Feeds:
ប្រកាស
មតិ

Archive for ខែ​មីនា, 2010

 

ចង់​ស្គាល់​ខ្ញុំ​យូរ​ហើយ​មែន​ទេ?… នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ អ្នក​នឹង​បាន​ស្គាល់!

Read Full Post »

ចង់​ប្រាប់​​ប្រាប់​គ្រប់​គ្នា​ឲ្យ​ជ្រាប​ថា សួនសុបិនមិនមែនជាប្លក់សម្រាប់តែហ្គេយ៍ តែ​​ជារបស់ឡេស្សបៀនផង

ឆាប់​ៗ​នេះ… រឿងរ៉ាវស្នេហារបស់ស្រីស្រលាញ់ស្រី, ឡេស្សបៀន Girl’s Love!

Read Full Post »

អរុណោទ័យ(៣)

[បែក​គ្នា​យូរ​ហើយ​សម្រាប់​រឿង​នេះ… រំឭក​ឈ្មោះ​តួ៖ ឫទ្ធិសាល, និវឌ្ឍន៍,ឯក]

ស្នាម​ខាំ​ញេញ​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ក​យើង​ទាំង​ពីរ បាន​ក្លាយ​ជា​​រឿង​រ៉ាវ​និយាយ​ល្បី​ត​គ្នា​នៅ​ក្នុង​​ក្រុម​មិត្ត​ភក្តិ​​រៀន​ជាមួយ​គ្នា។ ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​​ដើរ​​ប៉ាំង​ខ្ញើចៗ(ឈឺ​ត្រង់​នោះមិន​ទាន់​បាត់​ផង) ឯ​និវឌ្ឍន៍​ក៏​ដើរ​ទ្រេត​​​ទ្រោតហាក់​ដូច​ជានៅ​ឈឺដូច​គ្នា​តែ​​ខំ​អត់​ទ្រាំ​​។ មាន​មិត្ត​ភក្តិ​នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន ​លេង​ចាប់​គូទ​វា ហើយ​​វា​ក៏​ភ្ញាក់​ឈឺ​ធ្វើ​មុខ​ជីប​អូចៗ មិត្ត​ភក្តិ​ក៏​នាំ​គ្នា​សង្ស័យ​ថាយើង​ទាំង​ពីរ​នាក់ ​ក្លាយ​ជា​ប្តី​ប្រពន្ធ​គ្នារួច​​ទៅ​ហើយ។ ល្អ​ហើយ​ដែល​ឯក​មិន​ឆ្កួត​តាម​ពួក​នោះ​ម្នាក់​ទៀត ព្រោះ​វា​ធំ​ដឹង​ក្តី​ឡើង​ជា​សត្វ​ក្របី​​គ្មានដឹង​ខ្យល់​អី​ទេ ឃើញ​ស្នាម​ក្រហម​ជាំៗ​នៅ​នឹង​ក​ហើយ ក៏​មិន​ដឹង​ទៀត​ថា​ជា​ស្នាម​អី(អាឯក​វា​ជា​បុរស​ពិត​​ពេញ​ទាំង​១០០ហើយ ​វា​ជា​អ្នក​រៀន ​រឿង​ផ្សេង​ក្រៅ​ពី​រៀន​វា​ល្ងង់​ណាស់)។

រយៈ​ពេល​៤-៥ថ្ងៃ​ក្រោយ​ពី​មាន​អីៗ​នឹង​គ្នា​ ខ្ញុំ​មាន​សេច​ក្តី​សុខ​ខ្លាំង​ណាស់ ព្រោះ​ពាក្យ​ចចាម​អារ៉ាម​នោះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​មិន​សូវ​មាន​ស្រីៗ​មក​រវីរវល់​នឹង​និវឌ្ឍន៍​ដូច​មុន​ទៀត​ទេ​​​​។ ចំណែក​ក្រុម​ស្រីៗ​ដែល​ធ្លាប់​តាម​មក​ឆាឆៅ​ខ្ញុំ​ ក៏​ស្ងាត់​បាត់​ទៅ​ដែរ ហាក់​ដូច​ជា​យើង​ត្រូវ​​​សង្គម​បង្គាប់​ ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​សង្សារ​នឹង​គ្នា​ដោយ​មិន​បាច់​​​​បរិយាយ។ តែ​ខ្ញុំ​អាច​នឹង​គិត​ជ្រុល​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ព្រោះ​និវឌ្ឍន៍​ធ្វើ​ខ្លួន​ដូច​ជា​គ្មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង ហើយ​នៅ​មិន​សូវ​និយាយ​រក​ខ្ញុំ​ទៀត។ យើង​ក៏​កាន់​តែនៅ​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា​លើស​ដើម ខ្ញុំ​ស្ទើរ​តែ​ប្រេះ​ទ្រូង​ស្លាប់​ហើយ! យើង​ជា​របស់​គ្នា​នឹង​គ្នា​ហើយ សាច់​ឈាម​យើង​រលាយ​ចូល​គ្នា​ហើយ ហេតុ​អី​ក៏​ធ្វើ​ខ្លួន​បែប​នេះ​ទៀត រហូត​ខ្ញុំ​អស់​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ​ត​ទៅ​ទៀត​ក៏​សួរ​វា​ត្រង់​ៗ​តែ​ម្តងថា​ ដែល​យើង​មាន​អីៗ​នឹង​គ្នា​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គិត​យ៉ាង​ណា?

«គឺ​​ថ្ងៃ​នោះ​យើង​ស្រវឹង ហើយ​ក៏​បណ្តោយ​ខ្លួន​តាម​តែ​ម្តង​ទៅ! កុំ​គិតឲ្យ​សោះ​​ណា​ថា​យើង​ជា​របស់​ឯង​ ព្រោះ​យើង​ជា​មនុស្ស​ប្រុស​ពេញ​តួ!!»

ចាំ​បាន​ថា​ ថ្ងៃ​នោះ​ខ្ញុំ​និយាយ​រឿង​នេះ ជាមួយ​វា​នៅ​ក្នុង​បរិវេណ​​តារាង​បាល់​ទាត់​។ ខ្ញុំ​​យំ​ចេញ​មក​ដោយ​មិន​ខ្មាស​អៀន​នរណា​ទាល់​តែ​សោះ តែ​ក៏​មិន​បាន​ស្រែក​ឡូឡា​ឲ្យ​ផ្អើល​គេ​ផ្អើល​ឯង​ដែរ​ គ្រាន់​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ជោក​ថ្ពាល់​ មុខ​​ក្រហម ភ្នែក​ហើម​ប៉ុណ្ណោះ។​ ខឹង​ផង​ខូច​ចិត្ត​ផង ខ្ញុំ​​ស្ទើរ​តែ​ព្យួរ​ការ​សិក្សា​ចោល​​ ហើយ​ទៅ​រៀន​ត​នៅ​ទី​ណា​ក៏​បាន​ឲ្យ​តែ​ឆ្ងាយ​ពីមុខ​​អាឃ្វាត់​​(ស្រលាញ់​ណាស់ ពេល​​ស្អប់ក៏​ស្អប់​ណាស់ដូច​គ្នា)។ តែ​​ជាគ្រោះ​ល្អ​និង​គ្រោះ​អាក្រក់​របស់​ខ្ញុំ ដែល​ឯក​​ត្រូវ​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​តាំង​ស្មារតី​ឡើង​វិញ​បាន។ ម្តាយ​មីង​របស់​ឯក​​កើត​ជម្ងឺមហារីក​​ដំណាក់​កាល​ចុង​ក្រោយ ពេទ្យ​ប្រាប់​ថា​គាត់​នៅ​មិន​បាន​យូរ​ទៀត​ទេ បើ​សំណាង​ល្អ​ណាស់​ក៏​មិន​​ដល់​៥​​ខែ​ទៀត​ដែរ។ អ៊ំ​ស្រី​ម្នាក់​នេះ​ ថ្វី​បើ​មិន​មែន​ជា​ម្តាយ​​ពិត​ប្រាកដ​ តែ​គាត់​ក៏​ចិញ្ចឹម​ឯក​តាំង​ពី​​តូចៗ​មក ហើយ​នៅ​ផ្ចុង​ផ្តើម​ឲ្យ​វា​បាន​រៀន​ខ្ពស់​មុខ​ខ្ពស់​មាត់​ទៀត។ ដូច្នេះ​​ហើយ​ទើប​ឯក​ព្យួរ​ការសិក្សា​ចោល​សិន​ ហើយ​ត្រលប់​ទៅ​មើល​អ្នក​មាន​គុណ​ ដែល​នៅ​សល់​ពេល​វេលា​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ទៀត។ ថ្ងៃ​នោះ​ខ្ញុំ​បាន​ប៉ាវ​ឯក​អង្គុយ​ញ៉ាំ​ស្រា​​ជាមួយ​គ្នា ព្រោះ​ឃើញ​វា​កំពុង​ពិបាក​​ចិត្ត​​ទាំង​រឿង​ម្តាយ​មីង​ទាំង​រឿង​រៀន​សូត្រ តែ​វា​ក៏​សន្យា​ថា ​បើ​ម្តាយ​មីង​របស់​វា​ចាក​លោក​នេះ​​ទៅ​ហើយ​នោះ វា​នឹង​ត្រលប់​មក​រៀន​ត វា​ចង់​តប​​ស្នង​គុណ​បុណ្យ​គាត់​វិញ​ខ្លះ​ មុន​នឹង​គ្មាន​ឱកាស​នឹង​ធ្វើ។… ឃើញ​ទេ​ អ្នក​ដែល​​ចង់​រៀន​តែ​បែរ​ជា​គ្មាន​ឱកាស​នឹង​បាន​រៀន តែ​ខ្ញុំ​ដែល​ជា​អ្នក​មាន​ឱកាស​បែរ​ជា​គិត​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ឆ្កួតៗ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត​ឡើង​វិញ​សារ​ជា​ថ្មី ​ហើយ​តាំង​ចិត្ត​ខំ​រៀន​ត។ ទោះ​បី​ជា​គ្មាន​ឯក​នៅ​ចាំ​​ដាស់​តឿន​និង​ហាម​ឃាត់​ខ្ញុំ​ មិន​ឲ្យ​ឈ្លោះ​គ្នា​ជាមួយ​អាវឌ្ឍន៍​ក្តី តែ​យើង​ក៏​នៅ​តែ​ទូរស័ព្ទ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​គ្នា​រឿយៗ។ ចំណែក​ខ្ញុំ​និង​និវឌ្ឍន៍​ ពេល​គ្មាន​ឯក​នៅ​​ យើង​ទាំង​ពីរ​ក៏​ប្រៀប​ដូច​ជា​«​មនុស្ស​មិន​ស្គាល់​គ្នា»​ទៅ​ហើយ ដើរ​​កាត់​មុខ​គ្នា​ស្ទើរ​​តែ​មិន​ងាក​មុខ​មើល​គ្នា​សោះ​តែ​ម្តង​។

ពេល​នោះ​ឯង​ដែលកម្មពៀរ​​តាម​ស្នងអានិវឌ្ឍន៍​វិញ… នៅ​ពេល​ឯក​មិន​នៅ​ វា​ក៏​ក្លាយ​ជាឆ្កែ​ដំបៅ​ក្បាល​ គ្មាន​នរណា​រាប់​​រក។​ វាព្យាយាម​​ចូល​ក្រុម​​មិត្ត​ភក្តិ​ថ្មី ក្រុម​នេះ​ខ្លះ​​ក្រុម​នោះ​ខ្លះ តែ​យូរៗ​ទៅ​គ្រប់​​គ្នាក៏​ដើរ​ចេញអស់​​ដដែល ព្រោះ​​វាមាត់អាក្រក់​​រកតែ​​រឿងដាក់​ខ្លួន ​​មិន​ចេះ​ចប់​មិន​ចេះ​ហើយ។ ពេល​ញ៉ាំ​បាយ​វា​ក៏​ត្រូវ​ទិញ​បាយ​ប្រអប់​យក​ទៅ​ញ៉ាំ​ក្នុង​បន្ទប់ មិន​ហ៊ាន​អង្គុយ​ញ៉ាំ​​ម្នាក់​ឯង​នៅ​ហាង​បាយ។ នៅ​ពេល​រៀន​ក៏​អង្គុយ​ស្ងាត់ៗ​តែ​ម្នាក់​ឯង ​គ្មាន​នរណា​ជជែក​ជាមួយ។ ចំណែក​ខ្ញុំ​គ្មាន​បញ្ហា​ទេ​ និស្ស័យ​ខ្ញុំ​អាច​​រក​​មិត្ត​ភក្តិ​ថ្មី​បាន​​គគោក។ ​នៅ​ពេល​គ្មាន​ឯក ថ្លៃ​ស៊ី​ចាយ​គ្រប់​បែប​យ៉ាង​ក៏​ត្រូវ​គុណ​នឹងពីរ។ វា​ត្រូវ​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ពិសេស ​នៅ​ក្បាល​ព្រលប់​ក្នុង​ហាង​ជួល​​ឌីស​មួយ​កន្លែង រហូត​ដល់​ម៉ោង​២​រៀង​រាល់​យប់ កាត់​បន្ថយ​ការ​ដើរ​លេង​ កាត់​បន្ថយ​ការ​លេង​សើច​សប្បាយ ជួន​កាល​ក៏​រៀន​មិន​ទាន់​មិត្ត​ភក្តិ។ យើង​ទាំង​ពីរ​មិន​មើល​មុខ​គ្នា​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ខែ រហូត​​បានទទួល​​ទូរស័ព្ទ​ពី​ឯកតេពី​​ខេត្ត​មក៖

«​អាឡូ… ឫទ្ធិ!»

«​យ៉ាង​ម៉េច​ឯក?»

«​មីង… មីង​គ្នា… ស្លាប់​ហើយ!»

ឯក​និយាយ​ហើយ​ ក៏​ស្រែក​យំ​អណ្តឺត​អណ្តក​តាម​ទូរស័ព្ទ។ ខ្ញុំ​ទើប​តែចាប់​ផ្តើម​យល់​ដល់​ចិត្ត​ឯក… ម្តាយ​បង្កើត​របស់​វា​បោះ​បង់​វាចោល​តាំង​ពី​តូចៗ។ ពុក​វា​ទៅធ្វើ​ការ​នៅ​អាឡឺម៉ង់ យូរៗ​ម្តង​ទើប​ផ្ញើ​លុយ​មក​ឲ្យ​… ខំ​តស៊ូ​រស់​ត្រដាប​ត្រដួស​ម៉ង់​ៗ​ពី​រ​នាក់​ក្មួយ​និង​មីង។ ខ្ញុំ​ចាំ​ពេល​យើង​ទាំង​ពីរ​រៀន​នៅ​វិទ្យាល័យ​ជាមួយ​គ្នា​បាន​ថា វា​​ជា​សិស្ស​ម្នាក់​ដែល​រៀន​ពូកែ​ណាស់ ចរិយាសម្បត្តិ​ក៏​ល្អ​មាន​វិន័យ… តែ​រៀង​រាល់​ឆ្នាំដែល​ចាត់​ពិធី​បើក​បវេសនកាល ​អញ្ជើញ​ឪពុក​ម្តាយ​មក​ចូល​រួម វា​តែង​តែ​គេច​សាលា​រហូត​ ទាំង​ដែល​នេះ​ជាកម្មវិធី​សំខាន់​មួយ ​ដែល​គ្រូ​ប្រចាំ​ថ្នាក់​ហាម​ផ្តាច់​មិន​​ឲ្យឈប់​។ ហេតុ​ដូចនោះ​ទើប​ឯក​ត្រូវ​គ្រូ​ហៅ​ទៅជួប ហើយ​សម្តីឆ្លើយ​សារភាព​​របស់​វា​ ក៏​​ធ្វើ​ឲ្យ​​គ្រូ​និង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​គាំង​សម្តី​និយាយ​លែង​ចេញ​…

«​ខ្ញុំ​គ្មាន​ម៉ែ…​ ដូច​អ្នក​ដទៃទេ​!»

 ថ្ងៃ​បវេសនកាល​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ គឺ​ជា​ថ្ងៃ​មួយ​ដែល​ឯក​​ឈឺ​ចុកចាប់​បំផុត ដែល​ឃើញ​មិត្ត​ភក្តិ​គ្រប់​គ្នាមាន​ម៉ែ​មក​សាលា​រៀន។ នៅ​ពេល​នេះ​អ្នក​ដែល​ទទួល​នាទី​ជាម្តាយ​របស់​វា​ក៏​ចាក​ចេញ​ទៅទៀត… ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ឯក​ជា​មនុស្ស​​ទន់​ជ្រាយ​ខាង​ក្រៅ​តែ​រឹ​ង​មាំ​ខាង​ក្នុង ទោះ​បី​ជា​ខូច​ចិត្ត​យ៉ាង​ណា​​​ក៏​ដោយ​ក៏​មិន​ធ្លាប់​ឃើញ​វា​​យំ​បែប​នេះ​​ដែរ… ទើប​ខ្ញុំ​ក៏​សុំ​ច្បាប់​សាលា​ត្រលប់​ទៅខេត្ត​មួយ​រយៈ​ដើម្បី​ជួយលួង​លោម​វា។

ពិធី​បុណ្យ​សព​របស់​ម្តាយ​មីង​ឯក បាន​អ្នក​ស្រុក​អ្នក​ភូមិ​​ជួយ​គ្នា​មួយ​ដៃ​មួយ​ជើង តែ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ស្មាន​មិន​ដល់​គឺ​មនុស្ស​ដូច​​ជាអានិវឌ្ឍន៍ ​ក៏​ចេះ​ព្រួយ​បារម្ភមិត្ត​ភក្តិ​ដែរ វា​មក​ដល់​មុន​ខ្ញុំ​ទៅ​ទៀត។ រហូត​មក​​ឯក​​​ប្រៀប​ដូច​ជា​ខ្ញុំ​កញ្ជះ​របស់​​និវឌ្ឍន៍។ និវឌ្ឍន៍​គិត​អ្វី​ក៏​វា​​យល់​​ស្រប និវឌ្ឍន៍​ធ្វើ​អ្វី​​ឯក​ក៏​ត្រូវ​ធ្វើ​តាម តែ​នៅ​នាទី​ដែល​ឯក​ជួប​ការលំបាក វា​ក៏​​ចេះ​យល់​ពី​អ្នក​ដទៃ។ ខ្ញុំ​និង​និវឌ្ឍន៍​ស្រុះ​ស្រួល​គ្នា​សង្រួម​ឥរិយាបថ​​មិន​ចង់​យក​រឿង​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ទៅបង្ក​បញ្ហា​ឲ្យ​ឯក ​ដែល​វា​កំពុង​​ជួប​ទុក្ខ​សោក​ស្រាប់​ផង។ បើ​មិន​គិត​ថា​នៅ​ក្នុង​វត្ត​នៅ​ក្នុង​វ៉ា​ ខ្ញុំ​ចង់​តែ​ដាល់​មុខ​តប់​មាត់​ដ៏​កំពូល​​សង្ហា ​តែ​ឈាម​ត្រជាក់​របស់​អាវឌ្ឍន៍​ទេ។ យើងនៅ​ជួយ​បុណ្យ​សព​បាន​២ថ្ងៃ​ហើយ​ក៏ត្រូវ​ ​ត្រលប់​ទៅ​ប្រលងនៅមហាវិទ្យាល័យ​វិញ។ ខ្ញុំ​​ចែក​​ផ្លូវ​គ្នា​ត្រលប់ទៅវិញ​ជា​មួយ​​អានិវឌ្ឍ​ន៍​ ​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ជិះ​ឡាន​តែ​មួយ​ជាមួយ​វា​ទេ ព្រោះស្អប់​វា​គ្រប់​កន្លែង​តែម្តង​ពេល​នេះ។ ចំណែក​ឯក ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​បានត្រឹម​ប្រាប់​វា​ថា វា​នៅ​មាន​ឪពុក​នៅ​មាន​មិត្តភក្តិនៅ​ក្បែរ​ខ្លួន​ ធ្វើ​ចិត្ត​​ឲ្យ​បាន​ហើយ​​ត្រលប់​ទៅរៀន​វិញ​ដើម្បី​បាន​ចប់​ព្រមៗ​គ្នា។

មាន​ត…

Read Full Post »

 

ពេល​រសៀល… ខ្ញុំ​មាន​ម៉ោង​ដែល​ត្រូវ​រៀន​គណិតវិទ្យា​​។ លុះ​ចាប់​ផ្តើម​រៀន​ខ្ញុំ​ក៏​លូក​ចាប់​យក​សៀវភៅ​ចេញ​មក​ តែ…

«​អ៊ើយ! ធ្វើ​យ៉ាងម៉េច​ទៅ បើ​ភ្លេច​សៀវភៅ​នៅ​លើ​តុ​​កាល​ពី​ព្រឹក​មិញ​នោះ​​ហើយ? ស្លាប់​ហើយ​ពេល​នេះ! តើ​យើង​នឹង​ត្រូវ​​គ្រូ​ថា​ឲ្យ​ឬ​ក៏អត់​ទេ​នៀក…!!»

គឺ​គ្រប់​ម៉ោង​ដែល​រៀន​គណិត​វិទ្យា​   គ្រូ​នៅ​សា​លា​​​រៀន​របស់​ខ្ញុំ   តែង​តែ​មាន​ការ​ហៅដៅឈ្មោះ ​​​​​ហើយ​ពិនិត្យ​មើល​ថា សិស្ស​ម្នាក់​នោះ​​យក​សៀវភៅ​មក​រៀន​ឬ​ទេ បើ​គ្មាន​នឹង​ត្រូវស្តី​បន្ទោស​ហើយ​កាត់​​​ពិន្ទុ​ប្រលង​ប្រចាំខែ​… អ៊ីចឹង​ហើយ​ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ ត្រជាក់​ចុង​ដៃ​ចុង​ជើង​ភ័យ​ខ្លាចៗ​មិន​បាត់​សោះ​​ តែ​សំណាង​ល្អ​ដែលថ្ងៃ​នោះ​​គ្រូ​មិន​បាន​ហៅចំ​​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ​ ហើយ​ក៏​ផុត​ទុក្ខ​បាន​មួយ​គ្រា។ ពេល​កំពុ​ង​រៀន​ក៏​អង្គុយ​តែ​នឹក​គិត​ថា ពេល​ល្ងាច​នឹង​ចូល​ទៅ​រក​មើល​សៀវភៅ ​នៅត្រង់​​តុ​កាល​ពី​ព្រឹក​មិញ​នោះ… គ្រប់​យ៉ាង​ដំណើរ​ការ​ទៅ​មុខ ​រហូត​​ដល់​ម៉ោង​ចេញ​​ទៅ​ផ្ទះ… ហើយ​រឿង​​​​រ៉ាវ​ក៏​កើត​ឡើង…

តាម​ធម្មតា​ក្រោយពេល​​ចេញ​ពី​​រៀន​ ខ្ញុំ​តែង​តែ​នៅ​ចាំ​លោក​ប៉ា​មក​ទទួល​ រហូត​ដល់​ម៉ោង​៥កន្លះ​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​​។ ក៏​ដូច​រាល់​ថ្ងៃ ​​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​​អង្គុយ​​ចាំ​​លោក​ប៉ា​ទទេៗ​​នោះ​ទេ គឺ​តែង​តែ​យក​កិច្ច​ការ​សាលា​ដែល​គ្រូ​​​ទើប​តែ​ដាក់​ឲ្យ​ពី​ថ្ងៃ​​មក​​អង្គុយ​ធ្វើ​បណ្តើ​រ​ៗ​ជា​ប្រចាំ​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​។ ថ្ងៃ​នោះ​គ្រូ​ដាក់​លំហាត់​គណិត​វិទ្យា​ឲ្យ​ធ្វើ​​តែ​ដោយ​ខ្ញុំ​ភ្លេច​​គិត​​ថា​ ខ្លួន​ឯង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ភ្លេច​សៀវភៅ​​​ចោល​នៅ​លើ​តុ​កាល​ពី​ព្រឹក​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​ត្រៀម​យក​សៀវភៅ​ ដែល​​គ្រូ​ទើប​តែ​ចែក​កិច្ច​ការ​ផ្ទះ​ចាស់​​ឲ្យ​​​ មកត្រៀម​ទុក​នៅ​​​លើ​តុ​ហើយ​ក៏​លូក​រាវ​រក​មើល​សៀវ​ភៅ​ពុម្ព​និង​សៀវភៅ​គិត​លេខ​​… ទើប​ភ្ញាក់​ខ្លួន​នឹក​ឃើញ​ជា​ថ្មី!

«​អ៊ើយ… មែន​ហើយ! យើង​ភ្លេច​សៀវភៅ​ចោល​នៅ​លើ​តុ​​កាល​ពី​ព្រឹក​មិញនោះ​អី… សាក​ទៅ​រក​​មើល​សិន​ល្អ​ជាង​ ថា​វា​នៅ​ទី​នោះ​ដដែល​ឬ​ក៏​អត់?»​ គិត​រួច​ខ្ញុំ​ក៏​ដើរ​ចេញ​ពី​តុ​​ ដោយ​ទុក​សៀវ​ភៅ​កិច្ច​ការ​ផ្ទះ​ដែល​មាន​សរសេរ​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ ​​និង ​ឈ្មោះ​ថ្នាក់​រៀន​ចោល​​នៅ​លើ​តុ​នោះ។

ពេល​ដើរ​ទៅដល់​តុ​ដែល​ខ្ញុំ​អង្គុយ​កាល​ពី​ព្រឹក​ ខ្ញុំ​​ក៏​មិន​បាន​ឃើញ​អ្វី​សោះ​ក្រៅ​ពី​តុ​ទទេ។​ ដោយ​ធ្វើ​ចិត្ត​រួច​ហើយ​​ថា​វា​ច្បាស់​ជា​មិន​នៅ​ ​ខ្ញុំ​ក៏​ដើរ​ត្រលប់​មក​វិញ​ដោយ​គិត​ថា នឹង​ទៅ​រក​​ទិញ​សៀវភៅ​ថ្មី​​ហើយ​ចាំ​ត្រលប់​ទៅ​​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​​នៅ​ឯ​ផ្ទះ​…

ជឿ​ឬ​ទេ?… ពេល​ខ្ញុំ​ត្រលប់​មក​ដល់​​ គ្រប់​យ៉ាង​ដែលខ្ញុំ​ដាក់​នៅ​លើ​តុ​នោះ​ បាត់​ទៅ​ទាំង​អស់!​ កន្លែង​ដើម​ដែល​ខ្ញុំ​អង្គុយ​អម្បាញ់​មិញ​នេះ ​វា​លែង​នៅ​សេស​សល់​​អ្វី​ទៀត​ហើយ​។ ខ្ញុំ​​វង្វេង​វង្វាន់​អស់​ហើយ!​ ធ្វើ​អ្វី​ក៏​មិន​ត្រូវ​ដែរ​ ដើរ​វិល​ទៅវិល​មក​នៅ​ម្តុំ​នោះ​អស់​ជា​ច្រើន​ជុំ។ ទឹក​មុខ​ខ្ញុំ​ពេល​នោះក៏​​​ចាប់​   ផ្តើម​​​​​មើល​លែង​យល់​ហើយ​ វា​ស៊យ​​ជាង​បាត់​សៀវភៅ​គណិត​វិទ្យា​នោះ​ទៅ​ទៀត តើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​យ៉ាងម៉េច​… ព្រោះ​នោះ​គឺ​ជា​សៀវភៅ​កិច្ច​ការ​ផ្ទះ បើ​បាត់​ពិត​មែន​ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​យ៉ាប់​ហើយ… បាន​មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក​ ខ្ញុំ​ក៏​រអ៊ូ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ស្រែក​បង្កូ​កឡើង​​ថា៖

«​អាខ្មោច​អើយ… ស្អី​ឯង​​អ្ហ៎ាះ… អា​ដេត!​ ឯង​ប្រុង​លេង​សើច​អី​ជាមួយ​យើងហ៎ះ?» ខ្ញុំ​ស្រែក​ទៅ​​ស្មាន​ៗ​ព្រោះ​នឹក​ថា ​ប្រហែល​ជា​អាដេត​លេង​សើច​នឹង​ខ្ញុំ​ ព្រោះ​អានេះ​ចូលចិត្ត​លេង​បែប​នេះ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ណាស់។

តែ​លុះ​គិត​ទៅ​គិត​មក ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​ឃើញ​ថា វា​​ត្រលប់​ទៅ​ផ្ទះ​យូរ​​ហើយ​​តើ! អេ… តើ​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​​អ៊ីចែស?… មួយ​ភ្លែត​នោះ ក្រោយ​ពី​ខ្ញុំ​កំពុង​​ខ្វាយ​ខ្វល់​ចិត្ត​ រក​កាតាប​និង​សៀវភៅ​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​​ឮ​សំឡេង​… សំឡេង​នោះ​ខ្ញុំដូច​ជា​​ធ្លាប់​ស្គាល់!​ វា​ឮ​ចេញ​មក​ពី​ខាង​ក្រោយ​ខ្នង តែ​ដូច​ជា​នៅ​ឆ្ងាយ​សម​គួរ…

«​កំ​ពុង​រក​អា​នេះ​ឬ?… មក៍​! មក​យក​របស់​ឯង​មក…»

លុះ​ពេល​ខ្ញុំ​ងាក​ទៅ… បាទ! មែន​ហើយ… គឺ​អាបង​​ឆ្កួត​កំពូល​សង្ហា​កាល​ពី​ព្រឹក​មិញ​នេះ​ឯង តែ​ពេល​នេះ​គេ​មក​តែ​ម្នាក់​ឯង​។ ខ្ញុំ​សូម​ប្រាប់​តាម​ត្រង់​ថា ពេល​នោះ​ក៏​ខ្លាច​ៗ​ហ៊ានៗ​ ព្រោះ​គ្មាន​​នរណា​​នៅ​ម្តុំ​​នោះ​ផង​ បើ​គេ​ស្រាប់​តែ​ខឹង​ច្រឡោត​ ហើយ​វាយ​ទាត់​ធាក់​ខ្ញុំ​ទៅឲ្យ​ធ្វើ​ម៉េច? តែ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​​ដើរ​ចូល​ទៅដោយ​គិត​ថា​នឹង​សុំ​ទោសគេ​​​ ហើយ​សុំ​របស់​ខ្លួន​មក​វិញ​។ តែ​ជឿ​ឬ​ទេ… គ្រាន់​តែ​ខ្ញុំ​ឈាន​ជើង​ដើរ​ទៅ​​មិន​ដល់​​១០​ជំហាន​​ផង​ បង​នោះ​​ក៏​គ្រវែង​កាតាប​ខ្ញុំ​ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ចំពោះ​​មុខ​ខ្ញុំ​តែ​ម្តង​… ឯ​ខ្ញុំ​នេះ     ​ស្រឡាំង​កាំង​មាត់​លែង​ចេញ​… ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ក៏​មិន​ត្រូវ​ដែរ នេះ​គេ​ហ៊ាន​ធ្វើ​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​ផង?… ខ្សែ​ភ្នែក​របស់​គេ​​​មើល​ទៅ​ខឹង​ខ្លាំង​ណាស់ ​ហើយ​ក៏​មិន​ខ្លាច​អ្វី​​​​​ទាំង​អស់ ​ដែលនឹង​​កើត​ឡើង​តាម​ក្រោយ​។ បាន​មួយ​សន្ទុះ​មក​​ គេ​ក៏​និយាយ​ប្រាប់​ថា៖

«​​​សៀវភៅ​គ្រប់​យ៉ាង​របស់​ឯង ​នៅ​ក្នុង​នោះ​ទាំង​អស់!​ យើង​ប្រមូល​ទុក​ឲ្យ​រួច​ហើយ​ អរគុណ​យើង​មក៍… យើងខំ​ប្រមូល​ទុក​ឲ្យ​នោះ​អី! បើ​ចង់​​បាន​ខ្លាំង​ណាស់​ ក៏​ចុះ​ទៅ​យក​ខ្លួន​ឯង​ទៅ… តែ​សុំ​​ដាស់​តឿនជាមុន​​សិន​ថា​… នៅ​ក្នុងព្រៃ​​នោះ​មាន​ពស់​ច្រើន​ណាស់​! បើ​ឯង​ហ៊ាន​ក៏​អញ្ជើញ​ចុះ​ទៅយក​ទៅ! ចុះ​ទៅ​ល​មើល៍​… ហាសហាសហា…»

​ពេល​នោះ​ខ្ញុំស្រែក​​យំ​ហ៊ូ​តែ​ម្តង​ តែ​ផ្ទុយ​ពី​គេភ័យ​ឬ​អាណិតខ្ញុំ​… គេ​ត្រលប់​ជា​ស្ទុះ​ហេ​​ដើរ​ចូល​មក​រក​​​ហើយ​​ក៏​ចាប់​កញ្ឆក់​ក​អាវ​ទាញមុខខ្ញុំ​​​​​ ឲ្យ​ចូល​ទៅ​ជិតស្ទើរតែ​​ប៉ះ​នឹង​​មុខ​គេ​ រួច​និយាយ​គម្រាម​មួយ​ៗ​ថា៖

«​ឯង​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​អាប់​មុខ​មាត់​​ នៅ​កណ្តាល​ចំណោម​​អ្នក​ដទៃ​បាន យើង​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​ឯង​​ឈឺ​​បាន​ដូច​គ្នា​ចាំ​ទុក​ណ៎ា!​ ឯង​នឹង​ត្រូវ​យើង​ធ្វើ​បាប​ច្រើន​ជាង​នេះ​ទៀត​ ប្រយ័ត្ន​ខ្លួន​ឲ្យ​ហើយទៅ!!»

ក្រោយ​ពី​លែង​ក​អាវ​ខ្ញុំ​បាន​បន្តិច​ គេក៏​ងាក​ឱន​មុខ​​មក​ខ្សឹប​ដាក់​ត្រចៀក​ខ្ញុំ​ទៀត​ថា៖

«​គឺ​ដូច​ដែល​បង​បាន​ប្រាប់​អូន​ទុក​រួច​ហើយ​ថា​ ក្នុង​រណ្តៅ​អាបេ​ព្រៃ​នោះ​មាន​ពស់​ច្រើន​ណាស់​…​ បើ​ចង់យក​ជីវិត​ទៅ​​ផ្សង​ព្រេង​ជា​មួយ​នឹង​ពស់​ក៏​អញ្ជើញ​ចុះទៅ!» មិន​ចប់​មិន​ហើយ​ទេ នៅ​មក​និយាយ​បំភ័យ​ខ្ញុំ​ទៀត​…! ធ្វើ​ឯង​មក​និយាយ​ផ្អែម​ពី​ខាង​ដើមរួច​​ ​ក៏​ងាក​មក​ត្របាក់​ខ្ញុំ​ម្តង​ទៀត​ថា…

«​បង​ដឹង​ ថា​អូន​នឹង​​​ទៅ​ទូល​ពិត​ប៉ា​ទៅ​ប្តឹង​ម៉ាក់ មែន​ទេ? … អញ្ជើញ​ទៅ​ប្តឹង​ចុះ… គ្រូៗ​ផង… នៅ​ជា​កូន​ង៉ែត​បែប​នេះ​ មាន​តែ​ទៅ​រក​ប៉ា​ម៉ាក់​នេះ​ហើយ… ហឹហឹហឹ… អញ្ជើញ​ទៅ​ចុះ​អាអូន​ តែត្រូវ​ចាំ​ទុក​ថា​អូននឹង​​ត្រូវ​ជួប​ជាមួយ​បង​យូរ​ទៀត… ចាំជួប​គ្នា​ជា​ថ្មី​ណា៎! បង​សុំ​ទៅ​មុន​ហើយ…»

ខ្ញុំ​ពេល​នោះ​… ខឹង​ខ្លាំង​ណាស់​តែ​ក៏​ធ្វើ​អ្វី​មិន​បាន​ បាន​តែ​ត្រឹម​យំ… តែ​រួច​ហើយ​ មិន​ដឹង​ជា​គិត​យ៉ាង​ម៉េច​ក៏​​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃ​នោះ​ហើយ​ចុះ​រុក​ទៅក្នុងរណ្តៅ​អាបេ។ អា​​បង​​ឆ្កួត​នោះ​ងាក​​ក្រោយ​មក​មើល​តាម​សំឡេង​ព្រៃ​ដែល​ត្រូ​វ​មនុស្ស​ដើរ​លុកចូល​ទៅ។ គេ​ប្រហែល​ជាស្រឡាំង​កាំង​​ហើយ​ព្រោះ​ឃើញ​ធ្វើ​មុខ​ដូច​​ជា​មិន​ចង់​ជឿ​សោះ​ថា ​ខ្ញុំ​ហ៊ាន​ចុះ​ទៅក្នុង​ព្រៃ​នោះ។ នៅ​ទី​បំផុត​ខ្ញុំ​ក៏​ចុះ​លុយ​ទៅដល់​បាត​រណ្តៅ​អាបេ​លិច​ផុត​ក្បាល​​ហើយ​យក​កាតាប​របស់​ខ្លួន​មក​បានវិញ។ តែ​ផ្ទុយ​ពី​គេរត់​​មក​ជួយ​ខ្ញុំ… អត់​សោះ​តែ​ម្តង​!… គេ​មាន​តែ​​សើច​ចំអក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ ហើយ​ស្រែក​បំភ័យ​ចេញ​មក​ទៀត​ថា៖​​

«ហ៊ើយ!… លឿនឡើងៗ… តិច​ពស់​ចេញ​មក​ចឹក​ងាប់​ទៅ!… លឿន​ឡើងៗ! ពស់​ច្រើន​ណាស់…!» តែ​ខ្ញុំ​សង្កេតឃើញ​ថា ទឹក​មុខ​របស់​គេ​ពេល​នោះ ហាក់​ដូច​ជា​ប្រឹង​និយាយ​ទាំង​បង្ខំ ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ដឹង​ថា​យ៉ាង​ម៉េច​ដែ រ​គ្រាន់​តែ​​ឃើញ​ដូចជា​ធ្លាក់​ទឹក​មុខ​បន្តិ​ច ប្រហែល​ជា​គេ​ដឹង​ខ្លួន​ខុស​ទេ​ដឹង​ដែល​ធ្វើ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​បែប​នេះ។

ខ្ញុំ​នៅ​ក្នុង​ពេល​នោះ​ ទាំង​ទឹក​ភ្នែក​ទាំង​ទឹក​សំបោរ​ហូរ​ចេញ​មក​ទាំង​អស់ ខ្ញុំ​ទ្រាំ​មិន​បាន​ពិត​មែន ចង់​តែ​ដាល់​មុខ​អាបង​ហ្នុង​​ឲ្យ​​ដឹង​គ្នា​ម្តង​​ តែ​ក៏​មិន​ហ៊ាន​ព្រោះ​មាឌ​​គេធំ​​ខ្ពស់​ជាង​ខ្ញុំ​។ បើ​តាម​ស្មាន​នៅ​ពេល​នោះ​គេ​ប្រហែលជាមាន​កំពស់​១,៧៥ម៉ែត្រ​ ឯ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​​ប្រហែល​ជា​១,៦៧​ម៉ែត្រ​ប៉ុណ្ណោះ​។ ម្យ៉ាង​ដូច​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ៊ីចឹង គេ​គឺ​ជា​កីឡាករ​ហែល​ទឹក​ ដូច្នេះ​មាឌ​គេ​មើល​ទៅ​ក៏​ធំឌាំង មាំ​មួន​ សម​សួន ចំណែក​ខ្ញុំ​​រាង​តូច​ល្មម​​គ្មាន​មាឌ​អី​ទេ​ ក៏​បាន​តែ​និយាយ​ចេញ​ទៅ​ទាំង​ទឹក​ភ្នែក​ថា៖​

«សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់​មែនទេ?… ធ្វើ​បាប​គេ​ល្ម​ម​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ​ឬ​នៅ?» ខ្ញុំ​និយាយ​ព្រម​ទាំង​ដើរ​ចូល​ទៅច្រាន​គេ​ តែ​គេ​ក៏​មិន​បាន​តប​ត​អ្វី​ខ្ញុំ បាន​ត្រឹម​តែ​ធ្វើ​ទឹក​មុខ​​ឌឺៗមក​​ជិតមុខ​​ខ្ញុំ ​គួរ​ឲ្យ​ក្នាញ់​ខ្លាំង​ណាស់ ហើយ​ក៏​និយាយា​តប​ថា៖

«នៅទេ… ​ប៉ុណ្ណេះ​នៅ​តិច​ណាស់​សម្រាប់​ឯង! … ឯង​ត្រូវ​ជួប​ច្រើន​ជាង​នេះ​ទៀត!»

ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​ខ្លាច​ ទឹក​សំឡេង​របស់​គេ​​យ៉ាង​ម៉េច​ក៏​មិន​ដឹង។​ គេ​​មិន​បាន​និយាយ​ខ្លាំង​ឬ​ស្រែក​គំហក​អ្វី​ទេ តែ​សម្តី​នោះ​ប្រៀប​ដូច​ជា​មាន​ឥទ្ធិពល ​មាន​មន្តសណ្តំ ​និង ​ថាមពលអ្វី​មួយ​​យ៉ាង​ចម្លែក… ទឹក​មុខ​របស់​គេ​​នៅ​ពេល​នោះ​ នៅ​ដិត​ជាប់​ក្នុង​ការ​ចង​ចាំរបស់ខ្ញុំ​ជានិច្ច… ពេល​មើល​ជិត​ៗ​គេ​​សង្ហារ​ខ្លាំង​ណាស់! ស្បែក​ស តែ​មុខ​ចេញ​ពណ៌​ស៊ីជម្ពូប្រឿងៗ គួរ​ឲ្យ​ស្រលាញ់​រក​ថា​មិន​ត្រូវ​ទេ។ ឯ​ខ្ញុំ​ពេល​នោះបាន​ត្រឹម​តែ​ធ្វើ​ជា​សម្លក់សម្លឹង​ទៅ​ខ្សែ​ភ្នែក​របស់​គេ​ ហើយ​និយាយ​ថែម​ទៀត​ថា៖

«​ខ្ញុំ​ទៅ​ធ្វើ​អី​បង​ឯង​ឲ្យ​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ណាស់​ណា… ខ្ញុំ​សុំ​ទោស​ក៏​បាន​ មិន​ឃើញ​មាន​អី​គួរ​ឲ្យ​ខ្មាស​អៀន​ផង​គ្រាន់​តែ​រឿង​ប៉ុណ្ណឹង! ហើយ​ដែល​បង​ឯង​ធ្វើ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​បែបនេះ ក៏​ចាត់​ទុក​ថារួច​គ្នា​ទៅចុះ ខ្ញុំ​មិន​ប្រកាន់​អី​ទេ តែ​ត្រូវ​ឈប់​មក​រញ៉េ​រញ៉ៃ​នឹង​ខ្ញុំ​ទៀត!»

គេ​សើច​ឡក​ឡឺយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គួរ​ឲ្យ​គ្រឺត​ ហើយ​ក៏​ប្រាប់​ថា៖

«​បាន… ឈប់​រញ៉េ​រញ៉ៃ​ក៏​បាន… តែ​ត្រូវ​ក្រាប​សំពះ​បាត​ជើង​យើង​សិន​មក៍!»

ខ្ញុំ​នេះ​ខឹង​អាខ្មោច​ឆ្កួត​នោះ​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ទ្វេឡើង… ពេល​នោះ​គិត​ថា ​មនុស្សស្អី​គេ អាក្រក់​ជួ​ជាតិ​​ដល់​ថ្នាក់​នេះ ចង់​តែ​ហក់​ទៅ​ដាល់​ឲ្យ​បែកមុខ​ទេ តែ​ក៏​មិន​ហ៊ាន​ព្រោះ​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ​ដាក់​នរណា… បាន​ត្រឹម​​តែ​ស្រែក​ជេរ​ចេញ​ទៅ…

«​មនុស្សដូច​បង​ឯង​នេះ តាម​ត្រូវ​ខ្ញុំ​មិន​គួរ​ហៅ​ថា​បង​ទេ​… ពាក្យ​ថា​អាហ្អែង​នៅ​ល្អហួស​​ផង​ដឹង​ទេ​? សម្រាប់​មនុស្ស​ដូច​បង​ មាន​តែ​អាឆ្កែ​ប៉ុណ្ណោះ​ទើប​វា​ស័ក្តិ​សម… បង​ឯង​នេះ​សាហាវពិត​មែន បើ​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្រាប​សំពះ​ខ្លាំងណាស់… បាន​! ខ្ញុំ​សំពះ​បាន​តើ!… តែ​ចាំ​ជាតិ​ក្រោយ​សិន​ចុះ ចាំ​ខ្ញុំ​តាម​ទៅ​  សំពះ… ​ធុយយយ!!!»​ ហើយ​ក៏​ស្ពាយ​កាតាប​ខ្ញុំ​ដើរ​ចេញមក។

មិន​ដឹង​ដូច​គ្នា​ថា ខ្ញុំ​ប្រើ​សម្តី​ប្រមាថ​កាត​ទានយ៉ាង​ធ្ងន់​ធ្ងរ​បែប​នេះ ​បានដោយ​របៀប​ណា… ជឿ​ឬ​ទេ គេ​នោះ​​ខឹង​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​ណាស់ ខ្លាំង​ជាង​លើក​មុន​ឆ្ងាយ​ទៀត​ផង។ គេ​​ដើរ​តាម​មក​ចាប់​ក​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ ច្របាច់​ជាប់​យ៉ាង​ណែន​ ហើយ​អូស​​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ខ្លាំង​​យក​ទៅ​ខាង​ក្រោយ​អគារជាប់​របង… គាត់​​កម្លាំង​ខ្លាំង​មែន​ទែន ទោះ​ខ្ញុំ​ខំ​ប្រឹង​រើ​បម្រះ​យ៉ាង​ណា​ក៏​មិន​ឈ្នះ។ តាម​ផ្លូវ​ដែលគាត់​អូស​ខ្ញុំ​ទៅ​នោះ គាត់​ក៏​និយាយ​ឡើង​មក​ថា…

«យើង​គិត​ថា​នឹងលែង​ឯង​ទៅហើយ ឃើញ​ថា​គួរ​ឲ្យ​អាណិត! ណាមួយ​យើងក៏​ធ្វើ​ជាមួយ​ឯង​ ហួស​ហេតុ​បន្តិច​ពិត​មែន តែ​នៅពេល​ឯង​មាត់​គ្រាន់​បើ​ជាមួយ​យើង​បែប​នេះ ឯង​ក៏​ប្រហែល​ជា​មិន​រួច​ខ្លួន​ដែរ! បន្តិ​ច​ទៀត​ឯង​នឹងដឹង​ថា​ នឹង​បាន​ជួប​អី យើង​ធានា​រ៉ាប់​រង​ឲ្យ​… ឯង​នឹង​ត្រូវ​ស្តាយ​ក្រោយ​ចំពោះ​សម្តី​របស់​ឯង​ដែល​និយាយ​ចេញ​មក​អម្បាញ់​មិញ​នេះ… មក​នេះ!… មាត់​គ្រាន់​បើ​ណាស់​មែន​ទេ?…»

លុះ​ទៅដល់​ខាង​ក្រោយ​អគារ​ ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​នឹង​បាន​និយាយ​អី​ផង​ បង​នោះ​ក៏​ទាញ​ខ្លួន​ខ្ញុំចូល​ផ្អឹប​ជាប់​នឹង​ខ្លួន​​គាត់ ហើយ​បឺត​ជញ្ជក់​មាត់​ខ្ញុំ​មួយ​រំពេច! តើ​ខ្ញុំ… គួរ​និយាយ​យ៉ាង​ម៉េច​ល្អហ្ន៎… ធ្វើ​អ្វី​ក៏​មិន​ត្រូវ​​ គឺ​មាន​តែ​… រោម​បះ​ច្រាង​អស់​ទាំង​ខ្លួន! កើត​មក​មិន​ធ្លាប់​ជួប​សោះ ហើយ​ក៏​មិន​គិត​ថា​នឹង​មក​ជួ​ប​ជាមួយ​មនុស្ស​ប្រុស​ដូច​គ្នា… ខ្ញុំ​បាន​តែ​នៅ​ស្ងៀម​ធ្វើ​អ្វី​មិន​ត្រូវ! … មក​ដល់​ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​ជឿ​ហើយ​ថា​វា​មាន​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ណា​​? អ្នក​ដែល​មិន​ធ្លាប់​ជួប​ក៏​គង់​នឹង​មិន​ដឹង​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ខ្លួន​ឯង​ គ្រប់​ពេល​ដែល​មើល​​ទូរទស្សន៍​ ឃើញ​មាន​ឈុត​ដែល​តួ​ប្រុស​ថើប​តួ​ស្រី ខ្ញុំ​តែង​តែ​ខឹង​នឹង​តួ​ស្រី​គ្រប់​ពេល ​ថា​ហេតុ​អ្វី​គ្រាន់​តែ​ប៉ុណ្ណឹង​ក៏​ធ្វើ​ជា​ភ្នែក​ស្លឺ​​ភាន់​ភាំង​​ធ្វើ​អ្វី​មិន​ត្រូវ ហេតុ​អ្វី​មិន​គេច​ចេញ​ឲ្យ​ផុត​ពី​តួ​ប្រុស​ទៅ?…

គេ​​ផ្អឹប​មាត់​ខ្ញុំ​ជាប់ជាមួយ​​មាត់​គេ​ ​ប្រមាណ​ជា១០​វិនាទី… ហើយ​ក៏​ច្រាន​ខ្ញុំ​ចេញ ព្រម​ទាំង​និយាយ​ក្លែម​ឡក​ឡឺយ​ឲ្យ​ថា៖

«អឺ… ស័ក្តិ​សម​ហើយ ​ដែល​ឯង​មាត់​គ្រាន់​បើ ​ជាមួយ​យើង​តាំង​ពី​ព្រឹក… ព្រោះ​មាត់​ឯង​ផ្អែម​ប្រើ​ការ​បាន​តើ! ដឹង​ទេ?… ហាហាហា… អេ… ម៉េច​ក៏​នៅ​ស្ងៀម​ធ្វើ​អី ម៉េច​​​មិន​មាត់​គ្រាន់​បើទៀត​ទៅ? ជេរ​​បង​ទៀត​មកអា​អូន… បង​ឲ្យ​ជេរ ជេរ​មក​មើល៍!» ​ចេះ​និយាយផ្គឺន​ចំណាប់​ណាស់! ម្តង​បង​… ម្ត​ង​យើង​​… ខាំ​ខ្ញុំ​ជាប់​រហូត!

គួរ​ឲ្យ​ចម្លែក… ​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​ភ្លឹក​បាត់​មាត់​បាត់​ក​យ៉ាង​យូរ​សម​គួរ ខ្សែ​ភ្នែក​ក៏​ឃើញ​គេ​ដើរ​ចេញ​ទៅ តែ​លើក​នេះ​គេ​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​ខ្ញុំឡើយ គេ​ដើរ​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ ដោយ​មិន​ងាក​ក្រោយ​មក​មើល​ខ្ញុំ​ទៀត…

មានត…

Read Full Post »

ថ្ងៃ​នេះ​​យើង​មាន​សិល្ប៍​វិធី៦​យ៉ាង​ ដើម្បី​​ចែចង់​មនុស្ស​ស្រី​ មក​ផ្ញើ​បុរសៗ​​ដែល​កំពុង​កណ្តោច​កណ្តែង ហើយ​​ត្រូវ​ការ​អ្នក​យល់​ចិត្ត​មក​នែបនិត្យ​ក្បែរ​កាយ។ នាំ​គ្នា​មក​មើល​មើល៍​ថា តើ​មាន​វិធី​ណា​ខ្លះ​​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្រមុំ​ៗ​ដែល​​អ្នក​គួច​ចិត្ត​ប៉ង​ប្រាថ្នា បែរ​ភក្ត្រា​មក​មើល​អ្នក​ខ្លះ? ^^

  1. កុំរាប់អាននាងដូចមិត្តភក្តិ៖ នាង​អាច​នឹង​យល់​ច្រឡំ​គិត​ថា​លោក​​​ត្រឹម​ជា​មិត្ត ឬ​បើ​មិន​ដូច្នោះ​ក៏​គ្រាន់​តែ​ជាសៅ​គ្រី​របស់​នាង​ប៉ុណ្ណោះ​។ បើ​លោក​ត្រៀម​ខ្លួន​គ្រប់​គ្រាន់​សម្រាប់​​ធ្វើ​អ្វីៗគ្រប់​យ៉ាង​​ដើម្បី​នាង​មុន​នឹងសេចក្តី​ស្នេហា​​កកើត​ឡើង នាង​អាច​នឹងគិត​ថា​លោក​ប្រៀប​ដូច​ជា​មិត្តល្អ​​​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ កាន់​តែ​យូរ​ថ្ងៃ​ទៅ​ទំនាក់​ទំនង​នឹង​កាន់​តែ​រីក​ដុះ​ដាល ​តែ​ក៏​ដុះ​ដាល​តែ​ក្នុង​ន័យ​មិត្តភាព មិនឃើញ​​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​សេចក្តី​ស្នេហា​ម្តង​ណា​​សោះ គ្រោះ​ជា​ល្អ​មិន​ល្អ​ក៏​ត្រូវ​អ្នក​ដទៃ​ឆក់​យក​ទៅ​បាត់​ទៀត។ ដូច្នេះ​បើ​គិត​ចង់​ទាក់​ទង​​​នាង​ជា​សង្សារ ក៏​ត្រូវ​តែ​សេព​គប់​នាង​ ជារបៀប​សង្សារ​តាំង​ពី​ចាប់​ផ្តើម​ដំបូង​តែ​ម្តង​ទៅ។
  2. បង្កើតភាពភ្ញាក់ផ្អើលដល់​​នាងខ្លះ​​​៖ នារី​ភេទ​ចូល​ចិត្ត​រឿង​​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ខ្លាំង​ណាស់ បើ​ទោះ​ជា​នាង​មាត់​រឹង​យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ​ ជឿ​ចុះ​ថា​នាង​ចូលចិត្តការ​​ពញ្ញាក់​អារម្មណ៍​និងភាព​​​អាថ៌​កំបាំង​ ច្រើន​ជាង​ការ​ស្គាល់​លោក​​​អស់​ពី​ពោះ​ពី​ពុង ព្រោះ​បើ​នាង​បាន​ស្គាល់​លោក​ច្បាស់​ហើយ​ វា​ក៏​ប្រៀប​ដូច​ជា​គ្មាន​អ្វី​ដែល​គួរ​​ចាប់​អារម្មណ៍​​​និង​ចង់​ដឹង​ទៀតទេ។ ចូរ​ប្រាប់​ព័ត៌មាន​អំពី​ខ្លួន​អ្នក​​ដល់​នាង​បន្តិចម្តង​ៗ ដើម្បី​ដាស់​​អារម្មណ៍​​នាងឲ្យ​​តាម​ដាន​ចង់​ដឹង​ចង់​ឃើញ​បន្ត​ទៀត កុំ​ឲ្យ​នាង​ដឹង​ភ្លាម​ៗ​​ថាលោក​​មាន​គោល​ដៅ​យ៉ាង​ណា តែ​ត្រូវ​សាង​ភាព​ទាក់​ទាញ​ចិត្ត​​និង​ចង​ចិត្ត​នាង​ទុក នោះ​នាង​នឹង​ដើរ​មក​រក​លោក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។
  3. ជាភាគីដែលនៅស្ងៀមៗ៖ មិន​មែន​ជា​ភាគី​ដែល​ដេញ​តាម​ប្រមាញ់​រហូត​នោះ​ទេ​ សូម​កុំ​ប្រញាប់​កម្រើក​មុន​ឲ្យ​សោះ ព្រោះ​កង់​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទៅ​ហើយ។ ការ​ដែល​លោក​តាមចែ​ចង់​នារី​ម្នាក់​​ប្រកិត​ៗ​ពេក​ អាច​បង្ក​សេចក្តី​រំខាន ​ដល់​នាង​បាន​យ៉ាង​ងាយ។ ដូច្នេះ​ចូរ​នៅ​ស្ងៀម​ៗ​ ហើយ​ព្យាយាម​សង្កេត​ថា នាង​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​លោក​ឬ​ទេ​? ឬ​ក៏​លោក​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​នាង​ពិត​ប្រាកដ​ឬ​នៅ? បើ​ពិត​មែន​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​​បើក​ចំហ​ឲ្យ​នាង​ដឹងបន្តិច​ម្តង​ៗ តែ​កុំ​យឺត​យូរ​ពេក​​ប្រយ័ត្ន​នាង​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​​ពី​គន្លង​គោចររបស់​អ្នក​​​មុន​បាត់​ទៅ។
  4. ងាមកចាប់អារម្មណ៍នឹងខ្លួនឯងខ្លះ៖ បន្ថែម​មន្ត​ស្នេហ៍​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​ ដោយ​ក្លិន​ខ្លួន​ក្រអូប​ប្រហើរ​ សម្បុរ​ស្បែក​ស្រស់​ថ្លា​គួរ​គយ​គន់ កុំ​ឲ្យ​ខ្លួន​ប្រាណ​អាប់​អួរ​ឲ្យ​សោះ ព្រោះ​នារី​សម័យ​នេះ​ក៏​ត្រូវ​ការ​បុរស​ដែល​មាន​ស្បែក​កាយ​ស្អាត​ដូច​គ្នា។ សម្រាប់​ស្បែក​គគ្រាត​គគ្រើម​ ទទួល​ស្គាល់​ថា​ក៏​​មាន​នារី​មួយ​ចំនួន​ចូល​ចិត្ត​ដែរ​ តែ​ភាគ​ច្រើន​​បើ​ជា​​បុរស​ដែល​មាន​​ស្បែក​ស្អាត នឹង​មាន​ភាព​ងាយ​​ស្រួល​ក្នុង​​ការ​ទាក់​​ភ្នែកត្រូវ​ចិត្ត​​គណៈ​កម្មការ​​នារី​ច្រើន​ជាង។ រឿង​សំខាន់​មួយ​ទៀត​នោះ​គឺ​ខ្យល់​ដង្ហើម​​និង​​ក្លិន​មាត់​​ត្រូវ​តែ​ស្រស់​ថ្លា តែ​ង​ខ្លួន​ឲ្យ​បាន​ស្អាត​បាត​គួរ​គយ​គន់ ឯការ​តែង​ខ្លួ​ន​បែប​ហ៊ីពី​នោះ​គួរ​​តែ​ហួស​សម័យ​​ហើយ គួរ​តែ​ផ្លាស់​មក​តែង​ខ្លួន​បែប​សុភាព​រាប​សា ​គួរ​ឲ្យ​ចង់​ទាក់​​ទងរាប់​អាន នោះ​ពិន្ទុ​អាច​នឹង​ត្រូវ​ធ្លាក់​មក​លើ​អ្នក​​បាន​យ៉ាង​ងាយ។
  5. មានអារម្មណ៍កំប្លែង៖ នារី​ភាគ​តិច​ណាស់​ដែល​ចូលចិត្ត​បុរស​ដែល​មានអារម្មណ៍​តាន​តឹង​​តប់​ប្រមល់​គ្រប់​ពេលវេលា កាន់​តែ​តាន​តឹ​ង​កាន់​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​ធុញ​ទ្រាន់។ នារី​​ចូល​ចិត្ត​បុរស​ដែល​មាន​អារម្មណ៍​​​កំប្លែង ព្រោះ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​​ជីវិត​នាង​​រីក​រាយ​ គ្មាន​ទុក្ខ​កង្វល់។ ចូរ​ញញឹម​ដាក់​នាង​បើ​លោក​ជា​មនុស្ស​ដែល​ពូកែ​ញញឹម ឫក​ពា​សុភាព​ ស្គាល់​កាលៈទេសៈ មិន​ថា​តែ​យក​ឈ្នះ​ចិត្ត​នាង​បាន​នោះ​ទេ ​តែ​ឈ្នះ​ទាំង​​មនុស្ស​ក្នុង​គ្រួសារ​នាង​បាន​យ៉ាង​ងាយ​ទៀត​​ផង។ រឿង​នេះ​គេ​បាន​ធ្វើ​ការ​ស្ទាប​ស្ទង់​យ៉ាង​ប្រាកដ​ប្រជារួច​មក​ហើយ​​ថា មាន៩នាក់​ក្នុង​ចំណោម​នារី​១០នាក់​ គិត​ដល់​​ភាព​សំខាន់​របស់​អារម្មណ៍​កំប្លែង​របស់​បុរស​ជា​រឿង​ដំបូង​។ ដូច្នោះ​សូម​ទុក​ភាព​ស្រស់​សង្ហា​មួយ​ឡែក​សិន​​ ហើយ​យក​ភាព​កំប្លុក​កំប្លែង​មក​​បន្ថែម​បរិយាកាស​ល្អៗ ដល់​មនុស្ស​ដែល​លោក​​គិត​ថា​ចង់​បាន​ជាសង្សារ។
  6. គិត​​ឲ្យបានច្បាស់និងពិចារណាឲ្យបានល្អិតល្អន់ជាមុនសិន៖ កុំ​ប្រញាប់​គិត​ថា​នាង​​​គឺ​ជា​​​នារី​ដែល​​លោក​ត្រូវ​ជ្រើស​រើស​យក​មក​​ធ្វើ​ជា​សង្សារ​ឲ្យ​សោះ បើ​​គ្រាន់​តែ​បាន​ចេញ​ដើរ​ទៅ​ដើរ​លេង​ខាង​ក្រៅ​ជាមួយ​គ្នា​​មិន​បាន​ប៉ុន្មាន​លើក​ផងនោះ​ ព្រោះ​វា​​អាច​ជា​ការ​រវើរវាយ​របស់​លោក​ទៅ​មួយ​គ្រា​ប៉ុណ្ណោះ។ ពេល​កំពុង​រវើ​រវាយ​នេះ​ហើយ​ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ភ្នែក​លោក​ស្រវាំង​មើល​អ្វី​ក៏​ឃើញ​ល្អ​ទាំង​អស់​ ហើយ​គិត​ថា​នាង​ពិត​ជា​មនុស្ស​​ក្នុង​ដួង​ចិត្ត​លោក​ប្រាកដណាស់។ សុំ​បញ្ជាក់​ម្តង​ទៀត​ថា ត្រូវ​ប្រើ​ពេល​វេលា​បន្តិច ​ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប​នឹង​សំណួរ​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​សិន​ថា នារី​ម្នាក់​នេះ… ជា​នារី​ដែល​លោក​ស្រលាញ់​បំផុត​ហើយ​ឬ? នារី​ម្នាក់​នេះ… ជា​​អ្នក​​​ដែល​នឹង​ក្លាយ​ជាគូ​ជីវិត​របស់​លោក​មែន​ឬទេ? ហើយ​នារី​ម្នាក់​នេះ… ពិត​ជា​អ្នក​ដែល​នឹង​ត្រូវ​មក​ក្លាយ​ជាម្តាយ​របស់​កូន​លោក​មែន​ឬទេ?​ ប្រើ​ពេល​វេលា​ក្នុង​ការ​សម្រេចចិត្ត​ឲ្យ​បាន​យូរ​បន្តិច​​ មិន​ត្រូវ​​ចិត្ត​ក្តៅ​ប្រញាប់​ប្រញាល់​ជ្រុល​ពេក​នោះ​ទេ៕

Read Full Post »

[វគ្គ​នេះ​តួឯក​ប្រុស​ដ៏​ឈ្លើយ​តែ​ជាកំពូល​បុរស​សង្ហាចេញ​មុខ​ហើយ ឈ្មោះអន្ធិកា! ជាកីឡាករ​ហែល​ទឹក]​

 

តាម​លក្ខណៈ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ​ពេល​នោះ​(ថ្នាក់​ទី៨) ​ខ្ញុំ​ក៏​ជា​មនុស្ស​ដែល​រៀន​ពូកែ​ម្នាក់​នឹង​គេ​ដែរ​​(ដឹង​ព្រោះ​ឃើញ​ពិន្ទុ​ខ្ពស់^^) តែ​ក៏​នៅ​ជាប់​និស្ស័យ​​ចាស់ដដែល ​ដោយ​មិន​ចូល​ចិត្ត​ទៅរវីរវល់​ ឬ​ពាក់​​ព័ន្ធ​ជា​មួយ​​នរណា​ច្រើន​ទេ។ រៀង​រាល់​ព្រឹក​​​ក្រោយ​ពេល​ទៅ​ដល់​សាលា​រៀន​ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​​អង្គុយ​ងប់ ងល់​​​នឹង​សៀវភៅ​តែ​ម្តង​… អាន​​សាចុះ​សា​ឡើង​​មួយ​ចប់​ហើយ​មួយ​ចប់​ទៀត​ ព្រោះ​មិន​សូវ​មាន​មិត្ត​ភក្តិ​(ល្អៗ)​ច្រើន​។ ម្យ៉ាង​ទៀត​អាមិត្ត​​​​សម្លាញ់​ដែល​ស្និទ្ធ​ស្នាល​បំផុត​នោះ​(ឈ្មោះ​អាដេត) ​ចូល​ចិត្ត​មក​រៀន​យឺ​តសឹង​រាល់​ថ្ងៃ​ ទើប​ខ្ញុំ​សម្រេច​​​​ចិត្ត​យក​សៀវភៅ​ធ្វើ​ជា​មិត្ត​​​​ ក្នុង​ពេល​ព្រឹក​ជំនួស​សិន​ទម្រាំ​តែ​វា​មក​ដល់​។

          តាម​ខ្ញុំ​ចាំ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ ​ ​ប្រហែល​ជាខ្ញុំ​កំពុង​អានមេរៀន​គណិត​វិទ្យា​… ខណៈ​​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​អង្គុយ​​​ធ្វើ​លំហាត់​គណិត​​តាម​​លំដាប់​លំដោយទៅ​នោះ​​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឮ​សំឡេងធំៗរំខាន​ត្រចៀក​របស់​មនុស្ស​ប្រុសម្នាក់​​ដែល​ស្តាប់​ទៅ​លាន់​ឮ​ល្វើយ​ៗ​មក​ពី​ចម្ងាយ ហើយ​​ក៏​ចូល​មក​កាន់​តែ​ជិត​​ខ្លួន​ខ្ញុំ​​រឿយ​ៗ នៅ​ទី​បំផុត​ក៏​មក​អង្គុ​យ​ចុះ​នៅ​​តុ​​ក្បែរៗ​ខ្ញុំ​… រឿង​ដែល​ឮនិយាយ​គ្នា​គឺ​ជា​រឿង​កិច្ច​ការផ្ទះ​​ដែល​គ្រូ​ដាក់​ឲ្យ​​ធ្វើ​​តែ​អា​ឆ្កួត​នោះ​វា​​ធ្វើ​មិន​បាន​(ហា៎ស​ហា៎ស… ល្ងង់​ដល់​ក!) ទើប​វា​មក​សុំ​គេ​ចម្លង​តាម​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដឹង​ភ្លាម​ៗ​ថា​ អាតុ​នៅ​ខាងៗ​ខ្ញុំនេះ​​​ជា​ក្រុម​សិស្ស​ច្បង​​ ដែល​ប្រហែល​ជា​រៀន​នៅ​ថ្នាក់​ទី​១០​ឬ​១១… ខ្ញុំ​ក៏​អង្គុយ​ស្ងៀម​​​ធ្វើ​មិន​ដឹង​មិន​ឮ​​​រង់​ចាំ​មើល​ថា​ តើ​វា​នៅតែ​បន្ត​ស្រែក​​សំឡេង​វ៉េស​វ៉ាសបែប​នេះ​​​​​បាន​យូរប៉ុណ្ណា​ទៀត… ឯ​អា​ចិត្ត​​មួយ​ទៀតធ្វើ​ឲ្យ​​​​​រំខានអារម្មណ៍​ខ្ញុំ​​​ខ្លាំង​ណាស់ គិត​មោហោ​ក្តៅ​ក្រហាយ​​ចង់​តែ​ស្រែក​ស្តី​ឲ្យ​ដូច​គ្នា​ តែ​ក៏​​​នឹក​ខ្លាច​ចិត្ត​​ព្រោះ​​វា​ជា​រៀម​ច្បង​យើង។ ក្រោយ​មក​ក៏​នឹក​ឃើញ​ចង់​ក្រោក​ទៅ​អង្គុយ​នៅ​តុ​ផ្សេង​… តែ​អុញ៎ញ៎ញ៎… ពេល​ក្រឡេក​មើល​ទៅ​ក្រោយ​ ​ឃើញ​​មាន​មនុស្ស​ចូល​អង្គុយ​គ្រប់​តុ​អស់​ទៅ​ហើយ​ ទោះ​បី​ជា​នៅ​មិន​ទាន់​​អង្គុយ​ពេញ​គ្រប់​កន្លែង​ក៏​ដោយ… ខ្ញុំ​ក៏​ទ្រាំ​អត់​ធន់​អង្គុយ​កន្លែង​ដើម​ត​ទៅ​ទៀត ចិត្ត​មួយ​ទៀត​ក៏​ចង់​ឲ្យ​អា​ដេត​មក​ដល់​​​ភ្លាម​ៗ​ ដើម្បី​បានស្រែក​​និយាយ​គ្នា​លុប​​សំឡេង​ពួក​វា​ខ្លះ​ (នេះ​គឺ​ជា​  និស្ស័យ​​របស់​ខ្ញុំ​មួយ​ទៀត​ ទោះ​បី​ជា​មិន​សូវ​រវីរវល់​នឹង​​នរណា តែ​ក៏​មិន​ចូល​ចិត្ត​ឲ្យ​ចាញ់​នរណា​ដូច​គ្នា^^)។ ពេល​នោះ​គិត​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​ មនុស្ស​ឆ្កួត​អី​ហ្ន៎… សំឡេង​ដូច​ក្របី​ត្រូវ​ដប់​ព្រនង់ ឫក​ពាព្រហើន​​​សម​តែ​ត្រូវ​គេ​ដេញ​កាប់ តែ​​ក៏​មិនទាន់​​ងាក​​ទៅ​មើល​ដែរ​ គឺ​នៅ​អង្គុយ​​ធ្វើ​លំហាត់​ត… ក្នុង​​លក្ខណៈ​មួយ​ដែល​ខួរ​ក្បាល​​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើការ​​លែង​ដឹង​រឿង​​​អីអស់​ហើយ…

          មួយ​ភ្លែត​ក្រោយ​មក​ គឺ​មិន​យូរ​ទេ… ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឮ​សំឡេងចេញ​ពី​តុ​អា​សំគិស​អស់​នោះ​ លាន់​ខ្លាំង​ឡើង​ជា​​លំដាប់ គឺ​​ដូច​ជា​មាន​មិត្ត​ភក្តិ​វា​​មក​ចូលរួម​​ចម្លង​កិច្ច​ការ​ផ្ទះ​​នោះ​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​​ឮ​សំឡេង​ល្វើយៗ​របស់​អា​ម្នាក់​ ដែល​ខ្ញុំ​គិត​ថា​សំឡេង​ដូច​ក្របី​រោទិ៍​នោះ និយាយ​ប្រាប់​មិត្ត​ភក្តិ​​វា​ថា៖​

          «ហ៊ើយ!… អា​មុខ​ខ្មោច​… ពួក​ឯង​មក​តាម​ក្រោយ​ ម៉េច​ក៏​មក​ដណ្តើម​យក​ច្បាប់​ដើម​​របស់​​យើង​​​ទៅ​អ៊ីចឹង​? វា​មាន​តែ​ពីរ​ក្បាល​នេះ​ បើ​ឯង​ចង់​ចម្លង​ក៏​មក​អង្គុយ​ចម្លង​ជាមួយ​គ្នាមក៍! ចង់​យក​ទៅ​មើល​តែ​ម្នាក់​ឯង​ម៉េច​ យើង​នៅ​ចម្លង​មិន​ទាន់​ហើយ​ផង…!»

(… ខ្ញុំ​សូម​ប្រាប់​ជាមុន​សិន​ថា អាប្រយោគ​និយាយ​ដែល​ខ្ញុំ​សរសេរ​ទាំង​អស់​នេះ អាច​នឹង​មិន​ត្រូវ​តាម​សម្តី​ពិត​​១០០%​ទេ តែខ្ញុំ​នឹង​​ប្រឹង​សរសេរ​ឲ្យ​ប្រហាក់​ប្រហែល​បំផុត​… ហើយ​ឆ្លៀត​ពេល​នេះ​ដែរ​​​ក៏​សូម​អភ័យ​ទោស​ផង​​​ចំពោះ​ប្រយោគ​ណា​​ ដែល​ប្រើ​ភាសា​មិន​គប្បី​ ឬ ​​សម្តី​មិន​សុភាព…)

ហើយ​អាមិត្ត​ភក្តិ​សាច់​កម្ម​របស់​វា​ក៏​តប​ទៅ​ថា៖

«​ឯង​ចង់​ឲ្យ​យើង​អង្គុយ​ចម្លង​នៅ​ត្រង់​ណា​វ៉ី… បើ​នាំ​គ្នា​អង្គុយ​ពេញ​តុ​អស់​ហើយ​នោះ…!»

បាន​បន្តិច​មក​ អា​ឆ្កួត​នោះ​ក៏​និយាយ​ចេញ​មក​ គួរ​ឲ្យ​ចង់​សើច​ថា៖

«​បើអ៊ីចឹង​ ឯង​ទៅ​សុំ​ប្អូននៅ​តុ​​ខាង​ណោះ អង្គុយ​​សរសេរ​បន្តិច​ទៅ! យក​ទៅ​មួយ​ក្បាល​ហើយ​ក៏​​ចែក​គ្នា​អង្គុយ​ចម្លង​នៅ​តុ​ហ្នុង​ទៅ!»

ខ្ញុំ​ភាំង​ពេល​ឮ​ដូច្នោះ… ហើយ​គិត​ថា អេ៎… អាមោក​នេះ​​និយាយ​ស្រួល​ដល់​ហើយហ្ន៎! រួច​ក៏​នឹក​ខ្លាច​អាមិត្ត​របស់​វា​ម្នាក់​នោះមក​មែន តែ​គិត​​ថា​​ប្រហែល​ជា​អត់​ទេ… ប៉ុន្តែ​ទៅ​រក​ឯណា​បាន មិត្ត​របស់​អាឆ្កួត​នោះ​មក​ពិត​មែន​ មក​សុំ​ខ្ញុំ​ចែក​កន្លែង​អង្គុយ​ហើយ​សួរ​ថា​ អង្គុយ​ម្នាក់​ឯង​ឬ ឲ្យ​បង​និង​មិត្ត​ភក្តិ​សុំ​កន្លែង​អង្គុយ​ធ្វើ​លំហាត់​​​ផង​ ខ្ញុំ​ក៏​យល់​ព្រម។ មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក​ សំឡេង​អាឆ្កួត​នោះ​ក៏​លាន់​ជ្រែក​មក​ទៀត៖

«​ឃើញ​ទេ?… អាប្អូន​វា​ឲ្យ​អង្គុយ​ហើយ វា​ដឹង​​ថា​នរណា​ជានរណាវ៉ឺយ!» (​ខ្ញុំ​ភ្លេច​ប្រាប់​ទៅ​ថា​អា​ខ្មោច​ចូលម្នាក់​​នោះ​ ទំនង​ជា​ល្បី​ខ្លាំង​ណាស់​នៅ​ក្នុង​សាលា​រៀន​នេះ ព្រោះ​វា​ជាកីឡាករ​ហែល​ទឹក​ដែល​មាន​មុខ​មាត់​​ស្រស់​សង្ហា(សង្ហា​ខ្លាំង​ណាស់​… រួម​ទាំង​រាង​រៅ​ក៏​ស៊ិច​ស៊ី​ទៀត… អិអិអិ… ^Q^) ក្មេង​ៗ​ទាំង​​ប្រុស​ទាំង​ស្រី​ ក៏​បាក់​ចិត្ត​ស្រលាញ់​វា​ច្រើន​ តែ​មុន​នេះ​ខ្ញុំ​មិនទាន់​​ស្គាល់​វា​ទេ ​ធ្លាប់​ឮតែ​ឈ្មោះប៉ុណ្ណោះ​ លុះ​​ក្រោយ​ពី​មាន​រឿង​ថ្ងៃ​នោះ​កើត​ឡើង ខ្ញុំ​ក៏​ស្គាល់​វា​ច្បាស់​ជាង​គេ​ជាង​ឯង…)​​

ពេល​ឮ​ដូច្នោះ​ខ្ញុំ​ក៏ក្តៅ​ក្បាល​ង៉ឺង​​ខឹង​ឆេវ​មួយ​រំពេច​  ហើយ​​ភាំង​ភ្លេច​ខ្លួន​និយាយ​ស្រែក​​ទៅ​វិញ​យ៉ាង​​ខ្លាំង​​រណ្តំ​ពេញថ្នាក់​រៀន​៖

«​ខ្ញុំ​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​ថាបង​ជាអ្នក​ណា​ទេ​ តែ​ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ បង​ជា​មនុស្ស​ដែល​​គ្មាន​មារយាទ​គ្មាន​​សុជីវធម៌… និយាយ​សំឡេង​ខ្លាំង​ៗ​វ៉េសវ៉ាស​​ស្អី​ក៏​មិន​ដឹង… ស្អី​គេ​ អង្គុយ​នៅ​ជិត​គ្នា​សោះ ហេតុ​អី​ចាំ​បាច់​និយាយ​​សំឡេង​ខ្លាំងៗ​​​ដល់​ថ្នាក់​នេះ… សួរ​ទៅ​ចុះ ចង់​ល្បី​ណាស់​ឬ? ខ្ញុំ​ធុញ​ទ្រាន់​តាំង​ពី​​បង​​មក​អង្គុយ​នៅ​ត្រង់​នេះ​ម្ល៉េះ!… នេះ… ​បើ​បងសាក​​មក​និយាយ​សុំ​ខ្ញុំ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ល​មើល៍​ ខ្ញុំពិត​​ជា​មិន​ឲ្យ​មនុស្ស​ដូច​​​​បង​​ឯង​ជាដាច់​ខាត​​!! >[]<!!! »

និយាយ​ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ដើរ​ចេញ​​តែ​ម្តង​ ចាប់​យក​តែ​កាតាប​ទៅ​ អាសៀវភៅ​គិត​លេខ​ សៀវភៅ​ពុម្ព​និង​​ប៊ិក​ស្អី​គេ​នោះ​ ភ្លេច​យក​​​ទាំង​អស់​(ខឹង​មោហ៍​បាំង​រហូត​ភ្លេច!) តែ​តាម​ដែល​សង្កេត​ឃើញ​នៅ​ពេល​នោះ មាន​មនុស្ស​សម្លឹង​មើល​មក​ខ្ញុំ​ច្រើន​ណាស់។​ អាខ្មោច​​​​ឆ្កួត​ម្នាក់​នោះ ត្រូវ​​​​លក់​​មុខ​កណ្តាល​ចំណោម​គេ​ឯង​​តែ​ម្តង​។ ទឹក​មុខ​​គេ​ពេល​នោះ​គួរ​ឲ្យ​អាណិត​ខ្លាំង​ណាស់ តែ​​មួ​យ​ភ្លែត​នោះ​ក៏​លួច​គិត​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ដូច​គ្នា​ថា «​អូហូ… មនុស្ស​ស្អី​គេ​ហ្ន៎​… មុខ​មាត់​ស្រស់​សង្ហា​​ដល់​ហើយ!» បង​ម្នាក់​នោះ​សង្ហា​ពិត​មែន​បាទទទ!! ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​កំពុង​ខឹង​ប៉ុណ្ណា​ តែ​កិលេស​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​​ ក៏​នៅ​តែ​ធ្វើ​ការកើត​(ហាសហាសហា​… ^O^) ភាព​ស្រស់​សង្ហា​របស់​អា​ខ្មោច​ឆ្កួត​នោះ ទាក់​ទាញ​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​មែន​ទែន!

ក្រោយ​ពី​ដើរចេញ​មក​បាន​បន្តិច​ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​អាណិត​គេ​វិញ​ភ្លាម(ឃើញ​ទេ ភាព​ស្រស់​សង្ហា​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​​មនុស្ស​យើង​ប្តូរ​ចិត្ត​ភ្លាម​មួយ​រំពេច ហេះៗៗ…ៗ) ហើយ​ក៏​រអ៊ូ​ដាក់ខ្លួន​ឯង​ថា​ មិន​គួរ​ទៅ​ថា​ឲ្យ​គេ​ឡើយ​ បង​ម្នាក់​នោះ​ច្បាស់​ជា​ខ្មាស​​អ្នក​ដទៃ​ទៀតស្លាប់​ហើយ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ក៏​ស្រែក​ដាក់​ឲ្យ​គាត់​ខ្លាំង​ៗ​ទៀត​… លុះ​មក​ដល់​​ពេល​សម្រាកថ្ងៃ​ត្រង់​ក៏​ភ្លេច​រឿង​នោះ​​បាន​បន្តិចទៅ ប៉ុន្តែ​ខណៈ​ដែល​កំពុងអង្គុយ​​ញ៉ាំ​បាយ​នោះ ស្រាប់​តែ​អារម្មណ៍​ម្យ៉ាង​បាន​ប្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ថា មាន​មនុស្ស​កំពុងសម្លឹង​មក​ខ្ញុំ​​។ តែ​តាម​ដែល​ដឹង​គ្រប់​គ្នា​នោះ ​មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​ហាង​បាយ​​របស់​សាលា​ មាន​រាប់​ពាន់​រាប់​ម៉ឺន​នាក់​ឯណោះ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​ចេះ​​តែ​​គិត​ខ្លួន​ឯង​ទេ​ដឹង?!​!

មាន​ត…

Read Full Post »

សម័យ​មុន​មនុស្ស​ប្រុស​ជា​ភាគី ដែល​​ចាប់​ផ្តើម​ចែចង់​មនុស្ស​ស្រីមុន​​ តែ​យុគ​សម័យ​ថ្មី​នេះ​បាន​ផ្លាស់​​ប្តូរ​ទៅ​ហើយ​ បើ​មនុស្ស​ស្រី​ចាប់​ផ្តើម​​ចែ​ចង់​មនុស្ស​ប្រុស​មុន​ ក៏​គ្មាន​អ្វី​គួរ​ឲ្យ​ខាត​បង់​ដែរ​​ ហើយ​​ភាគ​ច្រើន​មាន​តែ​​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្សប្រុស​​ត្រេក​អរ​ទៅ​វិញ​ទេ​ ដែល​ឃើញ​មនុស្ស​​ស្រី​ជា​អ្នក​ចាប់​ផ្តើម​ចែ​ចង់​គេ​​មុន​។ ដូច្នេះ​បើ​នរណា​ចង់​សាក​ល្បងចូល​ចែ​ចង់​មនុស្ស​ប្រុស​​ ក៏​សូម​អនុវត្ត​តាម​វិធី​ខាង​ក្រោម​នេះ​បាទ!^Q^

          . ​​ភាពស្រស់ស្អាត

          វិធី​ចែ​ចង់​​មនុស្ស​ប្រុស​​ យើង​ត្រូវ​មើល​ឃើញ​ស្អាត​ តែ​ក៏​មិន​ត្រូវ​តែ​ង​ខ្លួន​​ឲ្យ​ស៊ិច​ស៊ី​លេច​លើ​លេច​ក្រោម​ពេក​ដែរ​ គឺ​តែង​ឲ្យ​ឃើញ​​លក្ខណៈ​​ខ្លួនជា​របស់​ខ្លួន​ឯង រើស​សំពត់​អាវ​ណា​​ដែល​ស្លៀក​ពាក់​ស្រួល​​ មើល​​ទៅ​ឃើញ​ស្រស់​តាម​ធម្មជាតិ និង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​ជឿ​ទុក​ចិត្ត​។​

          . ផ្តើមសម្តែងកាយវិការចាប់អារម្មណ៍បែបមនុស្សស្រី

ពេល​ចែចង់​មនុស្ស​ប្រុស​ មិន​ត្រូវ​តក់​ក្រហល់ ​ឬ​សម្តែង​កាយ​វិការ​អ្វី ​ឲ្យ​ជ្រុល​ហួស​ហេតុ​ពេក​ទេ គឺ​ត្រូវ​ប្រើ​វិធី​បែបមនុស្ស​ស្រីៗ​ ដូច​ជា​​លួច​ចោល​កន្ទុយ​ភ្នែកសម្លឹង​ទៅ​គេ ​យ៉ាង​​ស្រទន់​​ឲ្យ​គេសង្កេត​​ដឹង​ខ្លួន​​ តែ​ក៏​មិន​គួរ​សម្លឹង​យូរ​ពេក​ដែរ ដើម្បី​ពញ្ញាក់​អារម្មណ៍​របស់​គេ​ឲ្យ​សង្ស័យ​​ថា យើង​​ចាប់​អារម្មណ៍​គេ​ឬ​មួយ​ក៏​អត់?

. ​រកចន្លោះពេល​​នៅម្នាក់ឯងដើម្បីបើកឱកាស

មនុស្ស​ប្រុស​​មិន​សូវ​ស្រួល​ចិត្ត​ប៉ុន្មាន​ទេ​ នៅ​ពេល​និយាយ​ជាមួយ​មនុស្ស​ស្រី​​ ដែល​នៅ​កណ្តាល​​ចំណោម​មិត្ត​ភក្តិ​ច្រើន​នាក់ ដូច្នោះ​យើង​ត្រូវ​រក​ឱកាស​​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ខ្លះ ដើម្បី​បើក​ឱកាស​ឲ្យ​មនុស្ស​ប្រុស​ចូល​មក​ជជែក​ជាមួយ ហើយ​ពេល​ដែល​កំពុង​ជជែក​គ្នា​នោះ គួរ​តែ​នៅ​ឲ្យ​បាន​កៀក​គ្នា​បន្តិចដូ​ច​ជា អង្គុយ​កៅអី​ជាប់​គ្នា ដើម្បី​សាង​ភាព​ស្និទ្ធ​ស្នាល​និង​ភាព​ជា​គ្នា​ឯង​​ឲ្យ​បាន​ច្រើន។

​​.​ ឲ្យបុរសជាភាគីចែចង់យើងខ្លះ

នៅ​ពេល​អ្នក​ចាប់​ផ្តើម​សម្តែង​ឫកពា​ចាប់​អារម្មណ៍​ រួម​ទាំង​រក​ឱកាស​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ដើម្បី​បើក​ឱកាស​​ឲ្យ​មនុស្ស​ប្រុស​ចូល​មក​ជជែក​ជាមួយហើយ​ អ្នក​គួរ​តែ​ទុក​ឲ្យ​គេ​ជាភាគី​ចែ​ចង់​យើង​ខ្លះ កុំ​ចែចង់​គេ​ឲ្យ​ម្ខាង​ឲ្យ​សោះ។

​. សិក្សាស្វែងយល់ចិត្តគ្នា

ក្រោយ​ពី​បាន​ជជែក​គ្នា​ហើយ ត្រូវ​​ប្រមើល​មើលថា​គេ​អាច​ចូលចុះ​នឹងអ្នក​ឬទេ? គេ​ជាមនុស្ស​ផ្តាច់​ការ​ ឬ​មាន​សេចក្តី​ប្រោសសន្តោស​ សុភាព​ ឲ្យ​កិត្តិយស​យើង បើ​ទទួល​បានអារម្មណ៍​​រីករាយ​​ក៏​ជជែក​ត​ទៅទៀត តែ​បើ​ចាប់​ផ្តើម​តាន​តឹង​ក្នុង​ចិត្ត​ គិត​ថា​គេ​មិន​មែន​ជា​លក្ខណៈ​របស់​មនុស្ស​ប្រុស​ដែល​អ្នក​ចូលចិត្ត អ្នក​ត្រូវ​សុំ​ខ្លួន​ដើរ​ចេញ​យ៉ាង​សុភាពៗ។

. វិធីសាស្ត្រផ្សេងទៀតសម្រាប់ចែចង់មនុស្សប្រុស

  • និយាយ​បែបសប្បាយៗ សុភាព​រម្យទម និង​ឈ្លាស​វៃ​ មិន​ត្រូវ​រញីរញ័រ និយាយ​តតាក់​តតុប។
  • សម្លឹង​ចំណុច​ល្អ​របស់​គេ ហើយ​និយាយសរសើរ​​ចំណុច​ល្អ​នោះ ដោយ​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់។

***យ៉ាង​ម៉េច​ហើយ?… បើ​រក​សង្សារ​បា​ន​ដោយ​វិធី​ទាំង​នេះ កុំ​ភ្លេច​អញ្ជើញ​ខ្ញុំ​ញ៉ាំ​ការ​ផង​ណ៎ា!^^​

Read Full Post »

Older Posts »