Feeds:
ប្រកាស
មតិ

Archive for ខែ​ឧសភា, 2010

 

ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ព្រើត​ញ័រ​អស់​ទាំង​ខ្លួន គិត​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​​ ថ្ងៃ​នេះ​ស៊យ​ហើយ​ខ្ញុំ Y.Y! ចុះ​បង​អន្ធិកា​​គាត់​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​នៅ​ទី​នេះ​ដោយ​របៀប​ណា? បន្ទាប់​ពី​នោះ​គាត់​ក៏​ដើរ​​មក​​អង្គុយ​​ជិត​ខ្ញុំ​ ហើយ​ក៏​សើច​​​​បែប​អស់​សំណើច​​​នឹង​ខ្ញុំ​ដែលការ​ពិត​អ្នក​​ជា​ក្របី​គឺ​ជា​រូប​​ខ្ញុំ​សោះ!

          ​«​ខ្លាច​​រហូត​​​​ផ្លាស់​កន្លែង​មក​​សម្ងំ​អង្គុយ​​នៅ​ទី​នេះវិញ​​​​​​ហ្ន៎… ហ៊ឹះ!»​

          គាត់​និយាយ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​​តប​​ទៅ​វិញ ​​ដោយ​អារម្មណ៍​មិន​សូវ​នៅ​នឹង​ខ្លួន​ប៉ុន្មាន​ទេ​​ មាត់​និយា​យ​ទាំង​​ញ័រ​ទទ្រើក​។​​​

          «​នរ​ណា​ថា​ខ្ញុំ​ខ្លាច​បង​ឯង?… ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​មក​អង្គុយ​នៅទី​នេះ… ព្រោះ… ​ព្រោះមាន​​ខ្យល់​អាកាស​​​​ល្អ​​ជាង​កន្លែង​មុន​ប៉ុណ្ណោះ!»

          ស្តាប់​មើល​ចុះ ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​ដូច​ក្របី​ពិត​មែន T-T ។ បង​អន្ធិកា​ក៏​ធ្វើ​មុខ​កំប្លែង​​ៗ​ ហើយ​​និយាយ​បែប​មិន​​សូវ​ជឿ​ថា៖

          «ពិត​មែន​ហ៎? O_o? »

          ខ្ញុំ​​នេះ​​​ត្រូវ​​លក់​​មុខ​​មិន​ដឹង​​យក​​ទៅ​ទុក​ឯណា​ទេ​ បើ​ជ្រែក​ដី​បាន​ខ្ញុំ​នឹង​ជ្រែក​​ភ្លាម​(/>.<\)! ខំ​ភូត​គាត់​ថា​​នៅ​ផ្ទះ​​​តែ​ត្រូវ​គាត់​មក​ជាន់​កែង​ពី​ក្រោយ​​បាន​ ហើយនៅ​​ប្រាប់​ហេតុ​ផល​បែប​​ក្របី​ៗ​​ទៀត​។ ពេល​នោះ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​មុខ​​នេះ​ស្ពឹក​ទាំងអស់​ អៀន​​ខ្លាំង​មែន​ទែន TT~TT !!

          ​មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក ​​បង​អន្ធិកា​ក៏​ឈប់​និយាយ​ តែ​ត្រលប់​ជា​អង្គុយ​ស្ងាត់​ស្ងៀម។ ខ្ញុំ​វិញ​​ព្យាយាម​​គេច​​មុខ​ចេញ​ពីគាត់​ឲ្យ​ខាង​តែ​បាន… បាន​បន្តិច​មក​គាត់​ក៏​លូក​ដៃ​មក​ក្តោប​ដៃ​ខ្ញុំ O.O ។ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​​ពី​អារម្មណ៍​ខ្លួន​ឯង​មិន​ត្រូវ​ទេ… ហាក់​បី​ដូច​ជា​ពិភព​លោក​ទាំង​មូល​ឈប់​នៅ​ទ្រឹង​ស្ងៀម​ទាំង​អស់! ទទួល​​អារម្មណ៍​​ថា​កំពុង​អណ្តែត​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​អាកាស ហើយ​ក៏​កក់​ក្តៅ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​យ៉ាង​ម៉េច​មិន​ដឹង​ ​^-^;; ។ បង​អន្ធិកា​ក៏​ងាក​មក​​និយាយ​នឹងខ្ញុំ​៖

          «​យើង​នេះ មើល​ទៅ​មើល​មក​ក៏​គួរ​ឲ្យ​ស្រលាញ់​ណា៎^^’ មិន​ឃើញ​មុខ​មាំ​ដូច​ដែល​​ធ្លាប់​ឃើញ​ពី​មុន​សោះ​ តែ​ជួន​កាលក៏​​​ឡប់​ៗ​ មាន​ដឹង​ខ្លួន​​ឬ​អត់? ដូចអម្បាញ់​មិញ​អ៊ីចឹង! ~(/^O^)/~ ហាសហាស​ហា…»​ កម្ម​មែន​! នេះ​ជេរ​ឬ​មួយ​សរសើរ​ឲ្យ​ប្រាកដ??

          «ថ្ងៃ​នេះ​បង​ជូន​ទៅ​ផ្ទះ​ណា៎! ទៅ​ចាំ​នៅ​កន្លែង​ដើម​​របស់​យើងក៏​បាន នៅ​បណ្ណាល័យ​នោះ​អី…»​     បង​អន្ធិកា​និយាយ​ទន់​ភ្លន់​ខ្លាំង​ណាស់​ កែវ​ភ្នែក​ក៏​ស្រទន់… អូ៎យយយ… បេះ​ដូង​ស្ទើរ​តែ​រលាយ​ខ្ទេច​ខ្ទាំ​​នៅ​នឹង​កន្លែង​តែ​ម្តង​ហើយ!*|*! ថ្ងៃ​នេះ​ទើប​តែ​មាន​ឱកាស​បាន​មើល​មុខ​គាត់​ច្បាស់​ៗ​… ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​! មនុស្ស​ប្រុស​អី​ក៏​សង្ហា​យ៉ាង​នេះ​​!? សង្ហា​ជាង​ថ្ងៃ​មុន​ៗ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់ឃើញទៀត ឬ​មួយ​ថ្ងៃ​មុន​ខ្ញុំ​​​មាន​អគតិ​ជា​មួយ​គាត់​ច្រើន​ពេក​ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មើល​រំលង​ភាព​ស្រស់​សង្ហា​របស់​គាត់? ^-^++ អិអិអិ… មនុស្ស​អី​​​ក៏​មិន​ដឹង​សង្ហា​បែប​ភើហ្វិច​តែ​ម្តង​! ភ្នែក​មុត រោម​ភ្នែក​វែងៗ​​ ច្រមុះ​ស្រួច បបូរ​មាត់លេ​ច​ជា​ក្លែប​​ដូច​ស្រទាប់​កុលាប​ ថ្ពាល់​​ស​ក្រហម​ប្រឿងៗ​ សក់​រលក​តិច​ៗ​ រាង​មាំ​ខ្ពស់​សង្ហា​ មិន​បាច់​សង្ស័យ​ទេ​ថា​ហេតុ​អ្វី​ក៏​មាន​មនុស្ស​ស្រលាញ់​គាត់​ច្រើនយ៉ាង​នេះ មិន​ថា​​​ប្រុស​​ មិន​ថា​​ខ្ទើយ រួម​ទាំង​ស្រី​ៗ​ដែល​សំណាង​​អាក្រក់​ទៀត​ផង! ​​ហិហិហិ… ព្រោះ​មើល​មនុស្ស​ច្រឡំ ​^Q^។ តែ​គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​បើ​ខ្លួន​រាង​ស​ជាង​នេះ​បន្តិច​ ហើយ​ឆ្លាត​ក្នុង​ការ​រៀន​សូត្រ​តែ​​បន្តិច​… មិន​​ដឹង​ថា​ល្អ​យ៉ាង​ណា​ទេ​​ព្រះ​អើយយយយយ!!!

          «​អឺ… ចុះ​ថ្ងៃ​នេះ​មិន​អាន​រម្លឹក​មេរៀន​ទេ​ឬ? ឃើញ​អង្គុយ​អាន​រាល់តែ​​ថ្ងៃ​ មនុស្ស​​ស្អី​អី​ក៏            ​ឧស្សាហ៍​ម្ល៉េះ!! (“).,(“) » បង​អន្ធិកា​ប្តូរ​​រឿង​មក​និយាយ​​​អំ​ពី​​ខ្ញុំ​។

          «​ហេតុ​អី​ក៏​បង​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​អង្គុយ​អាន​សៀវភៅ… ​រាល់​ថ្ងៃ?… O.,o» ខ្ញុំ​សួរ។

          «​ក៏​ព្រោះ​យើង​ជា​ក្មេង​​ខំ​រៀន​នោះ​អី! មុន​នេះ​បង​​​​ស្គាល់​យើង​ ក៏​ព្រោះ​ភាព​ល្បី​ល្បាញ​រឿង​រៀន​ពូកែ​​នេះ​ដែរ តែ​ក៏​មិន​នឹក​ស្មាន​​​ថា​​មិន​នៅ​​ៗ​ ហេតុ​អ្វី​បង​ត្រូវ​​ចូល​មក​ពាក់​ព័ន្ធ​​ជាមួយ​យើង​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​ក៏​មិន​ដឹង?… ​សង្ស័យ​ព្រោះ​ថ្ងៃ​នោះ​ទេ​ដឹង ​ដែល​យើង​ស្តី​ឲ្យ​បង​ចំពោះ​មុខ​​​មនុស្ស​ម្នា​ជា​ច្រើន​នាក់ បង​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​​ចង់​​ស្គាល់​​ឲ្យ​ច្បាស់​តែ​ម្តង​ទៅ… តាម​ពិត​បង​មិន​ចង់​ធ្វើ​បាប​អី​យើង​នោះ​ទេ​ គ្រាន់​តែ​មិន​ដឹង​ថា​ត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច?​ មើល​ទៅ​យើងក៏​ខឹង​បង​មិន​​ធម្មតា​ដែរ​​… ហើយ​ម្យ៉ាង​ទៀត​បង​ក៏​មិន​ធ្លាប់​ជួប​មនុស្ស​​ណា​ដូច​យើង​ផង​… ទើប​​ធ្វើ​ឲ្យ​បង​ចូលចិត្ត​ចង់​ស្គាល់​​។ បង​ថា​យើង​នេះ​ហ៊ាន​មែន​ទែន នៅ​សុខ​ៗ​ក៏​ក្រោក​ឡើង​មក​ជេរ​បង​​ម៉ាត់​ៗ​តែ​ម្តង​… ដឹង​ទេ​? នៅ​មិន​ទាន់​មាន​សិស្ស​ប្អូន​ជំនាន់​ណា​ហ៊ាន​ថា​ឲ្យ​បង​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​ទេ​… អ៊ីចឹង​​ហើយ​បង​ក៏​ចាប់​អារម្មណ៍​យើង​តែ​ម្តង​… ចាប់​អារម្មណ៍​លើ​​និស្ស័យ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​​របស់​យើង​នេះ​​ហើយ!!»

          ខ្ញុំ​ក៏​សួរ​គាត់​ត្រលប់​ទៅវិញ​ថា នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​បង​ពិត​ជា​ខឹងខ្ញុំ​ពិត​មែនឬ? គាត់​ក៏​តប​ថា មែន​ហើយ!​ រួច​ខ្ញុំ​ក៏​សួរ​ទៀត​ថា​ ចុះ​ហេតុ​អ្វី​បង​មិន​ជេរ​ឬ​ថា​ឲ្យ​ខ្ញុំ​វិញ​នៅ​ពេល​នោះ​តែ​ម្តង​ទៅ? ហេតុ​អ្វី​នៅ​​ស្ងៀម​មិន​មាត់​មិន​ក​? ព្រោះ​តាម​ដែល​ដឹង​មក​​បង​ក៏​មាត់​ឆ្កែ​​​មិន​ធម្មតា​ដែរ!(ហាហាហា… ថ្ងៃ​នោះ​បាន​បន្លំ​ជេរ​គាត់​​មួយ​ម៉ាត់… សប្បាយ​ចិត្ត​ដល់​ក​! v(^O^)v) គាត់​ក៏​តប​ថា​​ ថ្ងៃ​នោះ​គាត់​ស្រឡាំង​កាំង​ច្រើន​ជាង​ដែល​​ឃើញ​ខ្ញុំ​ហ៊ាន​ជេរ​គាត់​​ ហើយ​ត្រូវ​​លក់​មុខ​​​ជាមួយ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​ ជា​ពិសេស​មិត្ត​​ភក្តិ​​របស់​​   គាត់។ លុះ​ចៃ​ដន្យ​ឃើញ​ខ្ញុំ​ភ្លេច​​សៀវភៅ​​​ប៊ិច​​ដូច្នោះ​ផង​ក៏​ប្រមូល​យក​ទុក​ធ្វើ​បាប គាត់​ថា​ធ្វើ​បាប​សិន​ចាំ​ឲ្យ​តាម​ក្រោយ​។ ពី​ដំបូង​ក៏​ថា​មិន​ធ្វើ​បាប​ខ្លាំងអី​ដែរ​ព្រោះ​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់​ខ្ញុំ​​ដោយ​ផ្ទាល់​​ ស្គាល់​តែ​ឈ្មោះ​និង​ធ្លាប់​​ឃើញ​​ពេល​ខ្លះ​ៗ​ដែល​​​ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅ​ទទួល​រង្វាន់​​នៅ​​ដង​ទង់​ជាតិ។​ ​សម្តី​មួយ​ម៉ាត់​ដែល​គាត់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ញញឹម​ចេញ​មក​គឺ​…

          «​បង​ឃើញ​យើង​​មើល​ទៅ​ខ្លាច​ៗ​ ញ័រ​ៗ ក៏​កាន់​តែ​បានចិត្ត​ចង់​លេង​សើច​ជាមួយ ​ព្រោះ​តាម​​ការ​ជាក់​ស្តែង​​រូប​​យើង​ចំពោះ​បង​គឺ​​ជាក្មេង​រៀន​ម្នាក់​… ធ្លាប់​ឃើញ​ទៅ​​​ប្រលង​សិស្ស​ពូកែ​​​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សា​មក​​ហើយ​​… គួរ​​ណាស់​តែ​ជា​មនុស្ស​​រឹង​ប៉ឹង​ច្រើន​ជាង ​មិន​គួរ​​ខ្លាច​អី​នរណា​​​​ទាំង​អស់​ ព្រោះ​​គង់​នឹង​គិត​ថា​​ខ្លួន​ឯង​ពូកែ​ស្រាប់​ហើយ​ និង​ម្យ៉ាង​ទៀត​កាល​ពី​ព្រឹក​​ក៏​សម្តែង​វីរកម្ម​​យ៉ាង​អង់​អាច​ដល់​ថ្នាក់​ហ្នុង… ក្លាហាន​ហួស​មាឌ! គិត​ថា​ច្បាស់​​ជា​ធ្វើ​មុខ​​​ក្រញូវ​​​មុខ​ស្អុយ​ដាក់​ និង​ត្រៀម​ជេរ​បង​មួយ​រយៗ​ហើយ​នៅ​ពេល​ជួប​​មុខ… តែ​បែរ​ជា​មិន​មែន​ទៅ​វិញ​​ត្រលប់​ជាខ្លាច​ញ័រ​កំប្រោន​ៗ ហេះៗ… បង​ក៏​បាន​ចិត្ត​ធ្វើ​បាប​​​ឲ្យ​យំ​​ម៉ា​ឆ្អែត​តែ​ម្តង​! ហាស​! ហាស! ហា…​​​»

          បង​អន្ធិកា​ប្រហែល​​ជា​ឃើញ​ខ្ញុំ​លួច​ញញឹម​ទេ​ដឹង​​ ទើប​ងាក​មក​​និយាយ​ធ្វើ​ភ្នែក​ភ្លឹះៗ​៖

          «ហ៊ឺយ!… ម៉េច​ហ្នឹង? (ស្ងាត់​ទៅ​មួយ​សន្ទុះ)… អឺ… ការ​ពិត​ទៅ​ពេល​យើងញញឹម​បែប​នេះ​​ក៏​គួរ​ឲ្យ​… គួរឲ្យ​… ស្រលាញ់ម្យ៉ាង​ណា៎… ​ព្រោះ​ឃើញ​ពេល​​ណា​ក៏​មុខ​មាំ​តែ​រហូត​​ហ្នឹង!!»

          មក​សរសើរ​ចំពោះ​មុខ​អ៊ីចឹង ខ្ញុំ​ស្ទើរ​​តែ​ទប់​ស្នាម​ញញឹម​មិន​ទាន់^^ ប្រាប់​តាម​ត្រង់​ទៅ​ចុះ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​លង់​ស្នេហ៍​នឹង​គាត់​មែន​ទែន(​ឲ្យ​ម្តង​ទៀត​​ក៏​ព្រម​ដែរ ហិហិហិ…)។ បាន​ហើយ​! និយាយ​លេង​ទេ(ធ្វើ​ឯង​ត្រឹម​ត្រូវ!^Q^!) តាម​ពិត​ទៅ​មិន​មែន​ខ្ញុំ​លង់​នឹងភាព​ស្រស់សង្ហា​របស់​គាត់​ទេ តែ​​ព្រោះ​ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​​​ គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​​គាត់​និយាយ​ គាត់​​មិន​បាន​កុហក​ ឬ​​ក្លែង​ធ្វើ​​ពើ​។ មិន​ដឹង​ដែរ… ប្រហែល​ខ្ញុំ​​ធ្លាប់​ជួប​តែ​មនុស្ស​មាន​ពុត​ត្បុត​​ច្រើន​ទេ​ដឹង​?… ព្រោះ​នៅ​ក្នុង​សង្គម​របស់​​អ្នក​ពូកែ(និយាយ​នេះ​មិន​មែន​អួត​ខ្លួន​ឯង​ទេ​ណា៎ តែ​សង្កេត​​​ឃើញ​ជារួម!^,^) ​គ្មាន​​ទេ​មនុស្ស​​ស្មោះ​ត្រង់​​ ទោះ​បី​ជា​មាន​ក៏​តិច​តួច​ដែរ… នេះ​​ប្រហែល​​ជា​ហេតុ​ផល​ទេដឹង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ចូល​ចិត្ត​​រាប់​​អាន​នរណា​ក្រៅ​ពី​​​អា​ ដេត​​ម្នាក់។

          បន្ទាប់​​មក​ទៀត​​ យើង​ក៏​ជជែក​គ្នា​​ពី​នេះ​ពី​នោះ​រាប់​រយ​ប្រការ​ និយាយ​រឿង​​គាត់​ខ្លះ​រឿង​ខ្ញុំ​ខ្លះ​តែ​មើល​ទៅ​គាត់​ចាប់​អារម្មណ៍​​និយាយ​តែ​រឿង​ខ្ញុំ​ជា​ពិសេស​។ ​ទឹក​សំឡេង​របស់​គាត់​​ក៏​នៅ​តែ​រក្សា​លក្ខណៈ​ដើម​របស់​គាត់​ដដែល… ស្តាប់​ទៅ​​ដូច​ចង់តែ​​រក​​​​រឿង… អិអិអិ… មនុស្ស​អី​អន់​ចរិត​បែប​នេះ! ^v^ នេះ​បើ​អ្នក​ដែល​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់​គ្នា​ ប្រហែល​ជា​មិន​​សូវ​ចូលចិត្ត​គាត់​ប៉ុន្មាន​​ទេ(ដូច​ខ្ញុំ​ពី​ដំបូង​អ៊ីចឹង!~_~) តែ​បែប​​នេះ​ល្អ​ហើយ​​ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​ជា​របស់​ខ្ញុំ​តែ​ម្នាក់!(គំនិត​អាក្រក់-////-)។ និយាយ​តាម​ត្រង់​​បើ​អ្នក​ដែល​បាន​​ស្គាល់​គាត់​ច្បាស់​តែ​បន្តិច គាត់​ក៏​គ្មាន​អ្វី​​អាក្រក់ដែរ ថែម​ទាំង​មាន​ចរិត​បែប​កំប្លែង​ៗ​បន្តិច​ផង។

          នៅ​ពេល​នោះ​ យើង​និយាយ​គ្នា​រហូត​ជិត​ដល់​ម៉ោង​គោរព​ទង់​ជាតិ​ ខ្ញុំ​ក៏​និយាយ​សុំ​ខ្លួន​ដើរ​ចេញ​មក​ គាត់​ក៏​ប្រាប់​ថា​ល្ងាច​នេះ​ឲ្យ​ចាំ​គាត់​នៅ​មុខ​បណ្ណាល័យ​ គាត់​នឹង​ទៅ​រក។ ខ្ញុំ​ក៏​តប​ទៅ​វិញ​បែប​​​ចង់​គេច​កែ​ថា​៖

          «​បើ​បង​​ឃើញ​ខ្ញុំ​បង​នឹង​បាន​ជួប តែ​បើ​មិន​ឃើញ​ មាន​ន័យ​ថា​ខ្ញុំ​ត្រលប់​ទៅ​​ផ្ទះ​បាត់​​ហើយ!»

          មួយ​សន្ទុះ បង​អន្ធិកា​ក៏​និយាយ​តប​មក​វិញ​៖

          «យេ… បង​សុំ​ទៅ​ចុះ​… រង់​​ចាំបង​ណ៎ា…»​

          អូហូ… គឺ​ដូច​ដែលខ្ញុំ​សរសេរ​នេះអ៊ីចឹង​! ពាក្យ​ខ្លីៗ​​មិន​ប៉ុន្មាន​ម៉ាត់​​ តែ​​​ចង​ភ្ជាប់​​មនោសញ្ចេតនា​​យ៉ាង​ជ្រាល​ជ្រៅ​មួយ​​ចេញ​ពី​​អារម្មណ៍​របស់​គាត់​យ៉ាងច្រើនលើស​លប់។ មិន​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​គិត​ទៅ​​ខ្លួន​ឯង​ឬ​​ក៏​អត់​ទេ​តែ​ខ្ញុំ​​ទទួល​អារម្មណ៍​មួយ​សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់ សប្បាយ​ខ្លាំង​ទៀត​ផង​​ ហើយ​ក៏​គិត​ថា​បង​អន្ធិកា​ប្រហែល​​ជា​​ចាប់​អារម្មណ៍​លើ​ខ្ញុំ​ដូច​ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​គាត់​​ដែរ​ហើយ^^​ អិអិអិ…។

          ខ្ញុំ​ដើរ​ចេញ​មក​ដោយ​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​តប​ទៅ​​វិញ តែ​ក៏​ឮ​សំឡេង​​បន្លឺ​ប្រាប់​​តាម​ពី​ក្រោយ​មក​​​ទៀត​ថា៖

          «​យេ… កុំ​ភ្លេច​ណ៎ា… កុំ​ភ្លេច​ឲ្យ​សោះ…»

          ព្រឺ​រោម​… លោក​អើយ! ​​ព្រឺ​​រោម​ច្រាង​តែ​ម្តង​… ~^^~ មិន​ដឹង​ថា​គួរ​​អធិប្បាយ​អារម្មណ៍​នៅ​ពេល​នោះ​យ៉ាង​ម៉េច​​ទេ​ តែ​ចង់​ឲ្យ​គ្រប់​គ្នា​សាក​ល្បង​ធ្វើ​​ជា​ខ្ញុំ​នៅក្នុង​ស្ថានការណ៍​បែប​​នេះ​វិញ​ម្តង​មើល​… នៅ​​ជា​មួយ​​មនុស្ស​ដែល​យើង​ចាប់​ផ្តើម​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ​ជាមួយ​… ​ពេល​នេះ​ក៏​គួរ​តែ​យល់​ពី​អារម្មណ៍​របស់​​ខ្ញុំ​​បាន​ខ្លះ​ហើយ​ណ៎ា ^ / / / ^ !!

មាន​ត…

Read Full Post »

 

នៅ​ពេល​ដឹង​ថា​ប្តី​ជា​ហ្គេយ៍​ ភរិយា​មួយ​ចំនួន​អាច​​នឹង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ ពិភព​លោក​​ទាំង​មូល​កំពុង​​ត្រូវ​រលំ​រលាយ ឬ​ផែន​ដី​ត្រូវ​ជាប់​គាំង​ស្ងៀម​លែង​ដើរ​ទៅ​មុខ។ ខ្លះ​​ទៀត​មាន​អារម្មណ៍​តក់​ស្លុត​ ខឹង​ ខ្មាស​អៀន​ ឈឺ​ចាប់​ ស្មុគ​ស្មាញ​ ឆ្ងល់សង្ស័យ ឯកោ សោក​សៅ… ខ្លះ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​ត្រូវ​ស្វា​មីក្បត់​បោក​ប្រាស ភ័យ​ខ្លាច​អ្នក​ដទៃ​ដឹង​ឮ​ អាណិត​ខ្លួន​ឯង​និង​កូន​ៗ​ ផ្តន្ទា​ដាក់​ទោសខ្លួន​ឯង រហូត​​ធ្ងន់​ធ្ងរ​បំផុត​ដល់​ថ្នាក់​​​មាន​គំនិត​ចង់​សម្លាប់​ស្វាមី​ សម្លាប់​ខ្លួន​ឯង​និង​កូន​ៗ​ ឲ្យ​ស្លាប់​​ផុត​​ពី​​ទុក្ខ​វិបត្តិ​ទាំង​នេះ​។           ដើម្បី​ជា​ការ​​លួង​លោម​​ចិត្ត​ដល់​ខ្លួន​ឯង​ មិន​ថា​អ្នកទទួល​អារម្មណ៍​​យ៉ាង​ណា​​​​​​​​ កុំ​គិត​ខ្លី​ឲ្យ​សោះ ជីវិត​មាន​ច្រក​ចេញ​ជានិច្ច។

  • តាំងសតិស្មារតី

          ត្រូវ​តាំង​ស្មារតី​ឲ្យ​បាន នៅ​ពេល​​ត្រជាក់​ចិត្ត​​​ខ្លះ​ហើយ ​​ត្រូវ​ខិត​ខំ​​ប្រមែ​ប្រមូល​រក​មើល​ចំណុច​​​ល្អ​ចំណុច​ខ្សោយ​ អ្វី​ដែល​អាច​ទទួល​យក​បាន​អត់​ធន់​បាន ឬ​អ្វី​ដែល​អត់​ធន់​មិន​បាន​ទទួល​យក​មិន​កើត​ ដើម្បី​រួប​រួម​ទម្ងន់​របស់​ហេតុ​និង​ផល ​​ដែល​អ្នកត្រូវ​​បែក​គ្នា​ឬ​នៅ​ជាមួយ​គេ​​បន្ត​។ ការ​បែក​គ្នា​នោះ​​មាន​ទាំង​ការ​បែក​គ្នា​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍​​​ស្អប់​គ្នា​​រហូត​មិន​មើល​មុខ​ និង​ការ​បែក​​ដោយ​ធ្វើ​​ជា​មិត្ត​​ភក្តិ​នឹង​គ្នា ​​នៅ​​ទៅ​មក​រក​គ្នា​​បាន​។ ពាក្យ​ថា​នៅ​ជា​មួយ​គេ​នោះ​​ក៏​មាន​​ទាំង​បែប​នៅ​ដោយ​គ្មាន​លក្ខខណ្ឌ​ដូច​ដើម ​​ឬ​នៅ​បែប​គ្មាន​ទំនាក់​ទំនង​ផ្លូវ​ភេទ​ កំណត់​​​ជីវិត​បែប​​មាន​ឥស្សរភាព ដោយ​ភាគីទាំង​សងខាង​អា​ច​មាន​អ្នក​ថ្មី​​រៀង​ៗ​ខ្លួន​បាន។

  • ធ្វើការស្វែងយល់ពីអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯង ស្វាមី ហើយនិងកូនៗ

          ដំណាក់​ការដំបូង​បំផុត​ បើ​អ្នក​គ្មាន​អារម្មណ៍​​កើត​ទុក្ខ​ភ័យ​ព្រួយ ​ដោយ​ចាត់​ទុក​វា​ថា​ជា​រឿង​ធម្មតា​​(មាន​តិច​បំផុត​ដែល​គិត​បែប​នេះ)​​ក៏​មិន​ចាំ​បាច់​ធ្វើ​អ្វី​ដែរ​​ តែ​បើ​អ្នក​​​​កើតមាន​បញ្ហា​ទុក្ខ​ព្រួយ​​ត្រូវ​ព្យាយាម​​អូស​ទាញ​អារម្មណ៍​របស់​ខ្លួន​ ឲ្យ​ត្រលប់​មក​សភាព​ដើម​វិញ​​ឲ្យ​បាន​លឿន​បំផុត​។ ច្រើន​គ្នា​អាច​​ពឹង​អាស្រ័យ​នឹង​មនុស្ស​​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​ មិត្ត​ភក្តិ​ញាតិ​សន្តាន​ ​(អាស្រ័យ​លើ​ការ​ជឿទុក​ចិត្ត​និង​ជិតស្និទ្ធ​កម្រិត​ណា)​​​ដើម្បី​​ពិភាក្សា​​​​រម្លែក​ទុក្ខ​សោក ​និង​​បន្ធូរ​អារម្មណ៍​តាន​តឹង​។ អ្នក​ខ្លះ​​ អាស្រ័យ​លើ​ការ​អាន​សៀវភៅ​ស្វែង​យល់​អំពី​ហ្គេយ៍ ខ្លះទៀត​​​​​អាស្រ័យ​លើ​​គ្រូ​ពេទ្យ​ផ្លូវ​ចិត្ត ហើយមាន​មួយ​ចំនួន​​​​ជា​មនុស្ស​រឹងប៉ឹង​ខ្លាំង​ណាស់​ដោយ​អាស្រ័យ​លើ​ការ​ធ្វើ​សមាធិ​​​​រម្ងាប់​អារម្មណ៍​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។

          ដំណាក់​ការ​​ទី​២​​ ត្រូវ​បបួល​ស្វាមី​និយាយ​​គ្នា​ពីរ​នាក់​ត​ទល់​​ ដើម្បី​ឲ្យ​ដឹង​ពី​អារម្មណ៍​​ពិត​ប្រាកដ​​​ឬ​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​ពិត​ប្រាកដ​របស់​គេ។ អ្នក​អាច​នឹង​ត្រូវ​ដើរ​ចេញ​ពី​ភាព​ជា​ម្ចាស់​​ឬជា​​​​ភរិយា​ត្រលប់​មក​​ស្ថិត​​​នៅ​ក្នុង​ឋានៈ​​ជាមិត្ត​ភក្តិ​ជិត​ស្និទ្ធ​ក៏​បាន​ ដើម្បី​​ពេល​មានបញ្ហា​នឹង​បាន​ពិភាក្សា​គ្នា។

          បើ​កូន​ៗ​​ធំ​អស់​​ហើយ​ អាច​និយាយ​នឹង​ពួក​គេ​ដោយ​បើក​ចំហ​​​ពី​រឿង​ឪពុក​ជា​ហ្គេយ៍​ តែ​បើ​កូនៗ​​នៅ​តូច​​ អ្នក​ខ្លះ​អាច​ត្រូវ​បិទ​បាំង​​រឿង​នេះ​ទុក​សិន​ ​ទម្រាំ​តែ​កូន​ៗ​អាច​​ស្វែង​យល់​​បាន​ពី​អ្វី​ដែល​ហៅ​ថា​ហ្គេយ៍។​ ទោះ​​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​​ គ្រួ​សារ​ជា​ផ្នែក​មួយ​ដែល​អាច​បិទ​​បាំង​សង្គម​ខាង​ក្រៅ​ព្រោះ​ខ្លាច​មាន​បញ្ហា​នៅ​ក្នុង​សង្គម​។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​សុំ​ឲ្យ​រម្លឹក​ថា​ ហ្គេយ៍​ជា​ច្រើន​នាក់​ទោះ​បី​ជា​មិន​អាច​ធ្វើ​​ជា​ស្វាមី​ដ៏​ល្អ​ត​ទៅ​ទៀត​​ តែ​គេ​ក៏​អាច​ធ្វើ​ជា​ឪពុក​ដ៏​ល្អ​​និង​មិត្ត​ដ៏​ល្អ​បា​ន។

  •  បើកឱកាសឲ្យមានច្រើនច្រកសម្រាប់ដើរ

          នេះ​មិន​មែន​មាន​ន័យ​ថា ​អ្នក​ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​ចិត្ត​ព្រម​​ទទួល​​ភាព​ជា​ហ្គេយ៍​របស់​ស្វាមី​នោះ​ទេ​ តែ​ត្រូវ​ជ្រើស​រើស​ផ្លូវ​ដើរ​ដែល​ល្អ​បំផុត​ដោយ​មិន​​ប្រើ​អារម្មណ៍​​ដូច​ជា​ ​មាន​ហ្គេយ៍​មួយ​ចំនួន​​ភ្ញាក់​រឭក​ដឹង​​កំហុស​ខ្លួន​ ​មិន​ចង់​​ក្លាយ​​ជា​ហ្គេយ៍​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ តែ​ក៏​ធ្លោយ​វក់​​​នឹង​បរិស្ថាន​ជុំ​វិញ​ខ្លួន​​ បើ​ប្តូរ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​ ប្តូរ​ការសេព​គប់​មនុស្ស​ ​ប្រហែល​ជា​អាច​បញ្ឃប់​ប្រតិ​កិរិយា​បែប​នោះ​បាន។ ​នៅ​ក្នុង​ករណី​នេះ​អ្នក​គួរ​តែ​និយាយ​​ផ្តល់​ឱកាស​ឲ្យ​គេ​ភ្ញាក់​រឭក​ តែ​អ្នក​ខ្លះ​ក៏​មិន​អាច​បញ្ឈប់​ព្រឹត្តិកម្ម​នេះ​បាន​​ តែខំ​​តាំង​ចិត្ត​បិទ​បាំង​អារម្មណ៍​ដែល​​​ត្រូវ​ការ​ក្លាយ​​ជា​ហ្គេយ៍​​ពេញ​លក្ខណៈរបស់​ខ្លួន​ ដូច្នេះ​អ្នក​​អាចសម្រេច​ចិត្ត​​​រស់​នៅ​​បែក​គ្នា​ក៏​បាន​​។​

  • កុំនៅតែម្នាក់ឯង​   

          ​ការ​​នៅ​កណ្តោច​កណ្តែង​តែ​ម្នាក់​ឯង​ នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​​កាន់​តែ​គិត​កាន់​តែ​ស្មុគ​ស្មាញ​ កាន់​តែ​ឈឺ​ចាប់​​ជាមួយ​នឹង​បញ្ហា​ដែល​កើត​ឡើង​​ ធ្វើ​ឲ្យ​មិន​អាច​ស្វែងរក​​ច្រក​ចេញ​បាន​។ បច្ចុប្បន្ន​បញ្ហា​ដែល​ស្វាមី​ជា​ហ្គេយ៍​កើត​​​​មាន​កាន់​តែច្រើន​ឡើង ទើប​​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ក្រុម​ឬ​មជ្ឈមណ្ឌល​​ដែល​អាច​ពិភាក្សា​​ផ្តល់​ការ​ប្រឹក្សា​បាន​យ៉ាង​ល្អ​​មិន​ថា​តាម​ប្រព័ន្ធ​អ៊ីនធើណេត​ សមាគម​ហ្គេយ៍​ ឬ​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ឡើយ។ ដូច្នេះ​អ្នក​គួរ​តែ​ស្វែង​រក​សេវា​កម្ម​ទាំង​នោះ​ដើម្បី​ប្រឹក្សា​ផ្លាស់​ប្តូ​រ​យោបល់។

          *** ការពារខ្លួននឹងជំងឺផ្លូវភេទ​​​ជាមួយហ្គេយ៍

          មិន​ថា​អ្នក​សម្រេចចិត្ត​​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​ ឬ​លែង​លះ​គ្នា​​ជាមួយ​ស្វាមី​ដែល​ជាហ្គេយ៍​​នោះ​ទេ អ្វី​ដែល​សំខាន់​គឺ​ត្រូវ​ត្រួត​ពិនិត្យ​​រក​មើល​​ជំងឺ​ ដែល​​ឆ្លង​តាម​ទំនាក់​​ទំនង​ផ្លូវ​ភេទ​​ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្ប​ន្ន ​ដើម្បី​ការ​ពារ​​​រោគ​ឆ្លង​តាម​​ទំនាក់​ទំនង​ផ្លូវ​ភេទ​ក្នុង​ពេល​អនាគត​។ វិធី​ដែល​ល្អ​បំផុត​គឺ​ត្រូវ​ទៅ​ពិគ្រោះ​ជា​មួយ​គ្រូពេទ្យ​​ដើម្បី​ត្រួត​ពិនិត្យ​ឈាម។​​ បើ​មាន​ការ​រួម​ភេទ​កើត​ឡើង​ត្រូវ​ប្រើ​ស្រោម​អនាម័យ​គ្រប់​ពេល​ និង​ណែនាំ​ស្វាមី​ឲ្យ​ប្រើ​ស្រោម​អនាម័យ​គ្រប់​ពេល​ដែល​មាន​សម្ព័ន្ធ​ផ្លូវ​ភេទ​ជាមួយ​បុរស​ដទៃ៕     

បំណង​ល្អ​ពី​ សួន សុបិន

Read Full Post »

 

ក្រោយ​ពី​បង​អន្ធិកា​បាន​សម្រេច​បំណង​របស់​ខ្លួន​ហើយ គាត់​ក៏​យក​​ធ្មេញ​មក​ខាំ​ញេញ​ៗ​លើ​ទង​ត្រចៀក​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្សឹប​ប្រាប់​យ៉ាងពេញ​ចិត្ត​ថា៖

«អរគុណណ៎ា… ថ្ងៃ​នេះ​យើង​​មាន​សេចក្តី​សុខ​ខ្លាំង​ណាស់… ឯង​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​អស់​​កម្លាំង​មិន​តិច​ទេ​… តែ​ក៏​ល្អ​​ដែរ​បាន​​ដូរ​បរិយាកាស​ខ្លះ… បាន​ស្រួល​ពេក​យើង​ក៏​ឆាប់​ធុញ​ទ្រាន់… បាន​ដោយ​ពិបាក​​បែប​នេះ​ទើប​ល្អ… ព្រោះ​យើង​នឹង​គ្មាន​ថ្ងៃ​ធុញ​!​!»

បង​អន្ធិកា​និយាយ​ ហាក់​ដូច​ជា​គ្មាន​អារម្មណ៍​​ដឹង​ខ្លួន​ខុស​​អី​បន្តិច​សោះ ហើយ​​មើល​ទៅ​គាត់​ក៏​​​​មិន​ឃើញ​ភ័យ​ខ្លាច​​ថា​ខ្ញុំ​នឹង​យក​រឿង​នេះ​ទៅ​ប្តឹង​​នរណា​ដែរ ព្រោះ​​ក្រោយ​មក​គាត់​ក៏​និយាយ​ថា៖

«​​យើង​ឃើញ​ឯង​បាន​សម្តី​នឹង​យើង​ពី​ដំបូង​ យើង​ក៏​ដឹង​​តែ​ម្តង​ថា​ឯង​មិន​មែន​ជា​​មនុស្ស​ប្រុស​ពេញ​មួយ​រយ​ទេ​… ហើយ​ពេល​យើង​ឃើញ​ឯង​សម្លឹង​​មើល​យើង​ភ្លឹក​ៗ​ ដូច​លង់​ក្នុង​សម្រស់​យើង​ទៀត​នោះ… ហាសហាសហា… យើង​ក៏​​បាន​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​ ហើយ​ក៏​​ដឹង​តែ​ម្តង​ថាឯង​​​កំពុង​ជាប់​ចិត្ត​នឹង​យើង​​… ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​ចុះ​ថា​​យើង​ធ្លាប់​ជួប​មក​ច្រើន​គ្នា​ហើយ​… គឺ​ដូច​ដែល​ធ្លាប់​ប្រាប់​ពី​មុន​នោះ​អី! … នរណា​ក៏​ដោយ​ឲ្យ​តែ​ឃើញ​យើង​ត្រូវ​តែ​រត់​មក​រក​យើង​ យើង​មិន​ចាំ​បាច់​រត់​តាម​​ឲ្យ​​ពិបាក​​ទេ… ហើយ​ក៏​គ្មាន​នរណា​​ម្នាក់​យក​រឿង​​បែប​នេះ​ទៅ​ប្តឹង​នរណា​ដែរ​… ព្រោះ​មាន​តែ​ពួក​វា​ខ្លួន​ឯង​ប៉ុណ្ណោះ​​ ដែល​ត្រូវ​ហែក​កេរ្តិ៍​លក់​មុខ​ខ្លួន​ឯង​… ហាស​ហាស​ហា…»

និយាយ​ចប់​ គាត់​ក៏​ដើរ​ទៅ​លាង​សម្អាត​ប្រដាប់​របស់​​ខ្លួន​ឯង ខ្ញុំ​ក៏​ដូច​គ្នា​តែ​​ត្រូវ​​ចូល​ទៅ​ក្នុង​​បន្ទប់​​បង្គន់​។ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​នឹង​គាត់​ខ្លាំង​ណាស់​ ព្រោះ​បើ​មើល​នៅ​ពេល​នេះ​​ គាត់​គ្មាន​ចាប់​អារម្មណ៍​អី​នឹង​ខ្ញុំ​បន្តិច​ទេ។ ក្រោយ​ពី​គាត់​លាង​សម្អាត​រួច​រាល់​​ហើយ​ គាត់​ក៏​ដើរ​ចេញ​ទៅ​តែ​ម្តង​ដោយ​គ្មាន​រង់​ចាំ​​ខ្ញុំ​បន្តិច​សោះ (​ព្រោះ​ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ឮ​សំឡេង​ទាញ​ទ្វារ​បើក​)​… នៅ​ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ត្រង់​ៗ​តែ​ម្តង​ចុះ​ថា​ ខ្ញុំ​នៅ​មាន​អារម្មណ៍​សុខ​ស្រួល​​មិន​ទាន់​បាត់​នៅ​ឡើយ​ទេ​ចំពោះ​ហេតុ​ការណ៍​មុន​នេះ​ ទោះ​បី​ជា​​ត្រូវ​បង​អន្ធិកា​ញាត់​របស់​នោះ​ចូល​ទៅ​​​ដោយ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ពេញ​ចិត្ត​ក៏​ដោយ​​​… បើ​និយាយ​ថា​ខ្ញុំ​ត្រូវ​គាត់​ចាប់​រំលោភ​ក៏​​ប្រហែល​ជា​មិន​ខុស​​ដែរ​។

ក្រោយ​ពី​រួច​រាល់​ខ្ញុំ​ក៏​ដើរ​ត្រលប់​ទៅ​បណ្ណាល័យ​វិញ​​​ ដើម្បី​ទៅ​យក​សៀវ​ភៅ​និង​កាតាប​​មក​រង់​ចាំ​​លោក​ប៉ា​នៅ​មុខ​​ក្លោង​ទ្វារ​សាលា​។ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​នៅ​មិន​ទាន់​ដឹង​ទេ​ថា​​ បង​អន្ធិកា​​តាម​ឆា​ឆៅ​ខ្ញុំ​មិន​ឈប់​ពិត​មែន​ ទាល់​តែ​ត្រលប់​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ…

ក្រោយ​ពី​ងូត​ទឹក​សម្អាត​ខ្លួន​រួច​​រាល់​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់​យក​សៀវភៅ​ចេញ​មក​គិត​ថា​នឹង​​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​សាលា​បន្ត​​ តែ​ចិត្ត​ចេះ​​តែ​គិត​វិល​វល់​នឹង​រឿង​ពី​ល្ងាច​មិន​ឈប់​។ ពេល​ខ្ញុំ​បើក​សៀវភៅ​ទៅ​ដល់​ទំព័រ​ចុង​ក្រោយ​​ដែល​​​​ត្រូវ​ធ្វើ​ត​ ស្រាប់​តែ​ខ្ញុំ​ឃើញ​ស្នាម​ដៃ​នរណា​មិន​ដឹង​ សរសេរ​ៗ​ធំ​ៗ​​ពេញ​ទំព័រ​នោះតែ​ម្តង​តែ​​​សរសេរ​ដោយ​ដី​ស​…

«​យប់នេះនឹង​​តេទៅរក…​ កុំបិទទូរស័ព្ទឲ្យសោះ បើមិនចង់ល្បី

ខ្ញុំ​ដឹង​ភ្លាម​ៗ​តែ​ម្តង​​ថា​ ជា​បង​អន្ធិ​កា​តែ​ក៏​នៅ​នឹក​ឆ្ងល់​​ដូច​គ្នា​ តើ​គាត់​បាន​លេខ​ទូរស័ព្ទ​របស់​ខ្ញុំ​មក​ពី​ណា​?… ឬ​មួយ​មិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ប្រាប់?… ពេល​នោះ​​ក៏​គិត​ថា​​គួរ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ល្អ​? បិទ​ទូរស័ព្ទ​ល្អ​ទេ? ចុះ​បើ​បើក​ហើយ​គាត់​តេ​មក ​​ក៏​មិន​ដឹង​ថា​​ត្រូវ​និយាយ​យ៉ាង​ម៉េច​ជាមួយ​គាត់​ដែរ​ ហើយ​ម្យ៉ាង​ទៀត​បើ​ខ្ញុំ​បិទ​​ទូរស័ព្ទ​​គាត់​ពិត​ជា​មិន​ព្រម​ឈប់​រក​រឿង​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ច្បាស់​ណាស់… ហ៊ឹះ!… លេង​សុទ្ធ​តែ​គម្រាម​ខ្ញុំ​​​មិន​ធម្មតា​ផង​!

នៅ​ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ក៏សម្រេច​ចិត្ត​ថា ​​ត្រូវ​តែ​និយាយ​ជាមួយ​គាត់​ឲ្យ​ច្បាស់​​លាស់​ ដើម្បី​ឲ្យ​​ចប់​រឿង​​ចប់​រ៉ាវ​នឹង​គ្នា​ឆាប់​ៗ​​ទៅ។ យប់​នោះ​ម៉ោង​ប្រហែល​១០​ បង​អន្ធិកា​ក៏​តេ​មក​ ខ្ញុំ​ក៏​ចុច​ទទួល​តែ​មិន​បាន​និយាយ​អ្វីទេ គឺ​សម្ងំ​នៅ​ស្ងៀម​ឡើង​​យូរ​សម​គួរ។

«​អាឡូ! យេ… សុរិយេ?… អាឡូ!… អាឡូ!… យេ?… អាឡូ!» សំឡេង​គាត់​និយាយ​ចេញ​ពី​ខ្សែ​ម្ខាង​​ទៀត តែ​ខ្ញុំ​​មិន​​ព្រម​តប។

«​យើង​ដឹង​ថា​ឯង​កំពុង​ស្តាប់​យើង… ឯង​​និយាយ​ឬ​ក៏​មិន​និយាយ​?… ឬ​មួយ​ខ្លាច​យើង​ទើប​មិន​ហ៊ាន​​និយាយ?… អ្ហេ៎!… ឯណា​​ក្រែងថា​​ខ្លួន​ឯង​គ្រាន់​បើ​នោះ​​អី?»

«​បង​មាន​រឿង​អី​ជា​មួយ​ខ្ញុំ​ទៀត?… បង​តេ​មក​រក​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អី?… ចុះ​បាន​​លេខ​ទូរស័ព្ទ​ខ្ញុំ​មក​ពី​ណា?» ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​និយាយ ឯ​គាត់​ក៏​បាន​ចិត្ត​និយាយ​បញ្ចើច​បញ្ចើរ​ខ្ញុំ​ត។

«​អឺ… និយាយ​ចេញ​ហើយ​ហ៎?… ហាហាហា… យើង​… អឺ…​ មិន​មែន​ទេ​ ត្រូវ​​និយាយ​ថា​បង​វិញ​ទើប​ត្រូវ​​​!… បង​នឹក​យេ​ពេក ក៏​ទូរស័ព្ទ​មក​រក… កិកិកិ… តាម​ភាសា​របស់​មនុស្ស​ដែល​ជា​…»​

បង​អន្ធិកា​មិន​ទាន់​និយាយ​ចប់​ផង ខ្ញុំ​ក៏​ស្រែក​ជេរ​កាត់​ទៅ​វិញ​​ភ្លាម​ៗ​៖

«​ជួ​ជាតិ​!… បង​ឯង​នេះ​អាក្រក់​ជួជាតិ​ជាង​មនុស្ស​ ដែល​ខ្ញុំ​គិត​ថា​​​អាក្រក់​ទៅ​ទៀត​! ខ្ញុំ​ថា​​គេ​អាក្រក់​ប៉ុណ្ណោះ​ទៅ​​ហើយ​ តែ​ដឹង​ទេ​ថា​​​នៅ​មិន​ស្មើ​ពាក់​កណ្តាល​បង​ឯង​ផង​!… ​មនុស្ស​អី​អាក្រក់​ជួ​ជាតិ​​ជា​ទី​បំផុត!!!»

គាត់​សើច​យ៉ាង​ពេញ​ចិត្ត​ ​ ហើយ​ក៏​និយាយ​សំឡេង​ខ្លាំង​ៗ​ចេញ​មក​ថា៖

«​អឺ… ឯង​ជេរ​យើង​សិន​ចុះ! ថ្ងៃ​នេះ​យើង​គ្មាន​អារម្មណ៍​ខឹង​នឹង​ឯង​ទេ ព្រោះ​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​យើង​បាន​រួច​ហើយ! ហាសហាស​ហា​…» បន្ទាប់​មក​គាត់​ក៏​និយាយ​ត​ក្នុងលក្ខណៈ​ដាក់​បញ្ជា​​​​ចេញ​មក​ថា «​ថ្ងៃ​ស្អែក​នេះ​ប្រាប់​ប៉ា​របស់​ឯង​ទៅ ថា​ឯង​ត្រូវទៅធ្វើ​កិច្ច​ការ​សាលា​នៅ​ផ្ទះ​មិត្ត​ភក្តិ​… មិន​បាច់​ទៅ​ទទួល​ទេ ចាំ​ត្រលប់​មក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង! ឮ​ទេ?»

ខ្ញុំ​តប​ទៅ​គាត់​វិញ​ដូច​មនុស្សគ្មាន​ព្រលឹង​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន៖

«​ទេ!»

«​យើង​ប្រាប់​ឲ្យ​ប្រាប់​បែប​នោះ​ក៏​ប្រាប់​ទៅ ឬ​មួយ​ក៏​ចង់​ល្បី? ហ៊ឹះ!… កុំ​ភ្លេច​ណា​ថា​ឯង​ជា​ជា​ជា… (សំឡេង​ស្ងាត់​ទៅវិញ)… ឯង​ក៏​គួរ​តែ​ដឹង​ថា​យើង​កំពុង​​កាន់​សន្លឹក​បៀ​ធំ​ជាង​ឯង​​ ហើយ​ម្យ៉ាង​ទៀត​ឯង​ជា​សិស្ស​ពូកែ​ប្រចាំ​សាលា​ មែនទេ? ឃើញ​បាន​ពាន​ បាន​រង្វែ​រង្វាន់​​ច្រើន​ឲ្យ​សន្ធឹក​ផង​​ ឬ​មួយ​ក៏​ចង់​​ឲ្យ​គេ​ស្គាល់​ឯង​ច្រើន​ជាង​នេះ​ទៀត? យើង​វិញ​មិន​ប៉ុន្មាន​ទេ… ឯង​ក៏​ដឹង​ថា​យើង​ល្បី​​ប្រហាក់​ប្រហែល​នឹង​ឯង​នេះ​ដែរ… តែ​ល្បី​ខាង​រឿងមិន​សូវ​ល្អ​ ដូច្នេះ​ទើប​យើង​មិន​សូវ​ខ្វល់​ប៉ុន្មាន​!… សម្រេច​ថា​ឯង​យល់​ព្រម​ណា៎… ថ្ងៃ​​ស្អែក​នេះ​ជួប​គ្នា ហើយ​ត្រូវ​​ចាំ​ទុក​ថា​ កុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ខឹង​ឲ្យ​សោះ​ ​បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ​ ឯង​នឹង​ស្តាយ​ក្រោយ…»

ក្រោយ​ពី​និយាយ​ចប់ ​គាត់​ក៏​បិទ​ទូរស័ព្ទ​ដោយ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​បាន​និយាយ​អ្វី​ត… បន្ទាប់​ពី​នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​ចូល​គេ​ង​ដោយ​នៅ​នឹក​សង្ស័យ​ថា គាត់​​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​ខ្ញុំ​ទៀត​ឬ​ទេ? ហើយ​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ថា​ ​ចាំ​​ព្រឹក​​ស្អែក​សឹម​ប្រាប់​លោក​ប៉ា។

​ព្រឹក​ឡើង​​ខ្ញុំ​ប្រញាប់​​ក្រោក​លឿន​ខុស​ពី​ធម្មតា​ ហើយ​ទៅ​​ដាស់​លោក​ប៉ា​ប្រាប់​ថា​ ថ្ងៃ​​នេះ​ត្រូវ​ទៅ​សាលា​​រៀន​ពី​ព្រលឹម​បន្តិច​ ​ព្រោះ​បាន​​ណាត់​មិត្ត​ភក្តិ​​មក​​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​​ជាមួយ​គ្នា​ ឲ្យ​គាត់​ប្រញាប់​ជូន​ខ្ញុំ​ទៅ​ហើយ​​ក៏​ប្រាប់​ថា​ល្ងាច​នេះ​មិន​បាច់​ទៅ​ទទួល​ទេ ចាំត្រលប់​មក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ព្រោះ​ត្រូវទៅ​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​គ្រូ​នៅ​ផ្ទះ​មិត្ត​ភក្តិ​បន្ត​។ លោក​ប៉ា​ក៏​មិន​បាន​ថា​អ្វី​ គ្រាន់​តែ​ប្រាប់​ថា​ កុំ​ឲ្យ​ត្រលប់​មក​ផ្ទះ​យប់​ពេក។

ថ្ងៃ​នោះ​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​​​សាលា​រៀន​ ក៏​មិន​បាន​លឿន​ជាង​រាល់​ៗ​ថ្ងៃ​ប៉ុន្មាន​ដែរ​​ ព្រោះ​រថយន្ត​​ជាប់​ស្ទះ​​ច្រើន​ខុស​ពី​ធម្មតា​​​​។ ទៅ​ដល់​​​សាលា​ប្រហែល​ជា​ម៉ោង​៦:១៥​នាទី​ទេ​ដឹង? ពេល​ទៅ​ដល់​ក៏​មិន​ទាន់​បាន​ឡើង​ទៅ​លើ​បណ្ណា​ល័យ​ព្រោះ​មិន​ទាន់​ដល់​ម៉ោង​​បើក ទោះ​បី​ជា​បើក​ហើយ​ក៏​ប្រហែល​ជា​មិន​​ហ៊ាន​ឡើង​ទៅ​ដែរ​ព្រោះ​រូប​ភាព​កាល​ពី​ម្សិល​មិញ​​នៅ​ខាងក្រោយ​បណ្ណា​ល័យ​ នៅដិត​ជាប់​ក្នុង​ភ្នែក​ខ្ញុំ​នៅ​ឡើយ​។​ ខ្ញុំ​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​មក​អង្គុយ​នៅ​ខាង​ក្រោម​​ តែ​មិន​​​អង្គុយ​នៅ​កន្លែង​ដើម​ ដែល​ធ្លាប់​អង្គុយ​ជា​ប្រចាំ​នោះទេ​​ព្រោះ​​ហាក់​ដូច​ជា​ មាន​ប្រផ្នូល​​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​យ៉ាង​ម៉េច​មិន​ដឹង​​ថា បង​អន្ធិកា​នឹង​មក​រក​ខ្ញុំ​ជា​មិន​ខាន​។ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ក៏​ប្តូរ​កន្លែង​អង្គុយ​​ តែ​លើក​នេះ​ប្តូរ​ទៅ​ឆ្ងាយ​មែន​ទែន ​រហូត​ជិត​​ទៅ​ដល់​​​ផ្ទះ​ស្នាក់​នៅ​របស់​គ្រូ​ៗ​ឯ​នោះ​​។

ខណៈ​ពេល​អង្គុយ​ ​ខ្ញុំ​គិត​​រឿង​នេះ​រឿង​​នោះ​​ទៅ​រឿយ​ៗ​ តែ​ភាគ​ច្រើន​ជា​រឿង​​របស់​ហេតុ​ការណ៍​ពី​ម្សិល​មិញ​​ ហើយ​ក៏​រឿង​ថ្ងៃ​នេះ​ថានឹង​មាន​អ្វី​​កើត​ឡើង។ សុខ​ៗ​សំឡេង​ទូរ​ស័ព្ទ​​ខ្ញុំ​ក៏​លាន់​ឡើង… ​លេខ​ដែល​​លេច​ចេញ​លើ​អេ​ក្រង់​​ជា​លេខ​​​​ទូរស័ព្ទ​​​​លើ​តុ​តាម​ផ្ទះ​ទូទៅ។

«​​មក​ដល់​ហើយ​ឬ​នៅ?» ជា​សំឡេង​របស់​បង​អន្ធិកា​។

«​នៅ​ទេ… ថ្ងៃ​នេះ​ប្រហែល​ជាត្រូវ​ទៅ​យឺត​ហើយ​ ព្រោះ​ពេល​នេះ​នៅ​មិន​ទាន់​​បាន​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​ផង!» ខ្ញុំ​និយាយ​កុហក​គាត់។

«​អ៊ីចឹង​ហ៎… ​ពិត​អ្ហេ៎?» គាត់​និយាយ​ហើយ​ក៏​សើច​បែប​ប្លែកៗ​។

«​​ប៉ុណ្ណឹង​សិន​​ចុះ ប៉ា​ខ្ញុំ​ហៅ​ហើយ!» ខ្ញុំ​ប្រញាប់​និយាយ​កាត់​​​​ហើយ​ក៏​​បិទ​ទូរស័ព្ទ។

លុះ​ពេល​ដាក់​​ទូរស័ព្ទ​ចុះ​បាន​បនិ្តច ​ខ្ញុំ​ក៏​និយាយរ​អ៊ូ​​ង៉ូវ​ៗ​​ដោយ​ក្តី​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ខ្លួ​ន​ឯង​៖

«​​ក្របី​ពិត​មែន! ជឿ​​មនុស្ស​ងាយ​ម្ល៉េះ​ អា​ឆ្កួត​អើយ! ហាស​ហាស​ហា… ^Q^//»

ខ្ញុំ​សើច​មិន​ទាន់​​ចប់​ស្រួល​បួល​ផង​ សំឡេង​របស់​បង​អន្ធិកា​ក៏​លាន់​ឡើង​ពី​ខាង​ក្រោយ​​ខ្នង​​ខ្ញុំ​ គឺ​​​​មក​ដល់​កៀក​ជិត​នឹង​​​ខ្ញុំ​តែ​ម្តង​។

          «​​ឯង​ថា​នរណា​ក្របី?? ~ >.,<~ »

          «O.O!!!»

មាន​ត…

Read Full Post »

 

និយាយ​ហើយ​គាត់​ក៏​​​ថើប​ឈ្មុស​ឈ្មុល​តាម​កញ្ចឹង​ក​​​ខ្ញុំ​ត លើក​នេះ​ស្រៀវ​ជាង​លើក​មុន​ទៅ​ទៀត​​​គាត់​​មិន​​បាន​ញាំញី​​ខ្ញុំនៅ​​ក្នុង​បង្គន់​ចង្អៀត​ៗ​ទៀត​ទេ​ តែ​​ត្រលប់​មក​ធ្វើ​នៅ​មុខ​កញ្ចក់​​ត្រង់​អាង​លាង​ដៃ​​វិញ​។ ខ្ញុំ​ថ្ងូរ​ស្រៀវ​នៅ​ក្នុង​បំពង់​កជាប់​ឥត​ដាច់​ ​ព្រោះ​ទ្រាំ​នឹង​​​ភាព​ស្រើប​ស្រាល​លែង​បាន… គ្រប់​យ៉ាង​ដំណើរ​ការ​ទៅ​យ៉ាង​​យឺត​ៗ។ តាម​អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ​ក្នុង​ពេល​នោះ​ បង​អន្ធិកា​ថើប​​អង្អែល​ខ្ញុំ​ប្រមាណ​ជាង​មួយ​នាទី​​ អាវ​សិស្ស​របស់​គាត់​ក៏​រំកិល​ចុះ​មក​ធ្លាក់​ទើរនៅ​ត្រឹម​ចង្កេះ​ខោ​​​​។ ចង់​ប្រាប់​ថា បង​អន្ធិកា​មាន​​​រូប​​រាង​ស៊ិច​ស៊ី​ខ្លាំង​ណាស់ សាច់​ដុំ​ដើម​ទ្រូង​​រី​ក​សាយ​ធំ​មើល​ឃើញ​​យ៉ាង​ច្បាស់ ក្បាល​ពោះ​​​ក៏​មាន​​ផ្នត់​សាច់​​ដុំ​លេចចេញ​​ជា​រលក​តិចៗ​​ ស័ក្តិ​សម​ឥត​ខ្ចោះ​នឹង​ឈ្មោះ​ជាកីឡាករ​ហែល​ទឹក។

បន្ទាប់​ពី​ថើប​តាមកញ្ចឹង​ក​អស់​ចិត្ត​អស់​ចង់​ហើយ​ ប្រុស​ដាច់​ដាប​ម្នាក់​នេះ​​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ដោះ​ឡេវ​អាវ​ខ្ញុំ​ចេញ​​ម្តង​មួយ​ៗ​​… តែ​ក៏​ចម្លែក​ដែល​​ខ្ញុំ​គ្មាន​អារម្មណ៍​នឹក​ចង់​ប្រកែក​ឬ​រើ​បម្រះ​ត​ទៅ​ទៀត។ ពេល​នោះ​​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ខ្លាំង​ណាស់​ ថែម​ទាំង​ពេល​​​ឃើញ​​ទឹក​មុខ​ត្រេក​ត្រអាលក្នុង​កាមារម្មណ៍​​របស់​​បុរស​សង្ហា​​​បែប​នេះ​ទៀត​​នោះ ខ្ញុំ​កាន់​តែ​ចង់​ឲ្យ​​គាត់​លុក​លុយ​បន្ត​​ទៅ​មុខ​កុំ​ឲ្យ​ឈប់​​ (ចិត្ត​ងាយ​ខ្លាំង​ណាស់ខ្ញុំ!^Q^)។​​ ក្រោយ​ពី​បង​អន្ធិកា​ដោះ​ឡេវ​ចេញ​អស់​ហើយ​ គាត់​ក៏​​ចាត់​ការ​ដោះ​អាវ​ខ្ញុំ​ចេញ ​​រួច​បន្ត​បឺត​ជញ្ជក់​ត្រង់​ក្បាល​ដោះ​របស់​ខ្ញុំ យ៉ាង​ក្រហល់​ក្រហាយ​​… អូយ… ស្រៀវ…អា… ស៊ឺត… មិន​ដឹង​ថា​​គួរ​និយាយ​បែប​ណា​ទេ ស្រៀវ​… ស្រៀវ​ខ្លាំង​ណាស់​។ រយៈ​ពេល​នោះ​កំពូល​បុរស​ស៊ិច​ស៊ី​​ក៏​បន្ត​​ដោះ​ខ្សែ​​ក្រវាត់​ខ្ញុំ​ចេញ​សន្សឹម​ៗ​​​ ហើយ​ខ្ញុំ​ពេល​នេះ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​រួម​ដៃ​ជាមួយ​គាត់ដែរ​​ហើយ​​ ​ហាក់​ដូច​ជា​ខ្ញុំ​នេះ​ចិត្ត​ងាយ​ខ្លាំង​ណាស់​ ជួយ​​គាត់​​ដោះ​ខ្សែ​ក្រវាត់​​ខ្លួនឯង​ចេញ​​​… (អឺ… ធ្វើ​បាន​ល្អ​មែន​​ខ្ញុំ​…អិអិអិ^^)។ ពេល​នោះ​បង​អន្ធិកា​​​នៅ​មិន​ទាន់​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​​អា​អូនតូច​របស់​ខ្ញុំ​​នៅ​ឡើយ​ទេ គាត់​​នៅ​បន្ត​បឺត​ជញ្ជក់​​និង​ថើប​អង្អែល​ត្រង់​ដើម​ទ្រូង​របស់​ខ្ញុំ​មិន​ស្វាង​​​។​ បន្ទាប់​មក​គាត់​​ក៏​ថើប​ចុះរឿយ​ៗ​​មក​តាម​ក្បាល​ពោះ​​ តាម​ចង្អូរ​រោម​តូច​ៗ​ ដែល​ដុះ​ត្រង់​​រន្ធ​ផ្ចិត​ចុះ​មក​ខាង​ក្រោម​។ ខ្ញុំ​ញាប់​ញ័រ​ខ្លាំង​ណាស់​ស្ទើរ​តែ​ដាច់​ខ្យល់​ស្លាប់​ម្តង​ៗ​ក៏​ថា​បាន អ៊ីចឹង​ហើយ​ទើប​ខ្ញុំ​រុញ​ក្បាល​គាត់​ចេញ។​ បង​អន្ធិកា​សើច​​និយាយ​ចេញ​មក​ថា៖

«​ប៉ុណ្ណេះ​នៅ​មិន​ទាន់​ប៉ុន្មាន​ទេ… បន្តិច​ទៀត​យើង​នឹង​សុខ​ស្រួល​​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត… ឲ្យ​បង​ធ្វើ​ត​ណា!»

និយាយ​ចប់​​​​ អា​ប្រុស​តណ្ហា​ក្រាស់​​ក៏​យក​ដៃ​មក​ទាញ​ខោ​ខ្ញុំ​ចុះសន្សឹម​ៗ​ ឯ​​​ភ្នែកថ្លា​ស្រទន់​​​​នៅ     ​ផ្តោត​​សម្លឹង​ខ្ញុំ​ជាប់​ បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ពី​អារម្មណ៍​ក្រហល់​ក្រហាយ​​ក្នុង​ភ្លើង​កាមារម្មណ៍។ បន្ទាប់​ពី​នោះ​ទើប​គាត់​លូក​ដៃ​មក​ស្ទាប​ត្រង់​ខោ​លី​អូ​របស់​ខ្ញុំ ​ចាប់​លុញ​បបោស​អង្អែល​តិច​ៗ។ គាត់​ញញឹម​ចុង​មាត់​មុន​នឹង​ដាក់​ភ្នែក​ចុះ​សម្លឹង​​​​ទៅ​ត្រង់​ចំណុច​នោះ​ ហើយ​បន្ទាប​ខ្លួន​ចុះ​ប្រើ​មាត់​ឈ្មុស​ឈ្មុល​ជំនួស​​វិញ​ម្តង​។​​​ ពេល​នោះ​អាអូន​តូច​របស់​ខ្ញុំ​រឹង​ខ្លាំង​ណាស់ រឹង​តាំង​ពី​យូរ​ណាស់​មក​ហើយ បង​អន្ធិកា​ក៏​យក​មាត់​ថើប​ជញ្ជក់​តាម​ដុំ​សាច់​​គ្មាន​ខ្វះ​ចន្លោះត្រង់​ណា​។ មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក​គាត់​ក៏​ទាញ​លី​អូ​ខ្ញុំ​ចុះ ហើយ​ត្របាក់​​អាអូន​តូច​ខ្ញុំ​ចូល​មាត់​​​គ្មាន​បង្អង់​ដៃ​ គាត់​បៀម​ចោល​ស្ងៀម​បន្តិច​ទើប​ចាប់​ផ្តើម​រូត​ចុះ​រូត​ឡើង​ រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្រែក​ថ្ងូរ​រហ៊ឹះ​មិន​ដាច់​សូរ។ បង​អន្ធិកា​ថើប​ជញ្ជក់​មិន​បន្ធូរ​ដៃ​សោះ ចុង​អណ្តាត​របស់​គ្រវាស​គ្រវាត់​យ៉ាង​​ប៉ិន​ប្រសប់​ យូរ​ទៅ​ញាប់​ទៅ​​រហូត​ធ្វើ​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទ្រាំ​ស្ទើរ​តែ​មិន​បាន និង​ស្ទើរ​តែ​បាញ់​ទឹក​ចេញ​មក​ម្តង​ៗ​ទៅ​ហើយ​។ ខ្ញុំ​ញាប់​ញ័រ​តាំង​ពី​ចុង​ជើង​រហូត​ដល់​ចុងសក់… មិន​ដែល​ជួប​ទេ​ព្រះ​អើយ​! ម៉េច​ក៏​ស្រៀវ​ស្រើប​យ៉ាង​នេះ អ្ហា៎… ស៊ឺត… ខ្ញុំ​ស្រែក​ថ្ងូរ​កាន់​តែ​ញាប់​ឡើងៗ ​រហូត​បង​អន្ធិកា​ដឹង​ថា​​ទឹក​ខ្ញុំ​ជិត​បាញ់​ចេញ​មក​ហើយ គាត់​ក៏​ឈប់​រួច​និយាយ​តិច​ៗ​​មក​​ថា៖

«បៀម​ឲ្យ​បង​បន្តិច​បាន​ទេ?»

ពេល​នោះ​ មិន​ដឹង​ថា​មាន​អ្វី​មក​ញញ្ញាក់​​ខ្ញុំ​ឲ្យ​​​ភ្ញាក់​ស្មារតី​ឡើងវិញ។ អារម្មណ៍​ដែល​មាន​រួម​គ្នា​មុន​នេះ​ក៏​រលាយ​បាត់​អស់ ព្យាយាម​ប្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ថា​ត្រូវ​តែ​រត់​គេច​ចេញ​ពី​គាត់​ឲ្យ​បាន តែ​ក៏​ត្រូវ​រង់​ចាំ​ដល់​ឱកាស​​ដែល​គាត់​​ភ្លេច​ខ្លួន​​សិន។ ម្យ៉ាង​ក៏​នៅ​មាន​បញ្ហា​ត្រង់​ថា​ អាវ​សិស្ស​របស់​ខ្ញុំដែល​​ជ្រុះ​ធ្លាក់​នៅ​លើ​ឥដ្ឋ​តើ​ខ្ញុំ​អាច​​​រើស​មក​ពាក់​​ទាន់​ឬ​ទេ? សម្រាប់​ខោ​ជើង​​វែង​​និង​លីអូ​ អាច​លើក​​ស៊ក​​ស្លៀក​ទាន់​ស្រាប់​​ទៅ​ហើយ។ ពិសេស​ខ្ញុំ​នៅ​ខ្លាច​ថា​ បន្តិច​​​​​ទៀត​បង​អន្ធិកា​អាច​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​ខ្ញុំ​លើស​ពី​នេះ​ក៏​ថា​បាន​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្វើ​ជា​​ប្រាប់​គាត់​ក្នុង​លក្ខណៈ​មួយ​​ថា ឲ្យ​គាត់​ទៅ​លាង​សម្អាត​ប្រដាប់​របស់​គាត់ ​នៅ​ត្រង់​អាង​លាងដៃ​សិន​ទៅ ព្រោះ​ខ្លាច​ថា​របស់​គាត់​កខ្វក់ ដោយ​ប្រាប់​ហេតុ​ផល​ណា​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់ តើ​បង​អាច​ធ្វើ​ប៉ុណ្ណេះ​ដើម្បី​ខ្ញុំ​បាន​ទេ? ហើយ​គាត់​ក៏​ងក់​ក្បាល​យល់​ព្រម។

ខណៈ​ដែល​បង​អន្ធិកា​កំពុង​ដើរ​ទៅ ​ខ្ញុំ​ក៏​ប្រញាប់​ចាប់​ទាញ​លីអូ ​និង​ខោ​​ស្លៀក​​ជា​បន្ទាន់​ហើយ​រើស​អាវ​​​ស​រត់​​គេច​​ចេញ​​មក​ក្រៅ​ភ្លាម។ បង​អន្ធិកា​ឃើញ​ខ្ញុំ​ក៏​រត់​តាម​​ ខ្ញុំ​រត់​ស្ទើរ​តែ​ចេញ​ផុត​ពីមាត់​ទ្វារ​​ទៅ​ហើយ​ តែ​គាត់​ក៏​ស្រវាចាប់​ដៃ​ខ្ញុំ​បាន។ បង​អន្ធិកា​កន្ត្រាក់​ទាញ​ដៃ​ខ្ញុំ​ទៅជិត​គាត់​​ហើយ​ដាល់​ខ្ញុំ​មួយ​ដៃ​ត្រង់​​ក្បាល​ពោះ​ដូច​ក្នុង​ខ្សែភាព​យន្ត​អ៊ីចឹង… គាត់​ដាល់​ខ្ញុំ​មួយ​ដៃ​នោះ​ធ្ងន់​ណាស់​ រហូត​ខ្ញុំ​ចុក​ឆ្អល់​​រមួល​ពេញ​​ពោះ​​​​ស្រុត​​ខ្លួន​អង្គុយ​ចុះ​លើ​ឥដ្ឋ។ ​ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ស្រែក​យំ​តែ​ម្តង​ មាត់​ក៏​ព្យាយាម​និយាយ​អង្វរ​តែ​ក៏​​និយាយ​មិន​ចេញ។ មើល​ទៅ​បង​អន្ធិកា​នៅ​ពេល​នេះ ​​​កាន់​តែ​ខឹង​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​លើស​ដើម​ទៅ​ទៀត… គាត់​ទាញ​កន្ត្រាក់​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ទាំង​​កំពុង​អង្គុយ​អូស​ទៅ​កន្លែង​ដើម ព្រម​ទាំង​និយាយ​សម្លុត​ៗ​ដាក់​ខ្ញុំ​ថា៖

«ឯង​នេះ​អស្ចារ្យ​​ពិត​មែន! យើង​ទើប​តែ​ជួប​លើក​នេះ​ទេ… ដូច​ដែល​យើង​ប្រាប់​អ៊ីចឹង! ថ្ងែ​នេះ​ឯង​​​​គេច​ពី​យើង​មិន​រួច​ទេ​ យ៉ាង​ណា​ឯង​ក៏​ត្រូវតែ​ក្លាយ​ជា​របស់​យើង!… ហេតុ​អី​ណា? ព្រម​ស្រួល​ៗ​មិន​ចូល​ចិត្ត​ទេ បែរ​ជា​ចង់​ឈឺ​សាច់… បែប​នេះ​សម​មុខ​ហើយ! ហើយ​កុំ​គិត​ចង់​រត់​ទៀត​ឲ្យ​សោះ យើង​សុំ​ដាស់​តឿន​​​ឲ្យ​ហើយ!!»

បន្ទាប់​ពី​នោះ គាត់​​មិន​នៅ​និយាយ​អែរ​អង់​អី​ទៀត​ទេ… ប្រញាប់​ចាប់​ក្បាល​ខ្ញុំ​រុញ​ទៅ​ជល់​នឹង​​ក្បាល​នាគ​រាជ​របស់​គាត់ ហើយ​បង្គាប់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បៀម​… ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ដឹង​ទេ​ថានាគ​រាជ​របស់​​បង​​អន្ធិកា​​មាន​​ទំហំ​ប៉ុនណា​ទេ​ គ្រាន់​តែ​ដឹង​ថា​វា​ធំ​ហើយ​វែង​ជាង​របស់​ខ្ញុំ​ឆ្ងាយ​ណាស់។ បើ​ឲ្យ​និយាយ​នៅ​ពេល​នេះ​ប្រហែល​ជា​​ប្រវែង​១៤​សង់ទីម៉ែត​ និង​ទំហំ​ជុំវិញ​ប្រមាណ​​៩​សង់​ទីម៉ែត្រ​ ចំណែក​ខ្ញុំ​វិញ​វែង​ប្រហែល​១២​សង់ទីម៉ែត្រ​ទេ ឯ​ទំហំ​ក៏​ប្រមាណ​៧​សង់​ទីម៉ែត​​នេះ​ឯង។ ពេល​​នោះ​ខ្ញុំ​ប្រឹង​ក្តាប់​មាត់​យ៉ាង​ជាប់​ បង​អន្ធិកា​ប្រហែលជា​ខឹងខ្ញុំ​ខ្លាំងណាស់ គាត់​យក​ដៃ​​​មក​ច្របាច់​ថ្គាម​របស់​ខ្ញុំ​​យ៉ាង​ខ្លាំង​ព្រម​ទាំង​ប្រាប់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ហា​មាត់​ រួច​ក៏​រុញ​មាត់​ខ្ញុំ​ចូល​មក​ត្រង់​ប្រដាប់​របស់​គាត់… លុះ​មាត់​ខ្ញុំ​គ្របជិត​លើ​ផ្នែក​ក្បាល​របស់​​នាគ​រាជ​ដ៏​ធំ​​សម្បើម​នោះ​ បង​អន្ធិកា​ក៏​រុញ​ក្បាល​ខ្ញុំ​ចូល​​​ផ្អឹប​យ៉ាង​ជ្រៅរហូត​ទទួល​អារម្មណ៍​ដឹង​​តែម្តង​ថា​ក្បាល​នាគ​របស់​គាត់​ បាន​ចូល​​ទៅ​​ដល់​បំពង់​ក​របស់​ខ្ញុំធ្វើ​ឲ្យ​ដក​ដង្ហើម​ស្ទះ​ៗ​ម្តង​ៗ តែ​គាត់​នៅ​តែ​បន្ត​រុញ​ក្បាល​ខ្ញុំ​ចេញ​ចូលចុះ​ឡើង​តាម​ចលនា​ចង្កេះ​​របស់​គាត់​។ បុរស​ឈាម​រាវ​នៅ​តែ​បន្ត​ធ្វើ​ដូច​នេះ​ជា​រឿយ​​ៗ​ទាំង​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ធ្វើ រហូត​គាត់​ស្លុងអារម្មណ៍​ហើយ​ក៏​ស្រែក​ថ្ងូរ​ដោយ​ក្តី​ស្រៀវ​ស្រើប​ចេញ​ពី​ក្នុង​បំពង់​ក។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​មើល​មុខរបស់​គាត់ឃើញ​ងើយ​ក្បាលឡើង​ទៅ​លើ ​ដង្ហក់​ខ្យល់​ហប​ៗ​​ជា​ច្រើន​សា​តាម​ចង្វាក់​ចេញ​ចូល​របស់មាត់ ​​ដែល​គាត់​ជា​អ្នក​​បញ្ជា​ខ្ញុំ​ដោយ​ដៃ​ខ្លួន​ឯង​​​។ ខ្ញុំ​ធ្វើ​រហូត​ទាល់​តែ​ហៀរ​ទឹក​មាត់​កក្លាក់​​ដក់​ពេញ​មាត់​ បង​អន្ធិកា​ឃើញ​ក៏​លែង​​ក្បាល​ខ្ញុំចេញ​​… ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ស្តោះ​ទឹក​មាត់​ចេញ​ក្នុង​ពេល​នោះ​តែ​ម្តង​។ ពេល​នោះ​​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន​​ស្រួល​បួល​ផង បង​អន្ធិកា​ក៏​​ចាប់​ទាញ​ខោ​និង​លី​អូ​​របស់​ខ្ញុំ​ស្រាត​ចេញ​ម្តង​ទៀត​ ហើយ​រុញ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ដេក​ផ្កាប់​… ហេតុ​ការណ៍​នោះ​កើតឡើង​លឿន​​ណាស់ បង​អន្ធិកា​ប្រញាប់​ដេក​សង្កត់​ពី​លើ​​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្រែកយ៉ូយ​​តែ​ម្តង​ព្រោះ​​អាអូន​តូច​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​កំពុងងើប​​រឹង​ពេញ​ទី​នោះ បាន​ទៅ​ជល់​នឹង​ឥដ្ឋ​​ធ្វើ​ឲ្យ​ឈឺ​ស្ទើរ​ដាច់​ខ្យល់។ បង​អន្ធិកា​ឃើញ​ដូច​នោះ​ក៏​យក​ដៃ​​របស់​​​គាត់​ទៅ​ស៊ក​ពី​ក្រោម​ក្បាល​ពោះ​​​ ហើយ​​លើក​ទ្រ​​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ឡើងនៅ​ក្នុង​ទម្រង់​ពាក់​​​   កណ្តាល​​ដេក​ពាក់​កណ្តាល​លុត​ជង្គង់(សាក​ល្បង​នឹក​រូប​ភាព​មើល) ហើយ​ក៏​និយាយ​ខ្សឹប​ក្បែរ​ត្រចៀក​ខ្ញុំ​ថា «​សូមឲ្យយើងហ្នឹង ក្លាយជារបស់បងណា៎…» រួច​​ក៏​រុញ​នាគ​រាជ​របស់​គាត់​ចូល​មក​ក្នុង​រន្ធ​គូទ​របស់​ខ្ញុំ​។ គាត់​ប្រឹង​រុញ​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សា ​តែ​វា​មិន​ព្រម​ចូល​សោះ… ខ្ញុំ​… ពេល​នោះ​ឈឺ​​ខ្លាំង​ណាស់ ស្រែក​ចេញ​​មក​តែ​ម្តង​​ គាត់​ក៏​យក​ដៃ​មក​បិទ​មាត់​ខ្ញុំ​​ជាប់​ ហើយ​លូក​យក​ដប​ឡេ​តូច​មួយ​​ដែល​ទុក​ក្នុង​ហោ​ប៉ៅ​ខោ​ក្បែរ​នោះ​មក​លាប​លើ​គូទ​របស់​ខ្ញុំ… ហើយ​ក៏​ចាត់​ការ​រុញ​ចូល​មក​​ម្តង​ទៀត លើក​នេះ​មិន​យូរ​​ប៉ុន្មាន​ក៏​ចូល​។ ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​រន្ធ​គូទ​របស់​ខ្ញុំ​រយះរយាយ​ខ្ទេច​ខ្ទី​អស់​ហើយ… ឈឺ​លាយ​ជាមួយ​ចុក​ណែន​ពេញ​រន្ធ​គូទ​តែ​ម្តង​ ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ឈឺ​អ្វី​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​ទេ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្រែក​ចេញ​មក​ខ្លាំង​ៗ​តែ​មិន​ដឹង​ថា​មាន​នរណា​ឮ​​​ខ្ញុំ​ស្រែក​​ឬ​ក៏​អត់​… បង​អន្ធិកា​ក៏​យក​ដៃ​មក​បិទ​មាត់​ខ្ញុំម្តង​ទៀត ហើយ​ក៏​ឱន​មក​ខ្សឹប​ក្បែរ​ៗ​ត្រចៀក​ថា ឲ្យ​ខ្ញុំ​អត់​ទ្រាំ​សិន​ទៅ​ បន្តិច​ទៀត​ខ្ញុំ​នឹង​ស្រណុក​ស្រួល​ដោយ​ខ្លួន​ឯង… គាត់​ចាប់​ផ្តើម​រុញ​ចេញ​រុញ​ចូល​ចុះ​ឡើង​ប្រមាណ​៣-៤​ដង​ មួយ​សន្ទុះ​មក​វា​ហាក់​ដូច​ជា​ចូល​ស៊ុប​ហើយ… គាត់​ក៏​ចាត់​ការ​​ញន​ចុះ​ឡើង​មួយ​ៗ​ជា​ចង្វាក់​​ផ្តើម​ចេញ​​ពី​យឺតៗ រហូត​​ញាប់ឡើង​ៗ​ជា​លំដាប់​។ ខ្ញុំ​ថា​អាគាត់​នេះ​​អាត្មា​និយម​ដល់​ហើយ​ ​​​យក​ស្រណុក​ស្រួល​តែ​ខ្លួន​ឯង​​ អុ​ក​ខ្ញុំ​កប់​ៗ​មិន​ប្រណី​ដៃសោះ​​… ចំណែក​ខ្ញុំ​ពី​ដំបូង​នោះ​ឈឺ​ខ្លាំង​ណាស់​​​តែ​ដល់​ពេល​​​បង​គាត់​​អុក​ទង្គិច​យូរៗ​ទៅ​ ភាព​ឈឺ​ចាប់​ក៏​ក្លាយ​ជា​ភាព​ស្រៀវ​ស្រើប​​មក​ជំនួស​​វិញ​… ស្រៀវ​​ស្រួល​ខ្លាំង​ណាស់… ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​គួរ​និយាយ​បែប​ណា​ទេ អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​ពិត​ជា​ដឹង​ហើយ​ថា​វា​មាន​​សេចក្តី​សុខ​ប៉ុណ្ណា។​

បង​អន្ធិ​កា​បន្ត​សាប់​មិន​បង្អង់​ដៃ​រហូត​បាន​ប្រមាណ​៥​នាទី ទឹក​ខ្ញុំ​​ក៏​បែក​ធ្លាយ​ចេញ​មក​ គឺ​វា​បាក់​ទំនប់​ចេញ​​​មក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ដោយ​ខ្ញុំ​មិន​ចាំ​បាច់​ទៅ​ធ្វើ​អី​វា​… បាញ់​ចេញ​មកច្រើន​គួរ​សម វា​ស្រៀវ​ដល់​កំពូល​តែ​ម្តង​ ស្រួល​ជាង​ពេល​ខ្ញុំ​ជួយ​ខ្លួន​ឯង​ទៅ​ទៀត។ ខ្ញុំ​ពេល​នោះ​ទន់​ខ្លួន​ល្វក់​​ កន្ត្រាក់​ដៃ​ជើង​ប្រមាណ​ជា​១​០​ដង​ក៏​មិន​ដឹង បង​អន្ធិកា​ក៏​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​រន្ធ​គូទ​របស់​ខ្ញុំ​កៀប​​នាគ​រាជ​​​របស់​គាត់​ជាប់​តឹង​ណាស់​ហើយ​ក៏​ប្រាប់​ទៀត​ថា​គាត់​ជិត​ដល់​គោល​ដៅ​​ដែរ​ហើយ។ មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក​​គាត់​ក៏​បែក​​ធ្លាយ​ទឹក​ចេញ​មក​ដែរ គឺ​បែក​នៅ​ក្នុង​រន្ធ​គូទ​របស់​ខ្ញុំ​តែ​ម្តង​​ ធ្វើ​ឲ្យ​ទទួល​អារម្មណ៍​ដឹង​ថា​មាន​ទឹក​ក្តៅ​ឧណ្ហៗ​​បាញ់​ចូល​មកខាង​ក្នុង​តាម​ចង្វាក់​អុក​របស់​គាត់​ ដែល​អុក​បង្ហើយ​ចុង​ក្រោយ​នេះ​បាន​​ប្រហែល​៨​ដង​ទៀត។

មាន​ត…

Read Full Post »

  • The Door Man (Part 1)
  • The Door Man (Part 2)

Read Full Post »

 

ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ មាន​មនុស្ស​មិន​តិច​ទេ​ដែល​ចង់​ស្គាល់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​តែង​តែ​រំជើប​រំជួល​គ្រប់​ពេល​​នៅ​ពេល​ដែល​​មាន​នរណា​​ម្នាក់​ផ្ញើ​អ៊ីមែល​មក​សុំ​ស្គាល់​​ខ្ញុំ ពិសេស​ត្រូវ​ការ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ផ្ញើ​រូប​ថត​ទៅ​ឲ្យ​គេ។ មិន​មែន​ខ្ញុំ​កំណាញ់​សូម្បី​តែ​រូប​ថត​មួយ​សន្លឹក​នោះ​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​ខ្លាច​កាមេរ៉ា​បំផុត​ ខ្ញុំ​ញាប់​ញ័រ​គ្រប់​ពេល​ដែល​ឈរ​ពី​​មុខកាមេរ៉ា។ ពេល​មិត្ត​ភក្តិ​បបួល​ថត​រូប​ម្តង​ៗ​ខ្ញុំ​តែង​តែ​រត់​គេច​ជានិច្ច ដូច្នេះ​ហើយ​មួយ​ជីវិត​ខ្ញុំ​គឺ​មាន​តែ​រូប​ដែល​ថត​ចូល​រៀន​តាម​សាលា​​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

ខាង​លើ​នេះ​គឺ​ជា​រូប​ថត​​ដែល​ខ្ញុំ​ថត​ពេល​​ចូល​រៀន​សាកល​វិទ្យាល័យ​ឆ្នាំ​ទី​៣​ ឥឡូវ​នេះ​ខ្ញុំ​ចេញ​ធ្វើ​ការ​​ហើយ​តែ​ក៏​​នៅ​តែ​ប្រើ​រូប​មួយ​នេះ​ដដែល​ ព្រោះ​កម្រ​ណាស់​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ហាង​ថត​រូបដោយ​ខ្លួន​ឯង។ បើ​គ្មាន​ការ​ចាំ​បាច់​ ខ្ញុំ​នឹង​ចៀស​ឲ្យ​ឆ្ងាយ​បំផុត​​ពី​​មុខ​កាមេរ៉ា​ដែល​​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ត្រជាក់​​​ចុង​​ដៃ​​ចុង​​ជើង​​គ្រប់​​ពេល​នោះ។

កុំ​ភ្លេច​ចង​ចាំ​មុខ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ច្បាស់ តិច​ថា​មើល​មិន​ស្គាល់​ពេល​ជួប​ខ្ញុំ​តាម​ផ្លូវ​ ឬ​ជួប​ខ្ញុំ​ក្នុង​ថ្ងៃ​បុណ្យ​នៃការ​អាន ថ្ងៃ​នោះ​ពេល​នោះ​ទី​កន្លែង​នោះ។ ខ្ញុំ​ជាមនុស្ស​ពូកែ​ញញឹម​ តែ​មិន​ពូកែនិយាយ​ទេ… ពេល​ឃើញ​នរណា​ឈរ​ញញឹម​ឥត​ឈប់​​​ ប្រហែល​នោះ​ហើយ​​គឺ​ជា​រូប​ខ្ញុំ &_&។

ដោយ​មេត្រី​ភាព!

Read Full Post »

 

ក្រោយ​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​ ខ្ញុំ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​កាន់​តែ​ខ្លាំង​លើស​ដើម ធ្វើ​អ្វី​ក៏​ព្យាយាម​ងាក​មើល​​ឆ្វេង​ស្តាំ​​​ទៅ​​ ឆ្ងាយៗ​ខ្លាច​ជួប​​គាត់​ ព្រោះ​គាត់​ពិត​ជាតាម​​​រក​រឿង​​​នឹង​​ខ្ញុំ​​ច្បាស់​ណាស់​បើ​ខ្ញុំ​ភ្លេច​ខ្លួន​តែ​បន្តិច​… តែ​យូរ​​សម​​គួរ​ក៏​មិន​ឃើញ​មាន​អ្វី​កើត​ឡើង ​ ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ជួប​គាត់​សោះ ហាក់​ដូច​ជា​គាត់​ព្យាយាម​មិន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឃើញ​​យ៉ាងម៉េច​ក៏​មិន​ដឹង…​​​ តែ​ក៏​ទទួល​អារម្មណ៍​​ថា​ មាន​គេ​កំពុង​​​តាម​សម្លឹង​មើល​​ខ្ញុំ​គ្រប់​ពេល​វេលា​​​។

យ៉ាង​ណា​ក៏​សុំ​ប្រាប់​សិន​ថាបង​អន្ធិកា​មិន​ធម្មតា​ពិត​មែន គាត់​ប្រហែល​ជា​ជំនាញ​ខាង​រឿង​បែប​នេះ​ខ្លាំង​ណាស់ ព្រោះ​នៅទី​បំផុត​ខ្ញុំ​ក៏​ភ្លាត់​ស្នៀត​ទាល់​តែ​បាន…

ថ្ងៃ​នោះ​​​​ ប្រហែល​ជាក្រោយ​ថ្ងៃ​ដែល​គាត់​គម្រាម​ខ្ញុំ​​​អស់​ជាង​មួយ​ខែ ក្រោយ​​ពី​ដល់​ម៉ោង​ចេញ​ទៅ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​ក៏​ឡើង​ទៅ​រង់​ចាំ​លោក​ប៉ា ​​នៅ​លើ​បណ្ណា​ល័យ​ដូច​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ ​មិន​ដឹង​ដូច​គ្នា​ថា​បង​​អន្ធិកា​​ដឹង​យ៉ាង​ម៉េច​ថា​ខ្ញុំ​ប្តូរ​ទៅ​អង្គុយ​ចាំ​នៅ​លើ​នោះ។ ខណៈ​ដែល​កំពុង​អង្គុយ​អាន​សៀវភៅ ​ស្រាប់​​តែ​ទទួល​អារម្មណ៍​លេច​ឈឺ​​នោម​​ ខ្ញុំ​​ក៏​ប្រញាប់​​ដើរ​ទៅ​រក​បន្ទប់​ទឹក…

សុំ​និយាយ​​​ប្រាប់​រឿង​បន្ទប់​ទឹក​សិន​ អា​បន្ទប់​ទឹក​នេះ​គ្មាន​នៅ​ក្នុង​បណ្ណាល័យ​ទេ បើ​ចង់​ចូល​ត្រូវ​ចេញ​មក​​​ចូល​នៅ​​ខាង​ក្រៅ​ ដែលស្ថិត​នៅ​ខាង​ក្រោយ​អគារ​បណ្ណា​ល័យ​​ បើ​ដើរ​​វៀង​តាម​អគារ​ទៅ​ក្រោយ​​​​​ក៏​​​ឆ្ងាយ​ដូច​គ្នា​​​។ ​បន្ទប់​ទឹក​នេះ​មាន​លក្ខណៈ​​​ធំ​​ល្មម​​គ្រាន់​​បើ​ តែ​ក៏​ចម្លែក​​ដែល​មិន​សូវ​មាន​មនុស្ស​ចូលចិត្ត​​ប្រើ​ ប្រហែល​មក​ពី​វា​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ខ្សែ​ភ្នែក​របស់​មនុស្ស​ម្នា​ពេក​ទេ​ដឹងព្រោះ​មិន​ត្រឹម​តែ​នៅ​ខាង​ក្រោយ​​ទេ ផ្លូវ​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក៏​ចង្អៀត​​ ពេល​ណា​ក៏​ដូច​ពេល​ណា​មិន​សូវ​មាន​មនុស្ស​​ចូល​ទេ​ ថែម​បើ​​ប៉ះ​ចំ​ពេល​ល្ងាច​ដូច្នេះ​ផង​ ស្ទើរ​តែ​ហៅ​បាន​ថា​​ជា​វាល​រហោដ្ឋានក៏​បាន​ដែរ​​ គួរ​ឲ្យ​ខ្លាចខ្លាំង​ណាស់​តែ​​​និស្ស័យ​​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ចេះ​ខ្លាច​អ្វី​ស្រាប់​ហើយ​​​​ ដូច្នេះ​ក៏​ដើរ​​ចូល​ទៅ​ក្នុង​​បន្ទប់​ទឹក​​​នោះ​​ជំនួស​ការ​ចុះ​ទៅ​នោម​នៅ​​​​ជាន់​ក្រោម​។ ពេល​នោះ​ បើ​គ្រាន់​តែ​មើល​ដោយ​មិន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ ​នឹង​​មិន​ដឹង​​​​ទេ​ថា​មាន​នរណា​នៅ​ក្នុង​នោះ​ឬ​ក៏​អត់​ ដោយ​មើល​តាម​ថូ​នោម​ និង​បង្គន់។ បើ​និយាយ​ពី​ថូ​នោម​នោះ​គឺ​​វាច្បាស់​ទៅ​ហើយ​បើ​គ្មាន​មនុស្ស​គឺ​គ្មាន​បើ​មាន​គឺ​មាន​​ តែ​ដោយ​ឡែក​បង្គន់​នេះ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​ដូច​គ្នា​ព្រោះ​​មិន​បានសង្កេត​​ច្រើន​ មាន​ខ្លះ​ក៏​បើក​ទ្វារ​ខ្លះ​ក៏​បិទ តែ​តាម​ធ្លាប់​មាន​បទ​ពិសោធន៍ ​បង្គន់​ដែល​បិទជិត​ក៏​មិន​មែន​មានន័យ​ថា​មាន​មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​នោះ​ជានិច្ច​ដែរ​​ ព្រោះ​ទ្វារ​បង្គន់​ភាគ​ច្រើន​តែង​តែ​ទាញ​បិទ​ទៅ​វិញ​​ដោយ​ឯក​ឯង​។​ ពេល​ត្រូវ​ចូល​ក្នុង​បង្គន់​ ជួន​កាល​ក៏​ត្រូវ​រុញ​សាក​មើល​​​ថា​មាន​មនុស្ស​នៅ​ឬ​ទេ​ រួច​សឹម​ចូល​តាម​ក្រោយ​។ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​នឹក​​សង្ស័យ​​អ្វី​ ក៏​ដើរ​ចូល​ទៅ​នោម​តាម​ធម្មតា​​ក្នុង​ថូ​នោម គឺ​កំពុង​​ត្រូវ​ការ​ដោះ​ទុក្ខ​យ៉ាង​​ពេញ​ទំហឹង​តែ​ម្តង​ រួច​រាល់​​ហើយ​​ក៏​​កន្ត្រាក់​ខ្លួន​ញាក់​​តាម​​ធម្មជាតិ​របស់​មនុស្ស​ប្រុស​។ គ្រប់​យ៉ាង​ហាក់​ដូច​ជាកើត​ឡើង​លឿន​ណាស់… នៅ​ស្ងៀមៗ​ ស្រាប់​តែមាន​មនុស្សមក​ឱប​ខ្ញុំ​ពី​ខាង​ក្រោយ​ ឱប​​ណែន​​ខ្លាំង​​ណាស់​ ហើយ​ក៏​​ឱន​មុខ​មក​ខ្សឹប​តិច​ៗ​​នៅ​ក្បែរ​ត្រចៀក៖

«​យើង​នេះ​ឈរ​នោម​ស៊ិច​ស៊ី​ដល់​ហើយ កន្ត្រាក់​ញាប់​​ស្អែក​តែ​ម្តង​ហ្ន៎​!(^_9)»​

បាទ… ជា​សំឡេង​របស់​បង​អន្ធិកា​! >,< ខ្ញុំ​ព្យាយាម​រើ​បម្រះ​គេច​ចេញ​ពី​​រង្វង់​ដៃ​របស់​គាត់​ គឺ​​ប្រឹង​​ម៉ា​ពេញ​ទំហឹង​តែ​ម្តង​ ហើយ​នៅ​ទី​បំផុត​ក៏​​រើ​បាន​សម្រេច។ ​បម្រុង​នឹង​រត់​គេច​ចេញ​មក​​ហើយ​ តែក៏​​នៅ​មិន​អាច​រួច​ពី​ដៃ​របស់​គាត់​បាន​​ដដែល​។ គាត់​រត់​មក​ចាប់​ដៃ​ខ្ញុំ​ជាប់ ហើយ​ទាញ​កន្ត្រាក់​យក​ទៅ​ឱប​យ៉ាង​ពេញ​ទំហឹង​ ​តែ​លើក​នេះ​គាត់​ឱប​ខ្ញុំ​ពី​មុខ​ ថ្ងាស​របស់​ខ្ញុំក៏​​ជល់​នឹង​ច្រមុះរបស់​គាត់ ខ្យល់​ដង្ហើម​​ក្តៅ​​ភាយ​ៗ​​​​ធ្វើ​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​កក់​ក្តៅ​ខ្លាំង​ណាស់ ខ្លួន​​​ប្រាណ​ទាំង​មូល​ចាប់​ផ្តើម​​ស្រាល​ស្ងើ​ក​ទាំង​អស់​។ ​គាត់​​និយាយ​​​ទាំង​ពេញ​ចិត្ត​​​ចេញ​មក​ថា៖

«​ឯណា​ទៅ​ក្រែង​ថា​ពូកែ​ណាស់​ណាហ៊ី! ​យើង​ហ្នឹង​ពិបាក​​ទាក់​ណាស់​​មែនទេ​? ចុះ​ម៉េច​​ក៏​​មក​នៅ​ក្នុង​កណ្តាប់​ដៃ​យើង​​ទៅ​វិញ​? V(^O^)V ហាសហាសហា… ប្រាប់​​ត្រង់​ៗ​ណា​ ថា​កើត​មក​មិន​​ធ្លាប់​​ជួប​នរណា​​រឹង​ដូចឯង​ឡើយ! ម្នាក់​ៗ​ឲ្យ​តែ​ឃើញ​យើង​​រត់​​បោល​​ចូល​តែ​ម្តង​ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​ទៅ​ចុះ​!… តែ​បែប​​ឯង​នេះ​​ក៏​ល្អ​ដែរ​​ យើង​ចូល​ចិត្ត​… ​ព្រោះ​ដាស់​អារម្មណ៍​យើង​​បាន​ល្អ​… មក​នេះ! មក​ក្លាយ​ជារបស់​យើង… អា​មនុស្ស​ពូកែ… ​មក​នេះ!!​ (-/\-)»​

​ខ្ញុំ​ស្រែក​​អង្វរ​គាត់​​តែ​មិន​បាន​ផល​T_T។ បង​​អន្ធិកា​​​កន្ត្រាក់​អូស​​យក​ខ្លួន​​ខ្ញុំ ហើយ​​ច្រាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បង្គន់​ដែល​នៅ​​​បន្ទប់​ដំបូង​គេ​​បំផុត​ រួច​ក៏​ស្ទុះ​ចូល​មក​ព្រម​​ទាំង​រុញ​ទ្វារ​បិទ​។ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ដឹង​ដូច​គ្នា​ថា​ហេតុ​អ្វី​ខ្ញុំ​​មិន​ស្រែក​ឲ្យ​​គេ​ឯង​ជួយ​ ប្រហែល​​ជា​​ខ្លាច​ខ្មាស​គេ​ហើយ​មើល​ទៅ​។​  ម្យ៉ាង​អា​និស្ស័យ​​ស្រែក​យំ​ឲ្យ​គេ​ជួយ​នេះ​​ គួរ​តែ​​​មនុស្ស​​ស្រី​​​ច្រើន​ជាង​ដែល​ត្រូវ​​ធ្វើ​ ហេតុ​ដូច​នេះ​​ខ្ញុំ​ក៏​បណ្តោយ​តាម​តែម្តង​…

នៅ​ក្នុង​នោះ​បង​អន្ធិកា​រុញ​ខ្ញុំ​ផ្អឹបជាប់​នឹង​ជញ្ជាំង​​ ហើយ​ក៏​ថើប​ឈ្មុល​ឈ្មុ​ស​តាម​កញ្ចឹង​ក​ខ្ញុំ​យ៉ាង​​ក្រហល់​ក្រហាយ​ ឯ​ដៃ​ម្ខាង​ទៀត​ដោះ​ឡេវ​អាវ​ខ្លួន​ឯង​ជាបណ្តើរ​ៗ… ដូច​ខ្ញុំ​​ប្រាប់​អ៊ីចឹង គាត់​ប៉ិន​ប្រសប់​ណាស់​អារឿង​បែប​នេះ​ តែ​បើ​រឿង​រៀន​វិញ​មិន​បាច់​និយាយ​ទេ​!​​​​ ^Q^ គាត់​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​​​​វង្វេង​វង្វាន់​​អស់​ស្មារតី​​ប្រៀប​ដូច​កូន​តុក្កតា​ ដែល​​មិន​ចេះ​​​តប​ត​អ្វី​​​​ទាំង​អស់ តែ​សំណាង​ប្រហែល​ជា​ចូល​ដៃ​ខាង​ខ្ញុំ ព្រោះ​ពេល​​ដែល​គាត់​កំពុង​​រុក​រាន​ខ្ញុំ​​នោះ​​ ស្រាប់​តែ​​​មាន​មនុស្ស​ដើរ​ចូល​មក​ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក​ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​បើក​ទ្វារ​… បង​អន្ធិកា​បញ្ឈប់​សកម្ម​ភាព​… យក​ដៃ​ខាង​ស្តាំ​​របស់​គាត់​មក​បិទ​មាត់​​ខ្ញុំ​ជាប់​​យ៉ាង​ណែន ហើយ​ក៏​និយាយ​បែប​គ្មាន​សំឡេង​​គ្រាន់​តែកម្រើក​ចុង​មាត់​ថា «​កុំស្រែកឲ្យសោះ​​ បើមិន​​​ចង់លក់មុខ​​ឲ្យខ្មាសគេនៅឲ្យស្ងៀម! (>_<)» ខ្ញុំ​ប្រៀប​ដូច​ត្រូវ​ថ្នាំ​សណ្តំ​គ្មាន​ស្រែក​អ្វី​មួយ​អឹក ព្រោះ​ចិត្ត​មួយ​ក៏​នឹក​ខ្មាស​គេ​​ដូច​គ្នា​បើ​​មាន​​នរណា​មក​ឃើញ…

ប្រហែល​ជា​២​នាទី​កន្លង​មក ​ពេល​អ្នក​ចូល​បន្ទប់​ទឹក​បើក​ទ្វារ​ធំ​ចេញ​ទៅវិញ​ បង​អន្ធិកា​ក៏​ដោះ​​​ដៃ​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ។ ​ខ្ញុំ​​រំកិល​ខ្លួន​​សន្សឹម​ៗ​ទៅ​បើក​ទ្វារ​បង្គន់ ​ហើយ​ប្រញាប់រត់​ចេញ​ទៅ​​ខ្ទាស់​ទ្វារ​ធំត្រង់​ផ្លូវ​ចូល​។ ខ្ញុំ​​ឃើញ​បាន​ឱកាស​ល្អ​​​​ក៏​ប្រឹង​រត់​គេ​ច​ចេញ​មក​ តែ​ក៏​នៅ​តែ​​គេច​មិន​ផុត​ពី​ដៃ​របស់​​គាត់។ បង​​​​អន្ធិកា​ចាប់​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ក្រៀក​ជាប់ ហើយ​និយាយ​យ៉ាង​ពេញ​ចិត្ត​ម្តង​ទៀត​ថា៖

«​ឯង​ចង់​រត់​ទៅ​ណាអ្ហ៎ាះ!… ប្រាប់​​ហើយ​តើ​ថា​ថ្ងៃ​​នេះ​ទោះ​យ៉ាង​ណា​ ក៏​ឯង​ត្រូវ​តែ​ក្លាយ​ជា​របស់​យើង​ទាល់​តែ​បាន! យើង​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ឯង​ឈប់​​​បាន​សម្តី​ទៀត​… មក​នេះ​! ពេល​នេះ​ប្រហែល​ជា​លែង​មាន​នរណា​មក​កាត់​ចង្វាក់​យើង​ទៀត​ហើយ​! ហាសហាស​ហា… T^Q^T»

មាន​ត…

Read Full Post »

Older Posts »