងនោះមិនមែនជាកំហុសរបស់ពួកខ្ញុំ​ទេ! គឺសង្គមនេះទេដែលជំរុញឲ្យបងរាជ បងឯង​ហើយនិងខ្ញុំ​គា្មនជម្រើស​បែបនេះ។ វាខុសឬ​… ដែលពួកខ្ញុំ​ស្រលាញ់គ្នា? ឬ​មួយគ្រាន់តែពួកខ្ញុំ​ជាGay អ៊ីចឹង​ហើយ​ស្នេហាគ្មានតម្លៃ? ឬ​គ្រាន់តែដោយសារ​បងឯងគិតថាស្នេហាGay គ្មានពិតប្រាកដបានបងបែរជាសំណូ​មពរឲ្យខ្ញុំ​បែកពីគាត់? ដើម្បីថែរក្សាស្នេហាផ្ទាល់ខ្លួន យើងបានរុញច្រានខ្លួនឯងដល់ផ្លូវទាល់ច្រកនេះ។ ​បងមាន​ដឹងថា តើវាឈឺចាប់យ៉ាងណាទេ ពេលដែលមិនបានរស់នៅតាមធាតុពិតរបស់ខ្លួន? ខ្ញុំ​អាចចាកចេញពីគាត់បាន តែបងប្រាកដហើយថាបងនឹងបានសុភមង្គល? បងរាជនឹងសប្បាយចិត្ត? ឬ​មួយក៏នៅ​បន្តវិលវល់​ដោយមិនអាចរកច្រកចេញបាន ពីអ្វីដែលយើងបានសាង ព្រោះតែចង់គេចពីធាតុពិតរបស់​ខ្លួន?»

«…វុធ… បង…»

«…ព្រោះតែពួកខ្ញុំ​ជាGay បានជាស្នេហារបស់ពួកខ្ញុំ​គ្មានតម្លៃ​ត្រូវទេ? មិនសមនឹងទទួលបានសុភមង្គលបរិបូរណ៍​ ហើយទីបំផុតត្រូវទទួលនូវការឈឺចាប់ ពេលដែលខំប្រឹងការពារវានិងគេចវេសពីសង្គមដ៏ឃោរឃៅមួយនេះ ត្រូវទេបងវត្តី?»

«…បងគ្មានចិត្តអ៊ីចឹង​ទេ…ឲ្យបងសូមទោសវុធ…»

វុធនិយាយបណ្ដើរយំបណ្ដើរ។ វត្តីក៏ឈ្ងោកមុខយំដែរ។ វុធក្រោកឈរហើយរត់ចេញបាត់។ មនុស្ស​ម្នានាំគ្នាខ្សឹបខ្សៀវគ្នា។ វត្តីអង្គុយសញ្ជឹង​គិតម្នាក់ឯង ដោយមិនអើពើនឹងមនុស្សជុំវិញខ្លួនឡើយ​…

ពេលវត្តីឈានជើងចូលផ្ទះ រាជកំពុងតែប្រឡែងលេងនិងអាល្អិតសិលា។ រាជបែរមកញញឹមដាក់នាង។ នាងប្រែមុខញញឹមតបវិញទាំងបង្ខំ ហើយសំដៅចូលបន្ទប់តែម្ដង បិទទ្វាររួចក៏ទ្រោបយំលើគ្រែ។

«…យប់នេះបងមករកខ្ញុំ​បានទេ?​ … ខ្ញុំ​នឹកបងណាស់!»

«យប់ស្អែកបានអត់? តិចទៀតបងត្រូវជូនវត្តីមានធុរៈខាងក្រៅបន្តិច!»

«ទេ!… ខ្ញុំ​ពិតជាចង់នៅក្បែរបងថ្ងៃនេះ កុំពន្យាអី តែថ្ងៃនេះទេ ខ្ញុំ​សូមអង្វរ…»

«…ok បងនឹងទៅភ្លាម។»

វុធcallមក​រាជ វត្តីកំពុងតែបត់ខោអាវដាក់ចូលទូ ស្ដាប់ឮល្ហៀងៗការសន្ទនារបស់អ្នក​ទាំងពីរ។ ថ្ងៃនេះវត្តីពឹងរាជជូនទៅទិញអីវ៉ាន់ នាងចង់ចេញទៅក្រៅជាមួយប្ដី ព្រោះគេទាំងពីរខានដើរជាមួយគ្នាយូរហើយ។ រាជទម្លាក់​ទូរស័ព្វចុះ វត្តីដើរមកសួនាំ។

«មានរឿងអីនឹងបង?»

«វុធសុំជួបបង ប្រហែលជាមានរឿងអីសំខាន់ហើយ ស្ដាប់សំឡេងវុធប្លែកណាស់។ ប្រហែលជាបងមិនបានជូនអូនទៅទិញអីវ៉ាន់បានទេថ្ងៃនេះ ចាំស្អែកណា!»

រាជនិយាយបណ្ដើរពាក់អាវបណ្ដើរ។ វត្តីអង្គុយចុះលើគ្រែស្រពាប់ស្រពោន។ រាជដើរជិតដល់មាត់ទ្វារស្រាប់តែវត្តីទាញដៃរាជមកវិញ។

«ថ្ងៃនេះ… សូមបងកុំទៅរកវុធបានទេ?»

រាជងឿងឆ្ងល់។

«អូនសូមអង្វរ!​ តែម្ដងនេះទេ…»

To be continued…

Read Full Post »

Older Posts »